All Chapters of จาก 2540 ถึงนิรันดร์: Chapter 51 - Chapter 60

พฤษภาคม 2542ชัยชนะในรายการชิงแชมป์ประเทศไทย ไม่ได้มอบแค่โควตาลุยศึกซีเกมส์ให้กับรินรดาเท่านั้น แต่มันยังมาพร้อมกับ 'เงินรางวัล' ก้อนโตที่สุดเท่าที่เด็กสาววัยสิบเก้าปีเคยจับมาในชีวิตและเมื่อมีเงินก้อนแรกจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง สถานที่ฉลองความสำเร็จจะเป็นที่ไหนไปไม่ได้ นอกจากศูนย์การค้ามาบุญครอง (MBK Center)"โหยยย ยัยริน! แกแน่ใจนะว่าจะเอาเครื่องนี้จริงๆ ราคาตั้งเกือบสองหมื่นเลยนะเว้ย!"แพรวเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ขณะยืนเกาะตู้กระจกร้านขายโทรศัพท์มือถือบนชั้น 4 ของมาบุญครอง โซนที่เต็มไปด้วยตู้กระจกเรียงรายและเสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่รินรดาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น ในมือของเธอคือ 'โทรศัพท์มือถือ Nokia รุ่น 5110' สีดำสนิท รูปทรงกระติกน้ำที่มีเสาอากาศยื่นออกมา มันคือสุดยอดนวัตกรรมแห่งยุคที่วัยรุ่นทุกคนใฝ่ฝันอยากครอบครอง เพราะนอกจากจะโทรเข้าโทรออกได้แล้ว มันยังมี 'เกมงู' และสามารถเปลี่ยน 'หน้ากาก' สีสันต่างๆ ได้ด้วย!"แน่ใจสิ! โค้ชชาญบอกว่าปีนี้ฉันต้องบินไปแข่งเก็บคะแนนต่างประเทศบ่อยขึ้น ขืนใช้แต่เพจเจอร์ เวลาเกิดเรื่องฉุกเฉินฉันจะหาตู้โทรศัพท์โทรกลับบ้านยังไงล่ะ" รินรดาอธิบายเหตุ

มิถุนายน 2542 (เช้าวันรุ่งขึ้น)แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่างยิมเนเซียม ศูนย์ฝึกกีฬาแห่งชาติ หัวหมาก ลงมาเป็นลำแสงยาวตัดกับฝุ่นผงที่ปลิวว่อนในอากาศ รินรดายืนเหยียดกล้ามเนื้อขาอยู่มุมคอร์ทตามลำพัง ความรู้สึกในเช้านี้แปลกไปจากทุกวัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นเต้นและกังวลเธอกวาดสายตามองไปที่ประตูยิมฯ รอคอยการปรากฏตัวของใครบางคน‘ไปทักเขาสิ แค่พูดว่า สวัสดี คำเดียว เพื่อนเธอก็พร้อมจะกอดเธอแล้ว!’ข้อความที่เธอพิมพ์บอก ‘Ice_Racket’ เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รินรดาแอบภาวนาในใจว่าคนแปลกหน้าคนนั้นจะทำตามคำแนะนำของเธอจริงๆ และหวังว่า ‘พิมชนก’ จะเป็นคนคนนั้นครืด...ประตูยิมเนเซียมถูกเลื่อนออก พิมชนกเดินเข้ามาในชุดซ้อมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยและสง่างามเหมือนเช่นเคย ไอดอลสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินตรงมาที่จุดที่รินรดายืนอยู่รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอแสร้งก้มลงมัดเชือกรองเท้าผ้าใบทั้งที่มัดแน่นอยู่แล้ว พิมชนกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ระยะห่างเพียงไม่ถึงสองก้าวความเงียบที่แสนอึดอัดปกคลุมคนทั้งคู่เกือบนาที ก่อนที่เสียงนุ่มนวลแต่สั่นเครือน้อยๆ จะหลุดออกมาจากปากข

สิงหาคม 2542 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 20 ณ บันดาร์เสรีเบกาวัน ประเทศบรูไน)เสียงรองเท้าเอสิกส์ (Asics) เสียดสีกับพื้นคอร์ทยางสังเคราะห์ดังก้องไปทั่วอินดอร์สเตเดียมของบรูไน แม้ขนาดของสนามจะเล็กกว่าและกองเชียร์ไม่ดุดันเท่าตอนเอเชียนเกมส์ที่กรุงเทพฯ แต่ความกดดันในรอบชิงชนะเลิศประเภทหญิงเดี่ยวก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยรินรดากระโดดลอยตัวขึ้นสู่อากาศ หยาดเหงื่อสะท้อนแสงไฟสปอตไลต์ แววตาของเธอจับจ้องเพียงลูกขนไก่ที่ลอยโด่งข้ามเน็ตมาไม่มีความสับสน ไม่มีความลังเล และไม่มีความกังวลเรื่องเส้นขอบสนามอีกต่อไปเปรี้ยง!!!!ลูกขนไก่ถูกฟาดด้วยความแรงระดับร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง พุ่งตรงดิ่งลงเสียบมุมคอร์ทฝั่งของนักกีฬาจากอินโดนีเซียอย่างแม่นยำ ไร้ที่ติ และขาวสะอาดจนไม่ต้องรอให้กรรมการขานคะแนน"สิบเอ็ดต่อสี่! รินรดาจากประเทศไทย เป็นฝ่ายชนะ คว้าเหรียญทองซีเกมส์ไปครองครับ!" (ในยุคนั้น แบดมินตันหญิงเดี่ยวเล่นเซ็ตละ 11 แต้ม)เสียงปรบมือดังเกรียวกราว รินรดากำหมัดชูขึ้นฟ้า ร้องตะโกนสุดเสียงเพื่อปลดปล่อยทุกความอัดอั้นตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอทำสำเร็จแล้ว เหรียญทองซีเกมส์เหรียญนี้ คือข้อพิสูจน์ว่าเธอคือของจริง ไม่ใช่เด็กเส้น

มีนาคม 2543สหัสวรรษใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่โลกไม่ได้ล่มสลายอย่างที่ใครหลายคนหวาดกลัว คอมพิวเตอร์ยังคงทำงาน ธนาคารยังเปิดทำการ และชีวิตของกลุ่มเพื่อนซี้ร้านเช่าวิดีโอก็ยังคงดำเนินต่อไป... ทว่า สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนคือ "จังหวะชีวิต" ของ รินรดา และ เขตต์ความสำเร็จจากเหรียญทองซีเกมส์ที่บรูไน เปลี่ยนรินรดาให้กลายเป็นนักแบดมินตันดาวรุ่งที่น่าจับตามองที่สุดในภูมิภาค ตารางการซ้อมของเธอยกระดับขึ้นสู่ความเป็นอาชีพอย่างเต็มตัว และเริ่มมีคิวต้องบินไปแข่งขันเก็บคะแนนในต่างประเทศบ่อยขึ้นส่วน เขตต์ หลังจากพิสูจน์ฝีมือในคืนเคานต์ดาวน์ Y2K ที่เขาทำหน้าที่สแตนด์บายรายงานข่าวความเรียบร้อยได้ดีเยี่ยม เขาจึงได้รับโอกาสครั้งใหญ่จากกองบรรณาธิการสยามกีฬา ให้ย้ายมาทำหน้าที่ "ผู้สื่อข่าว/ช่างภาพสายสังคม-การเมือง" อย่างเต็มตัวมันคือความก้าวหน้าในอาชีพที่ทั้งคู่ใฝ่ฝัน... แต่มันกลับมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายที่แสนแพง...สนามบินดอนเมือง, เวลา 05:00 น.บรรยากาศในสนามบินยามเช้ามืดเงียบเหงาและเย็นเยือก รินรดาในชุดวอร์มทีมชาติไทย นั่งรอเรียกขึ้นเครื่องอยู่ที่หน้าเกตเพื่อเดินทางไปแข่งขันรายการ 'All Englan

ปลายเดือนมีนาคม 2543 (อารีน่าแห่งชาติ, เมืองเบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ)กลิ่นฉุนกึกของครีมแก้ปวดกล้ามเนื้อ (Counterpain) ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องพักนักกีฬาหญิง ภายในสนามกีฬาเนชั่นแนล อินดอร์ อารีน่า (National Indoor Arena) สถานที่จัดการแข่งขันแบดมินตันที่เก่าแก่และทรงเกียรติที่สุดในโลกอย่าง 'ออลอิงแลนด์ โอเพ่น' (All England Open)รินรดานั่งกัดริมฝีปากแน่นอยู่บนม้านั่งยาว เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก แม้ว่าอุณหภูมิภายนอกจะหนาวเหน็บจนติดลบ แต่ร่างกายของเธอกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟสุม ขาขวาของเธอพาดอยู่บนตักของแพรว เพื่อนสนิทที่อาสาบินข้ามทวีปมาเป็นผู้ช่วยดูแลเรื่องจิปาถะให้แพรวกำลังใช้เทปกาวทางการแพทย์ (Strapping Tape) พันรอบข้อเท้าขวาของรินรดาอย่างแน่นหนา ทับลงบนรอยบวมช้ำสีม่วงคล้ำที่เกิดจากการลงน้ำหนักผิดจังหวะในแมตช์ที่แล้ว"ริน... ฉันว่าแกถอนตัวเถอะวะ บวมเป่งขนาดนี้ ขืนลงไปแข่งรอบควอเตอร์ไฟนอล (8 คนสุดท้าย) มีหวังเอ็นร้อยหวายแกได้ขาดกระจุยแน่ๆ" แพรวเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล มือที่กำลังพันผ้าล็อกสั่นน้อยๆ "โค้ชชาญแกก็บอกแล้วว่าทัวร์นาเมนต์นี้เรามาเก็บเกี่ยวประส