جميع فصول : الفصل -الفصل 70

มิถุนายน 2544สายฝนเดือนหกโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศของกรุงเทพมหานครถูกปกคลุมไปด้วยความชื้นและเมฆครึ้มสีเทา ทว่าภายในโรงยิมเนเซียม ศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมาก แสงไฟสปอตไลต์ยังคงสว่างจ้า แม้เข็มนาฬิกาจะชี้บอกเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วก็ตามเสียงเสียดสีของเอ็นไม้แบดมินตันที่แหวกอากาศ และเสียงรองเท้าผ้าใบที่เสียดสีกับพื้นยางสังเคราะห์ดังก้องสะท้อนไปมาอย่างโดดเดี่ยวรินรดาในชุดเสื้อยืดสีขาวชุ่มเหงื่อจนแนบลู่ไปกับลำตัว กำลังฝึกซ้อม 'สเต็ปฟุตเวิร์ก' และ 'การกระโดดตบ' อยู่เพียงลำพัง เครื่องยิงลูกขนไก่อัตโนมัติกำลังพ่นลูกพลาสติกข้ามเน็ตมาด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่อง"ถ้าเธอไม่พัก เอ็นข้อเท้าขวาของเธออาจจะฉีกขาดในระดับที่สาม..."เสียงเตือนของคุณหมอกายภาพเมื่อเดือนก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหัว แต่เด็กสาวเลือกที่จะกัดฟันโยนคำเตือนนั้นทิ้งไป เธอใช้เทปกาวพันล็อกข้อเท้าขวาซ้อนทับกันถึงสามชั้นจนหนา หย่อนยาแก้ปวดแก้อักเสบลงคอไปสองเม็ดก่อนลงสนาม ความดื้อรั้นและแรงกดดันจากคำว่า 'ความหวังของชาติ' บังคับให้เธอต้องเดินหน้าต่อ'มาเลเซียโอเพ่นเดือนหน้า ฉันต้องลงแข่ง... ฉันต้องเก็บคะแนนเพื่อโควตาโอลิมปิก..

สิงหาคม 2544สายฝนของเดือนสิงหาคมตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เปลี่ยนถนนเส้นรามคำแหงให้กลายเป็นลำคลองขนาดย่อมๆรถแท็กซี่สีเขียวเหลืองคันเก่าแล่นมาจอดเทียบที่หน้าหอพักนักกีฬา ศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมาก เขตต์ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ กางร่มคันใหญ่ก้าวลงจากรถ ก่อนจะอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหลัง"ค่อยๆ นะครับ ริน จับไหล่ผมไว้"เขตต์ยื่นมือไปประคองร่างเล็กของรินรดาที่กำลังพยายามขยับตัวออกจากเบาะรถอย่างทุลักทุเล ขาขวาของเธอถูกถอดเฝือกยิปซัมออกแล้ว เปลี่ยนเป็น 'เฝือกพลาสติกแบบถอดได้' (Walking Boot) สีดำทะมึนที่ดูเทอะทะเหมือนรองเท้ามนุษย์อวกาศ ในมือของเด็กสาวมีไม้ค้ำยันอะลูมิเนียมสองอันที่เพิ่งได้รับมาจากโรงพยาบาล"อึ๊บ... แป๊บนะเขตต์ มันเกะกะไปหมดเลย" รินรดากัดริมฝีปาก พยายามจัดระเบียบร่างกายตัวเองสำหรับนักกีฬาที่เคยกระโดดลอยตัวอยู่กลางอากาศได้อย่างอิสระ การต้องมาพึ่งพาไม้ค้ำยันและเดินลากขาไปมา มันคือความน่าหงุดหงิดขั้นสุด รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กทารกที่เพิ่งหัดเดินเขตต์ไม่ได้เร่งรัด ชายหนุ่มยืนกางร่มบังฝนให้เธออย่างใจเย็น ปล่อยให้รินรดาค่อยๆ ก้าวลงมาเหยียบพื้นค

พฤศจิกายน 2544ลมหนาวระลอกแรกของปีพัดโชยลงมาจากทางตอนเหนือ ชะล้างความร้อนชื้นของกรุงเทพมหานครให้จางหายไป บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความปลอดโปร่ง ท้องฟ้าสีครามเข้มในยามเย็นดูสะอาดตาขึ้นกว่าทุกเดือนที่ผ่านมาภายในสวนหย่อมเล็กๆ ด้านหลังอาคารหอพักนักกีฬา รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ม้านั่งหินอ่อน ขาขวาของเธอไม่มีเฝือกพลาสติกเทอะทะอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงผ้าพันแผลยืด (Elastic Bandage) สีเนื้อที่พันล็อกข้อเท้าไว้บางๆ เพื่อความปลอดภัย ในมือของเธอถือ Nokia 5110 หน้ากากสีเหลืองสด ลายกล้องคู่ลูกขนไก่ที่เริ่มมีรอยถลอกตามกาลเวลาเด็กสาวขยับข้อเท้าขวาหมุนเป็นวงกลมอย่างช้าๆ ทีละนิด... ทีละนิด แม้จะยังมีอาการตึงรั้งและเจ็บแปล๊บอยู่ลึกๆ แต่ขีดความสามารถในการเคลื่อนไหวของเธอในวันนี้ดีกว่าเมื่อสองเดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อน่องที่เคยลีบเล็กจนน่าใจหาย เริ่มมีมัดกล้ามเนื้อแน่นกลับคืนมาบ้างแล้วจากการฝึกเดินในน้ำและยกน้ำหนักเบาๆ ทุกวัน"หมุนซ้ายสิบรอบ หมุนขวาสิบรอบ... อึ๊บ..." รินรดาบ่นพึมพำกับตัวเองตามตารางซ้อมฟื้นฟูที่คุณหมอสั่งไว้แกรก...เสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาหันขวับไป

มีนาคม 2545 (2002)กลิ่นยางสังเคราะห์ของพื้นคอร์ทแบดมินตัน กลิ่นอับของเครื่องปรับอากาศตัวเก่า และกลิ่นครีมระงับปวดที่คุ้นเคย ลอยอบอวลอยู่ภายในยิมเนเซียม ศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมากบรรยากาศในวันนี้ตึงเครียดและอึดอัดกว่าทุกครั้งบนอัฒจันทร์มีผู้ชมและสื่อมวลชนสายกีฬาเข้ามาจับจองพื้นที่จนแน่นขนัด เพราะนี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันคัดตัวธรรมดา แต่มันคือ 'การคัดเลือกตัวแทนทีมชาติไทย (หญิงเดี่ยว) เพื่อสู้ศึกเอเชียนเกมส์ 2002 ณ เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้'โควตาสำหรับหญิงเดี่ยวมีเพียงสองที่นั่งเท่านั้นที่นั่งแรกถูกการันตีให้กับ 'พิมชนก' แชมป์ซีเกมส์คนล่าสุดไปแล้วอย่างไร้ข้อกังขาส่วนอีกหนึ่งที่นั่ง... คือการแย่งชิงกันระหว่างอดีตม้ามืดที่เพิ่งหายเจ็บกลับมา กับดาวรุ่งดวงใหม่ที่กำลังพุ่งแรงที่สุดในยุคนี้"แกคิดว่ารินรดาจะไหวเหรอวะ พักไปเป็นปี เอ็นขาบาดเจ็บระดับสามเลยนะเว้ย" เสียงซุบซิบจากช่างภาพกีฬาสำนักหนึ่งดังขึ้น"ยากว่ะ... อายุยี่สิบสอง แถมแผลผ่าตัดใหญ่ขนาดนั้น สเต็ปเท้ามันตายไปแล้วล่ะ วันนี้เจอกับ 'ฟ้าใส' เด็กปั้นอายุสิบเจ็ดที่สดกว่า เร็วกว่า... กูว่าตำนานม้ามืดคงจบลงแค่วันนี้แหละ"คำวิจารณ์เหล่า

ตุลาคม 2545 (14th Asian Games, ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้)ลมมรสุมฤดูใบไม้ร่วงของคาบสมุทรเกาหลีพัดกรรโชกแรง หอบเอาความหนาวเหน็บระดับสิบองศาเซลเซียสมาปะทะผิวหน้า แต่ภายใน ซาจิก อารีน่า (Sajik Arena) สนามแข่งขันแบดมินตันหลักของปูซานเกมส์ กลับร้อนระอุราวกับเตาหลอมเหล็กอัฒจันทร์ความจุหมื่นที่นั่งถูกชโลมไปด้วยสีแดงและน้ำเงินของธงชาติเกาหลีใต้ เสียงกลองยาว (จังกู) และแท่งพลาสติกเป่าลม (Thunder Sticks) ถูกตีประสานเสียงดังกึกก้องจนพื้นคอนกรีตสั่นสะเทือน กองเชียร์เจ้าภาพส่งเสียงคำรามข่มขวัญคู่แข่งอย่างบ้าคลั่งตามสไตล์ชาตินิยมที่เข้มข้นที่สุดในเอเชียที่ริมขอบสนาม บริเวณพิต (Pit) สำหรับช่างภาพสื่อมวลชน เขตต์ ในชุดเสื้อกั๊กสีดำที่มีตราสัญลักษณ์เอเชียนเกมส์ห้อยอยู่ที่คอ กำลังคุกเข่าปรับตั้งค่ากล้องดิจิทัล Nikon D1H เลนส์เทเลโฟโต้สีขาวกระบอกยักษ์ (70-200mm f/2.8) ถูกยกขึ้นประทับดวงตาท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังจนแก้วหูแทบแตก โลกของเขตต์เมื่อมองผ่านช่องมองภาพ (Viewfinder) กลับเงียบสงัด เขาไม่ได้สนใจเสียงโห่ร้อง ไม่ได้สนใจป้ายไฟ เขาโฟกัสเพียงสิ่งเดียว... หญิงสาวในชุดแข่งขันทีมชาติไทยสีแดงขลิบขาว ท