บททั้งหมดของ Carrying My Billionaire Ex-husband's Child: บทที่ 171 - บทที่ 180

Makalipas ang ilang minuto ay unti-unti nang bumalik sa normal ang auditorium. Patuloy pa rin ang masisiglang usapan ng mga executives, investors, at mga eksperto tungkol sa sistemang ginawa ko. Marami rin ang lumalapit kay Jessica upang kumpirmahin ang mga detalyeng ibinahagi niya kanina. Habang abala ang lahat, napalingon muli ako sa isang taong nakatayo sa di kalayuan. Si Erah. Hindi na katulad kanina ang ekspresyon niya. Wala na ang kumpiyansa at yabang na palagi niyang ipinapakita.Sa halip ay seryoso lamang siyang nakatingin sa akin. Namg makita niya akong nakatingin sa kaniya ay tila kumunot ang noo nito, kaya napataas ang kaliwang kilay ko habang nagsasalubong ang mga titig namin. Ilang sandali pa ay dahan-dahan siyang naglakad palapit. "Vhianne," mahina ngunit matigas niyang tawag nang makarating siya sa harapan ko. "Can we talk? In private?" saad niya sa akin Sandaling natahimik ang paligid sa pagitan naming dalawa. Hindi ko agad siya sinagot. Tinitigan ko muna

Nanatiling mabigat ang katahimikan sa paligid matapos magsalita si Erah.Ilang segundo ring walang nagsalita hanggang sa tuluyang bumuntong-hininga si Ezekiel. Naramdaman kong bumigat lalo ang dibdib ko nang makita ko ang ekspresyon sa kaniyang mukha at Parang nakapagdesisyon na siya. "Vhianne." Mariin at seryoso niyang saad sa akin Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya at saka nagsalita. "Wala akong ginawa," muli kong saad pata depensahan ang sarili. Ngunit umiling lamang siya."Sapat na." Nanlaki ang mga mata ko."Narinig ko na ang lahat." Seryoso niyang boses sa akin habang matalim niyabakong tinititigan. Napatawa ako nang mapait at sinagot siya ng mabilis. "At naniwala ka agad?" Saad ko, pero Hindi siya sumagot. Ang katahimikang iyon ang nagsilbing sagot niya at mas masakit pa iyon kaysa sa anumang salita. Ilang segundo lang ay nagsalita siyang muli. "Simula ngayon..." malamig niyang saad. "Hindi ka na bahagi ng kompanyang ito." Parang tumigil ang mundo ko ng

Vhianne's POVHabang papasok ako sa kwarto ni Ezekiel sa hospital ay naabutan ko siyang nakaupo sa gilid ng kama. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa kaniyang ulo habang nakayuko, na para bang matindi ang sakit na nararamdaman niya.Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ay dahan-dahan siyang napatingin sa akin. Namumula ang kaniyang mga mata at kapansin-pansin ang pamumutla ng kaniyang mukha."V... Vhianne..." mahina niyang tawag sa pangalan ko.Napakunot agad ang noo ko."Ezekiel?" nag-aalala kong sambit habang mabilis na lumalapit sa kaniya.Bigla siyang napapikit at lalo pang napahawak sa kaniyang ulo."Ang sakit..." halos pabulong niyang sabi.Nakita kong nanginginig ang kaniyang mga kamay at tila nahihirapan siyang huminga nang maayos. Para bang may pilit siyang inaalala ngunit hindi niya maabot.Maya-maya pa ay napansin kong nawawala ang focus ng kaniyang mga mata."Ezekiel!" gulat kong tawag sa kaniya ng matutumba na siya pero mabilis ko siyang nahawakan at agad ko siyang nasa

Makalipas ang ilang minuto ay natahimik ang buong silid matapos sabihin ni Ezekiel ang mga salitang iyon. mabigat na katahimikan na namagitan sa amin habang pareho naming pinoproseso ang katotohanang sa wakas ay nalam na namin at nakumpirma na, kung sino ang nasa likod ng lahat ng problemang nagaganap sa pamilya. Nakatulog na si Lily sa isang maliit na sofa sa loob ng silid matapos mapagod sa kakatanong.Mahimbing ang kaniyang tulog, samantalang kami ni Ezekiel ay nanatiling gising sa tabi niya. Nakahawak pa rin siya sa kamay ko habang seryosong nakatingin kay Lily. "Ezekiel..." mahina kong tawag sa kaniya. Agad naman siyang lumingon sa akin pagkarinig niya sa boses ko. "Ano ang gagawin natin ngayon?" Mahina kong saad sa kaniya. Natahimik sita ng ilang sigundo pagkatapos ay dahan-dahan siyang huminga nang malalim."Hindi tayo magmamadali." Seryoso niyang boses. Napakunot ang noo ko."Hindi tayo gagalaw hangga't hindi tayo sigurado sa bawat hakbang." Dagdag niyang saadTumingin

"It's Erah," seryosong saad ni Ezekiel sa akin habang nakatitig sa screen ng kaniyang cellphone.Pagkatapos niyang magsalita ay agad niya itong kinuha para sagutin, ngunit bago pa man siya makapagsalita ay naunahan na siya ni Erah."Babe, where are you? Hinahanap ka na ng anak natin," malambing na saad ni Erah mula sa kabilang linya.Pagkarinig ko sa sinabi ni Erah ay napairap na lamang ako. Agad kong hinarap si Lily at marahang hinimas ang kaniyang ulo upang ilihis ang aking atensyon.Napatingin naman si Ezekiel sa akin bago niya sinagot si Erah."Ah, okay. Nandito pa ako sa opisina. May kailangan lang akong tapusin," malamig na tugon ni Ezekiel kay Erah. Bahagyang natigilan si Erah ng ilang segundo bago muling nagsalita."Okay, babe. Huwag mong kalimutan ang cake ng anak natin, ah," paalala ni Erah kay EzekielNang marinig iyon ni Ezekiel ay biglang nanlaki ang kaniyang mga mata, na para bang may bigla siyang naalala."Okay, bye," malamig niyang tugon bago tuluyang pinatay ang tawa