All Chapters of จาก 2540 ถึงนิรันดร์: Chapter 31 - Chapter 40

52 Chapters

ตอนที่ 31: เหรียญห้าบาทในตู้โทรศัพท์ และการสอนมวยของไอดอล

3 พฤศจิกายน 2540เสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนดังลั่นสนามศุภชลาศัย ท่ามกลางแดดเปรี้ยงยามบ่ายสามโมง แฟนบอลบนอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงเฮลั่นที่ขอบสนาม... เขตต์ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ลดกล้อง Nikon FM2 ในมือลง ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมชื้นตามกรอบหน้า การออกมาตระเวนถ่ายภาพกีฬากลางแจ้งแบบเต็มตัวเป็นครั้งแรก มันเหนื่อยและร้อนกว่าการนั่งตากแอร์เฝ้าร้านเช่าวิดีโอหลายเท่าตัวนักตี๊ดๆ ตี๊ดๆ ตี๊ดๆ!เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากเพจเจอร์สีดำที่เหน็บอยู่ตรงเข็มขัดกางเกงยีนส์ เขตต์รีบก้มลงไปปลดมันขึ้นมาดู ข้อความภาษาไทยวิ่งผ่านหน้าจอ LCD สีเขียว(15:10) MSG: โค้ชดนัยสั่งวิ่งสปรินต์ยี่สิบรอบยิมฯ ขาจะหลุดแล้วววว ส่งกำลังใจมาด่วน! - จาก ลิงบาบูนมุมปากของตากล้องหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ความเหนื่อยล้าจากการแบกเลนส์ตากแดดปลิวหายไปในพริบตา เขตต์เก็บกล้องใส่กระเป๋า รูดซิปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดส่ายสายตามองหาตู้โทรศัพท์สาธารณะที่ตั้งอยู่หน้าทางเข้าสนามกีฬาชายหนุ่มวิ่งเหยาะๆ ไปที่ตู้โทรศัพท์ ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเหรียญห้าบาทออกมาหยอดลงไป เสียงเหรียญหล่นกระทบกล่อ

ตอนที่ 32: พัฒนาการของความฝันแห่งยุคสมัย

15 พฤศจิกายน 2540อาคารนิมิบุตร สนามกีฬาแห่งชาติ ปทุมวัน เนืองแน่นไปด้วยผู้คนตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นคอร์ทยางสังเคราะห์นับสิบสนามดังก้องสะท้อนไปมา ผสมปนเปกับเสียงกลองเชียร์และกลิ่นอายของ 'น้ำมันมวย' ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศนี่คือบรรยากาศของ 'การแข่งขันแบดมินตันเยาวชนแห่งชาติ รอบคัดเลือกระดับประเทศ' สังเวียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปีสำหรับนักกีฬาวัยรุ่นทุกคน เพราะผู้ชนะในรายการนี้ จะได้รับการการันตีโควตาเข้าสู่แคมป์ทีมชาติชุดเตรียมลุยเอเชียนเกมส์อย่างเป็นทางการที่บริเวณอัฒจันทร์ฝั่งสื่อมวลชน... เขตต์ ในชุดเสื้อโปโลสีดำทะมัดทะแมง กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ กำลังง่วนอยู่กับการเช็กสภาพแสงและรูรับแสงของกล้อง Nikon FM2 คู่ใจ ที่ลำคอของเขามีสายคล้องบัตรพลาสติกเคลือบแข็ง พิมพ์คำว่า 'PRESS (สื่อมวลชน) - สยามกีฬา' ตัวเบ้อเริ่ม"ไอ้เขตต์ วันนี้มึงแยกไปเก็บภาพคอร์ทสามกับคอร์ทสี่นะ แถวนั้นมีม้ามืดจากต่างจังหวัดเยอะ เผื่อได้ช็อตเด็ดพลิกล็อก" พี่ยอด หัวหน้าช่างภาพหันมาสั่งงานขณะกำลังเปลี่ยนเลนส์กล้องของตัวเอง "ส่วนกูจะเฝ้าคอร์ทหนึ่ง ถ่ายพิมชนก ดาวรุ่งสตรีศรีพัฒนาเอง วันนี้สปอ

ตอนที่ 33: กำแพงเมืองใต้

16 พฤศจิกายน 2540อาคารนิมิบุตรเช้าวันนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ แฟนแบดมินตันและสื่อมวลชนต่างจับจ้องไปที่คอร์ทหมายเลขหนึ่งและสอง ซึ่งเป็นเวทีตัดสินรอบรองชนะเลิศของประเภทหญิงเดี่ยวที่คอร์ทหมายเลขหนึ่ง... พิมชนก ดาวรุ่งจากสตรีศรีพัฒนา กำลังหวดกับคู่ปรับเก่าอย่าง 'อลิสา' จากโรงเรียนกีฬากรุงเทพฯ เสียงรองเท้าเอี๊ยดอ๊าดและเสียงตบลูกขนไก่ดังสนั่น บ่งบอกถึงความดุเดือดที่ไม่มีใครยอมใครแต่ที่คอร์ทหมายเลขสอง... บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงมันไม่ใช่ความดุเดือดของการบุกทะลวง แต่มันคือ 'สงครามประสาทและพละกำลัง' ที่แสนจะอึดอัดทรมานรินรดา ยืนหอบตัวโยนอยู่กลางคอร์ท เหงื่อเม็ดโป้งไหลหยดลงบนพื้นยางสังเคราะห์ เสื้อคอปกสีขาวเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับลำตัว ฝั่งตรงข้ามของเธอคือ 'ฟารีดา' แชมป์เยาวชนภาคใต้จากภูเก็ต เด็กสาวผิวสีแทนร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับหุ่นยนต์"เจ็ดต่อสิบสอง! ฟารีดา ภูเก็ต นำ!" กรรมการขานคะแนนในเซ็ตแรกสไตล์การเล่นของฟารีดาคือสิ่งที่นักแบดมินตันสายบุกเกลียดที่สุด... เธอคือ 'สายลาก' (Rally Player) เธอไม่เคยกระโดดตบทำแต้มเลยแม้แต่ลูกเดียว เธออาศัยการตีโย

ตอนที่ 34: เหรียญสิบบาทสุดท้าย และเสียงคำรามของสิงโตสองตัว

16 พฤศจิกายน 2540 (ช่วงค่ำ)ความเงียบสงัดปกคลุมบ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านจัดสรร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ อยู่เบื้องหลังรินรดาในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่ง ย่องปลายเท้าลงบันไดมาที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างท่ามกลางความมืด ขาทั้งสองข้างของเธอระบมและตึงเปรี๊ยะจากการวิ่งมาราธอนสามเซ็ตรวดเมื่อตอนกลางวัน แต่หัวใจกลับตื่นตัวจนข่มตาหลับไม่ลง พรุ่งนี้คือรอบชิงชนะเลิศ... แมตช์ที่เธอจะได้พิสูจน์ตัวเองกับไอดอลที่เธอชื่นชมที่สุดเด็กสาวคลานเข่าไปที่โต๊ะวางโทรศัพท์บ้านสีครีมปุ่มกดสีดำที่ตั้งอยู่มุมห้อง ค่อยๆ ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียง กดเบอร์คอลเซ็นเตอร์เพจเจอร์ ฝากข้อความสั้นๆ ไปหาผู้จัดการหน้าตาย‘พรุ่งนี้ชิงแชมป์แล้ว ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ขอรับบริจาคกำลังใจด่วน! โทรกลับเบอร์บ้านรินด่วน‘เมื่อวางหูโทรศัพท์ลง รินก็นั่งขัดสมาธิกอดเข่าอยู่บนพรม มือขวาวางแหมะเตรียมพร้อมอยู่เหนือหูโทรศัพท์ สายตาจ้องเขม็งไปที่เครื่องสีครีมราวกับกำลังจ้องจับผิดผู้ร้าย เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้โทรศัพท์ดังกริ๊งลั่นบ้านตอนสี่ทุ่มครึ่ง แม่ที่นอนอยู่ชั้นบนจะต้องตื่นมาอาละวาดและริบไม้แบดเธ

ตอนที่ 35: เสียงหอบหายใจ และเปลวไฟบนคอร์ทสีเขียว

17 พฤศจิกายน 2540เปรี้ยง!!!!ลูกเสิร์ฟแรกของพิมชนกพุ่งข้ามเน็ตมาด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน มันไม่ใช่การเสิร์ฟเพื่อหยั่งเชิง แต่มันคือการประกาศกร้าวถึงความห่างชั้นของประสบการณ์!ลูกขนไก่พุ่งอัดเข้าที่อกซ้ายของรินรดาอย่างจัง เด็กสาวเบิกตากว้าง สัญชาตญาณสั่งให้ตวัดไม้งัดขึ้นมา แต่ลูกมันแรงเกินไปจนกระดอนหลุดขอบเฟรมหน้าไม้ ออกนอกสนามไปอย่างน่าเสียดาย"ศูนย์ต่อหนึ่ง! พิมชนกได้แต้ม!"เสียงเฮของกองเชียร์ฝั่งพิมดังกระหึ่ม รินรดากัดริมฝีปาก สะบัดข้อมือที่ชาหนึบเบาๆ พิมชนกในโหมดเอาจริง... แตกต่างจากตอนซ้อมอย่างสิ้นเชิง ไอดอลสาวคนนี้มีทั้งพละกำลัง ความแม่นยำ และรังสีอำมหิตที่กดดันคู่แข่งจนแทบหายใจไม่ออก"สิบเอ็ดต่อห้า! พิมชนกนำ!"เกมในเซ็ตแรกตกเป็นของพิมชนกอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ทุกครั้งที่รินรดาพยายามบุก พิมจะดักทางได้หมดและสวนกลับด้วยลูกตบที่เฉียบขาดราวกับใบมีด รินวิ่งสู้ฟัดจนเข่ากระแทกพื้นไปหลายรอบ แต่ก็ไม่อาจเจาะกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นจาก 'ความกดดัน' ของพิมได้เลยพิมชนกเล่นด้วยความรู้สึกที่ว่า 'ถ้าแพ้ ทุกอย่างพัง' ทุกลูกตบของเธอจึงหนักหน่วงและไร้ความปรานี"สิบห้าต่อแปด! พิมชนก ชนะในเซ็

ตอนที่ 36: หยาดเหงื่อหยดสุดท้าย และรอยยิ้มของผู้แพ้

17 พฤศจิกายน 2540เอี๊ยด! ป๊อก! เปรี้ยง!!เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นคอร์ทดังสนั่น สลับกับเสียงหวดลูกขนไก่ที่รุนแรงจนผู้ชมแทบจะลืมหายใจเซ็ตที่สามไม่ใช่การแข่งขันของเด็กมัธยมปลายอีกต่อไป แต่มันคือการร่ายรำของสิงโตสองตัวที่กำลังแย่งชิงความเป็นเจ้าป่า!พิมชนกที่สลัดความกดดันเรื่องครอบครัวทิ้งไป กลับมาสวมวิญญาณ 'ดาวรุ่ง' ผู้สง่างามอีกครั้ง ฟุตเวิร์กของเธอเบาหวิวราวกับขนนก แต่ลูกตบกลับหนักหน่วงและเฉียบคมจนน่าขนลุก ทุกครั้งที่ไม้แร็กเก็ตของเธอตวัด ลูกขนไก่จะพุ่งเสียบมุมคอร์ทอย่างแม่นยำราวกับจับวางแต่รินรดาก็ไม่ใช่หมูให้เชือด! เด็กสาวบ้าพลังงัดเอาสัญชาตญาณดิบที่ถูกหล่อหลอมจากลานปูนใต้ทางด่วนออกมาใช้จนหมดแม็กซ์ เธอสไลด์ตัวรับลูกตบ กระโดดพุ่งหลาวไปงัดลูกหยอดจนหน้าแทบจะทิ่มพื้น แต่เธอก็สามารถส่งลูกข้ามเน็ตกลับไปได้ทุกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง"สิบสามต่อสิบสาม!" กรรมการขานคะแนนด้วยเสียงที่สั่นพร่าจากความตื่นเต้นผู้ชมทั้งอาคารนิมิบุตรยืนขึ้นดูโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเชียร์ มีเพียงความเงียบสงัดที่รอคอยบทสรุปที่หลังแผงกั้นสื่อมวลชน เขตต์แทบจะกลั้นหายใจตาม ชายหน

ตอนที่ 37: ซองจดหมายสีขาว และโพลารอยด์ใบแรก

ปลายเดือนพฤศจิกายน 2540บรรยากาศในยิมเนเซียมของโรงเรียนสตรีศรีพัฒนาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังประสานไปกับเสียงหวดลูกขนไก่ รินรดากำลังจับคู่ตีโต้กับพิมชนกที่คอร์ทหมายเลขหนึ่ง ทั้งคู่ผลัดกันตบผลัดกันรับอย่างรู้ใจ แม้จะยังมีการจิกกัดกันเบาๆ ตามประสาคู่แข่ง แต่กำแพงความเกลียดชังและสายตาเหยียดหยามจากเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้วรินรดาพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า เธอไม่ได้เข้ามาเพื่อแย่งชิง แต่เข้ามาเพื่อยกระดับทีมให้แข็งแกร่งขึ้น"รินรดา! มาหาครูที่ห้องพักโค้ชหน่อย!"เสียงเรียกของโค้ชดนัยดังขัดจังหวะการซ้อม รินรดาลดไม้แบดลง หันไปมองหน้าพิมชนก ไอดอลสาวเพียงแค่พยักหน้าพเยิดให้เธอเดินไป รินจึงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามโค้ชเข้าไปในห้องพักทันทีเมื่อประตูปิดลง โค้ชดนัยไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาดันซองจดหมายสีขาวที่มีตราประทับของ 'สมาคมแบดมินตันแห่งประเทศไทย' ไปตรงหน้าเด็กสาว"เปิดดูสิ" โค้ชดนัยกอดอก พิงพนักเก้าอี้รินรดากลืนน้ำลายลงคอ มือที่สั่นน้อยๆ ค่อยๆ แกะซองจดหมายออก ดึงกระดาษทางการแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน สายตาของเธอกวาดผ่านตัวหนังสืออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ด

ตอนที่ 38: ดาดฟ้า ลมหนาว และเคานต์ดาวน์สู่ปี พ.ศ. 2541

31 ธันวาคม 2540ลมหนาวปลายปีของกรุงเทพมหานครในยุคที่ฝุ่นควันยังไม่หนาแน่น พัดโชยมาปะทะผิวจนต้องกระชับเสื้อกันหนาวให้แน่นขึ้นคืนข้ามปีที่ร้านเช่าวิดีโอและหนังสื่อการ์ตูนมุมตึก วันนี้ไม่ได้เปิดรับลูกค้า แต่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นลานปาร์ตี้ขนาดย่อมของแก๊งวัยรุ่นสี่คนและผู้จัดการร้านหน้าตายอีกหนึ่งคนโทรทัศน์จอนูนขนาด 21 นิ้วที่ปกติใช้เปิดหนังตัวอย่าง บัดนี้กำลังถ่ายทอดสดคอนเสิร์ตเคานต์ดาวน์จากลานหน้าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (World Trade Center) เสียงเพลง ‘แมลง’ ของ ทาทา ยัง ดังกระหึ่มแข่งกับเสียงกีตาร์โปร่งของโจ้ที่พยายามจะเล่นคอร์ดตีคอร์ดแข่งกับทีวี"พี่เขตต์! ไส้กรอกแดงทอดหมดแล้วอ่ะ ทอดเพิ่มให้หน่อยดิ!" ปอนด์ตะโกนพลางหยิบน้ำอัดลมสีดำรินใส่แก้วน้ำแข็งเขตต์ในชุดเสื้อยืดสีเทาสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสกอตที่ไม่ได้ติดกระดุม ส่ายหน้าอย่างระอาขณะยืนอยู่หน้าเตาแก๊สปิกนิกหลังร้าน "ผมเป็นผู้จัดการร้านนะ ไม่ใช่พ่อครัว... กินกันล้างผลาญขนาดนี้ ปีหน้าผมจะเก็บค่าเช่าสถานที่พวกคุณเป็นสองเท่าเลยคอยดู""โหยยย ขี้งกอ่ะ! ปีใหม่ทั้งที เลี้ยงน้องเลี้ยงนุ่งหน่อยสิพี่!" แพรวหัวเราะร่วนรินรดาที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนโ

ตอนที่ 39: แคมป์เก็บตัวสุดโหด และคิวตู้โทรศัพท์ยามค่ำคืน

4 มกราคม 2541กระเป๋าเดินทางใบใหญ่และกระเป๋าเป้ใส่ไม้แบดมินตัน ถูกวางแหมะลงบนพื้นกระเบื้องหน้าอาคารหอพักนักกีฬาภายในศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมากรินรดาในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์ม ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกทะลุปอด ที่ซิปกระเป๋าแบดมินตันของเธอ มี 'พวงกุญแจลูกขนไก่เรซิ่น' ห้อยต่องแต่งล้อแสงแดดยามเช้าอยู่ มันคือเครื่องรางชิ้นสำคัญที่ช่วยเรียกความกล้าหาญให้เด็กสาววัยสิบแปดปี ที่เพิ่งเคยก้าวเท้าออกจากบ้านมาใช้ชีวิตร่วมกับคนแปลกหน้าเป็นครั้งแรก"รวมแถว!!"เสียงตะโกนดุดันดังก้องมาจากหน้าลานปูน รินรดาสะดุ้ง รีบคว้ากระเป๋าวิ่งไปต่อท้ายแถวของกลุ่มนักกีฬาหญิงกว่าสามสิบชีวิต ที่ล้วนแต่เป็นหัวกะทิจากทั่วประเทศตรงหน้าพวกเธอคือ 'โค้ชชาญ' หัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยชุดเอเชียนเกมส์ ชายวัยห้าสิบปลายๆ รูปร่างผอมเกร็งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สวมแว่นตากันแดดสีดำและหมวกแก๊ป ท่าทางน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา"ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก... เอ้ย แคมป์เก็บตัวทีมชาติ" โค้ชชาญแสยะยิ้มมุมปาก กวาดสายตามองเด็กหนุ่มสาวตรงหน้า "พวกเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ มีทั้ง 'ตัวจริง' ที่สมาคมฯ วางตัวไว้ และ 'ตัวสำรอง' ที่ถูกเรียกมาเสริมทัพ... แต่จงจำ

ตอนที่ 40: ระบบคัดออก และคำสัญญาแห่งเอเชียนเกมส์

ปลายเดือนมกราคม 2541"แฮ่ก... แฮ่ก..."เสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วยิมเนเซียมของศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมาก หลังจากผ่านพ้นนรกของการฝึกพละกำลัง (Physical Training) ล้วนๆ มาเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ในที่สุดนักกีฬาหญิงทั้งสิบคนก็ได้รับอนุญาตให้จับไม้แบดมินตันและลงคอร์ทซ้อมยุทธวิธีเสียทีแต่การได้ลงคอร์ท กลับไม่ได้ทำให้ความกดดันลดลงเลยแม้แต่น้อยโค้ชชาญยืนกอดอกอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยรายชื่อและตัวเลขสถิติ เขากวาดสายตามองนักกีฬาหัวกะทิทั้งสิบชีวิตที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว"ฟังให้ดี! เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ปลายปีนี้ สมาคมฯ มีโควตาสำหรับนักกีฬาหญิงเดี่ยวแค่ 3 ที่นั่ง เท่านั้น!" โค้ชชาญเคาะปากกาเมจิกลงบนกระดานไวท์บอร์ดเสียงดัง ป๊อกๆ "นั่นหมายความว่า จากพวกเธอสิบคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ จะมีแค่สามคนที่จะได้ใส่เสื้อติดธงชาติไทยลงแข่ง... ส่วนอีกเจ็ดคน ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านมือเปล่า!"รินรดากลืนน้ำลายลงคอเหนียวหนืด สายตาของเธอจ้องมองไปที่กระดานไวท์บอร์ดชื่อของ 'พิมชนก' อยู่ในอันดับที่ 2 ตามหลังรุ่นพี่ทีมชาติชุดใหญ่เพียงแค่คนเดียว ไอดอลสาวยืนกอดอก แผ่นหลังเหยียดตรง แววตาเต็ม

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP