จังหวะนั้นเอง... สารวัตรทหารที่ประจำอยู่มุมตรอกข้างร้าน ได้รับสัญญาณเปลี่ยนเวรและก้าวเดินออกไปรับรายงานจากผู้ช่วยเฉินที่ฝั่งตรงข้าม ช่องโหว่ชั่วเสี้ยววินาทีเกิดขึ้นตามหลักยุทธวิธีทหาร!เสี่ยวเม่ยอาศัยความชำนาญในตรอกมืด พุ่งตัวผ่านประตูไม้หลังร้านที่เปิดแย้มไว้อย่างเงียบเชียบดุจเงาอสรพิษ!ที่ลานไม้หลังเรือน...เด็กน้อยหลิวเทียนกำลังนั่งเล่นลูกพรวนไมู้่บนเสื่อสานอย่างร่าเริง โดยมีเป่าเป้ยหันหลังไปหยิบถ้วยซุปที่โต๊ะไม้ ห่างออกไปเพียงสี่ห้าก้าวฟุ่บ!"ว้าย!"ยังไม่ทันที่เป่าเป้ยจะทันได้ร้องทัก ร่างของเสี่ยวเม่ยก็พุ่งเข้าประชิดตัวหลิวเทียนตัวน้อย! มือหยาบกร้านของอสรพิษจนตรอกตะปบเข้าที่ลำตัวของทารก กระชากร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างรุนแรง พร้อมกับชักมีดสั้นขึ้นมาจ่อเข้าที่ลำคอเนียนบางของเด็กน้อยทันที!"ฮือออ! แม่จ๋า! แม่จ๋าช่วยน้องด้วย!" หลิวเทียนตัวน้อยตกใจร้องไห้โฮเสียงดังลั่น!"กรีดร้องทำไม! หุบปากเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กเวร!" เสี่ยวเม่ยตะคอกเสียงแหลมสูง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมโหด มือที่ถือมีดสั้นสั่นระริกด้วยความตื่นต
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
