ตุลาคม 2545 (รอบชิงชนะเลิศ แบดมินตันหญิงเดี่ยว เอเชียนเกมส์ ปูซาน)ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการกีฬาไทยถูกจารึกขึ้นอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นบนแผ่นดินเกิด แต่เป็นแผ่นดินเกาหลีใต้ภายในซาจิก อารีน่า (Sajik Arena) ที่เคยอึกทึกครึกโครมไปด้วยเสียงกลองจังกูและเสียงโห่ร้องของแฟนกีฬาเจ้าภาพ บัดนี้กลับมีบรรยากาศที่ผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความชื่นชม เมื่อรอบชิงชนะเลิศประเภทหญิงเดี่ยวกลายเป็นศึก 'สายเลือดไทย' ล้วนๆป้ายไฟสกอร์บอร์ดเหนือสนามแสดงชื่อนักกีฬาสองคนที่คุ้นเคย:P. CHANCHAI (THA) vs R. WONGWAN (THA)พิมชนก ในชุดแข่งขันสีน้ำเงินเข้ม ยืนอยู่ฝั่งซ้ายของเน็ต ท่วงท่าของเธอยังคงสง่างามและเยือกเย็นราวกับนางพญารินรดา ในชุดแข่งขันสีแดงสด ยืนอยู่ฝั่งขวาของเน็ต แววตาเต็มไปด้วยความสนุกสนานและไร้ซึ่งความกดดันใดๆนี่คือภาพฉายซ้ำ ของรอบชิงชนะเลิศเอเชียนเกมส์ ปี 2541 ที่กรุงเทพมหานคร...แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คือ 'ความรู้สึก' ของทั้งคู่เมื่อสี่ปีก่อน พวกเธอยืนอยู่บนคอร์ทด้วยความโกรธแค้น ความอิจฉาริษยา และความกดดันที่ถูกครอบครัวและสังคมยัดเยียดให้ มันคือแมตช์ที่เต็มไปด้วยน้ำตาและ
اقرأ المزيد
