All Chapters of จาก 2540 ถึงนิรันดร์: Chapter 41 - Chapter 50

สิงหาคม 2541เม็ดฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมากลางสนามศุภชลาศัย เปลี่ยนผืนหญ้าสีเขียวให้กลายเป็นสมรภูมิโคลนตม การแข่งขันฟุตบอลถ้วยรายการสำคัญระดับประเทศกำลังดำเนินเข้าสู่ช่วงสิบห้านาทีสุดท้าย ท่ามกลางสภาพอากาศที่เลวร้าย ทั้งนักเตะและช่างภาพข้างสนามต่างต้องสู้รบกับความทุลักทุเลที่หลังป้ายโฆษณาฝั่งหลังประตู... เขตต์ ในชุดเสื้อกันฝนพลาสติกสีใสทับเสื้อแจ็กเก็ตสยามกีฬา กำลังยกกล้อง Nikon FM2 ที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงพลาสติกกันน้ำแบบทำมือประทับดวงตา"เฮ้ยไอ้น้อง! ขยับไปดิ๊ บังมุมกล้องโว้ย!"แรงกระแทกจากหัวไหล่ของช่างภาพรุ่นเก๋าจากสำนักพิมพ์คู่แข่ง ชนเข้าที่แขนของเขตต์จนกล้องแทบหลุดมือ ชายร่างท้วมที่สวมเลนส์กระบอกยักษ์ราคาเหยียบแสน เบียดแทรกขึ้นมายืนบังหน้าเขตต์อย่างหน้าตาเฉย"ตรงนี้พื้นที่สื่อเสรี ใครดีใครได้เว้ย ไอ้เด็กใหม่ไปหามุมอื่นไป" ช่างภาพรุ่นใหญ่หันมาแสยะยิ้มเยาะเย้ยเขตต์กัดกรามแน่น เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่เลือกที่จะถอยออกมา โลกของผู้ใหญ่มันโหดร้ายและเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีเสมอ ในวงการที่นับถือกันที่ความเก๋าและราคาอุปกรณ์ ช่างภาพเด็กเมื่อวานซืนที่ถือกล้องแมนนวลเก่าๆ อย่างเขา คือเป้าหมายที่ถูกเบ

6 ธันวาคม 2541ดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังคล้อยต่ำลงแตะขอบฟ้า ทอแสงสีส้มอมทองฉาบไล้ไปทั่วบริเวณหมู่บ้านนักกีฬาเอเชียนเกมส์ ภายในรั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต สถานที่แห่งนี้ถูกเนรมิตขึ้นมาใหม่เพื่อรองรับทัพนักกีฬาและเจ้าหน้าที่กว่าหมื่นชีวิตจากทั่วทุกมุมทวีปเอเชีย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคัก จอแจ และเปี่ยมไปด้วยสีสันของธงชาติหลากหลายรูปแบบที่ถูกประดับประดาไว้ตามระเบียงห้องพักรินรดายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องพักนักกีฬาหญิง สายตาของเธอจับจ้องภาพสะท้อนของตัวเองนิ่งนาน เด็กสาวที่เคยมัดผมหางม้ายุ่งๆ บัดนี้ได้สวมใส่ชุดพิธีการของทัพนักกีฬาทีมชาติไทยอย่างเต็มภาคภูมิเสื้อสูทเบลเซอร์สีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต สวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและเนคไทลายสัญลักษณ์เอเชียนเกมส์ กางเกงสแล็กสีเทาพอดีตัวทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างผิดหูผิดตา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาและทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงที่สุด ไม่ใช่ความสวยงามของเนื้อผ้า หากแต่เป็น 'ธงไตรรงค์' ที่ถูกปักไว้อย่างงดงามที่ตำแหน่งอกซ้าย... ตำแหน่งที่ตรงกับหัวใจพอดี"เลิกจ้องกระจกจนจะทะลุได้แล้ว"เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร

9 ธันวาคม 2541ชัยชนะเหนือเกาหลีใต้ในนัดประเดิมสนาม ทำให้ชื่อของ "รินรดา" กลายเป็นที่รู้จักเพียงข้ามคืน หนังสือพิมพ์หลายฉบับพาดหัวข่าวถึง "ม้ามืดสตรีศรีพัฒนา" ที่ล้มยักษ์จากแดนกิมจิ ภาพถ่ายจังหวะที่เธอกระโดดตบสุดตัว โดยมีหยดเหงื่อสาดกระเซ็นเป็นประกาย (ซึ่งแน่นอนว่าเป็นฝีมือของเขตต์) ถูกนำไปตีพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอกลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของกองเชียร์ชาวไทยแต่ในโลกของกีฬา... ชัยชนะเมื่อวานคืออดีต และบททดสอบที่แท้จริงกำลังรออยู่เบื้องหน้า"รอบรองชนะเลิศประเภททีมหญิง: ไทย พบ จีน"หากเกาหลีใต้คือเครื่องจักร... จีนก็คือ "กำแพงเมืองจีน" ที่ไม่มีใครข้ามได้ ทีมชาติจีนยุคนั้นนำโดยมือวางอันดับต้นๆ ของโลกที่ขึ้นชื่อเรื่องความหนักหน่วง พละกำลัง และจิตวิทยาที่กดขันคู่แข่งจนขวัญกระเจิงบรรยากาศในอินดอร์สเตเดียม วันนี้เดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม กองเชียร์ "เชียร์ไทย" สวมเสื้อสีแดงและน้ำเงินจนเต็มอัฒจันทร์ เสียงกลองยาวดังรัวไม่ขาดสายประหนึ่งกลองรบ แต่เมื่อหันไปมองฝั่งนักกีฬาจีนที่กำลังวอร์มอัพด้วยใบหน้าเรียบเฉยและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ความมั่นใจของรินรดาก็เริ่มสั่นคลอน"พวกเขาสูงจังเลยนะพิม..." ริน

17 ธันวาคม 2541 (กลางดึก)แสงไฟสีแดงสลัวในห้องล้างฟิล์มของสำนักพิมพ์สยามกีฬา ส่องกระทบใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขตต์ กลิ่นน้ำยาเคมีฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้องแคบๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจมันเลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่กระดาษอัดรูปที่กำลังถูกแช่อยู่ในถาดน้ำยาภาพสีขาวดำค่อยๆ ปรากฏร่องรอยขึ้นทีละน้อย... ทีละน้อย...มันคือจังหวะชี้ชะตาในแต้มดิวส์ของเซ็ตตัดสิน ภาพของลูกขนไก่ที่เพิ่งตกกระทบพื้นคอร์ทยางสังเคราะห์ โดยมีฉากหลังเป็นรินรดาที่เสียหลักล้มและพิมชนกที่กำลังหันไปมองกรรมการเขตต์กลั้นหายใจ ใช้คีมคีบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ แสงสีแดงขับเน้นให้เห็นเส้นขอบสนามอย่างชัดเจน... ลูกขนไก่นอนนิ่งอยู่ 'นอกเส้น' เกือบหนึ่งนิ้วเต็มๆ"เชี่ยเอ๊ย..." เขตต์สบถเสียงแผ่ว หลับตาลงอย่างปวดร้าว"ไอ้เขตต์! ล้างเสร็จรึยังวะ บ.ก. รอแท่นพิมพ์อยู่เนี่ย!"ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างของพี่ยอด หัวหน้าช่างภาพที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น พี่ยอดชะโงกหน้าเข้ามาดูรูปในมือของเขตต์ ก่อนที่ดวงตาของช่างภาพรุ่นเก๋าจะเบิกกว้าง"โอ้โห... ชัดเจน! ออกเป็นคืบเลยนี่หว่า!" พี่ยอดตบไหล่เขตต์ดังป้าบ "มึงนี่มันตาเทพจริง

มีนาคม 2542ปี 1999 หรือพุทธศักราช 2542 เดินทางมาถึงพร้อมกับความตื่นตระหนกของปรากฏการณ์ 'Y2K' (คอมพิวเตอร์อาจจะรวนเมื่อถึงปี 2000) ข่าวลือเรื่องวันสิ้นโลกและการกักตุนอาหารเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ แต่สำหรับวงการกีฬาไทย ข่าวที่ผู้คนให้ความสนใจไม่ได้มีแค่วันสิ้นโลก หากแต่เป็นเรื่องการกลับมาลงสนามของ 'รินรดา' นักแบดมินตันเจ้าของเหรียญทองอื้อฉาวแห่งเอเชียนเกมส์'การแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์ประเทศไทย ประจำปี 2542' บรรยากาศในยิมเนเซียมวันนี้อัดแน่นไปด้วยสื่อมวลชนที่มากกว่าปกติ กล้องวิดีโอและไมโครโฟนจากหลายช่องถูกเตรียมพร้อม ทุกคนต่างรอคอยที่จะจับผิดหรือดูความพ่ายแพ้ของเด็กสาวที่ถูกตราหน้าว่า 'ปล้นชัยชนะ' เมื่อสามเดือนก่อนรินรดาในชุดแข่งขันสีดำขลิบแดง กำลังนั่งวอร์มอัพข้อเท้าอยู่มุมห้องพักนักกีฬา เธอสวมหูฟังซาวด์อะเบาต์ เปิดเพลงร็อกอัลบั้มใหม่ของ 'โลโซ (Loso)' อัดเข้าหูด้วยวอลลุ่มสูงสุดเพื่อกลบเสียงซุบซิบนินทาของนักกีฬาคนอื่นๆ"รินรดา เตรียมตัวลงสนามคอร์ทหนึ่ง" สตาฟฟ์เดินมาเรียกเด็กสาวถอดหูฟังออก สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด เธอกำไม้แบดมินตันแน่น เดินก้าวออกจากห้องพักนักกีฬาเข้าสู่แสงสปอตไลต์ของค