《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

“คุณถอดเสื้อผ้าออกสิ” “ผมถอดไม่ถนัด คุณก็ดูสิผมยกแขนได้ที่ไหน” ชานนท์ทำสายตาละห้อยเหมือนเด็ก ปารียาได้แต่ถอนหายใจเธอถอดเสื้อผ้าเขาออกอย่างทุลักทุเล มือเรียวเล็กสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องถอดเข็มขัด ชานนท์มองดูอย่างเอ็นดูในความเขินอายของหญิงสาวผู้ที่มีอายุมากกว่าเขาร่างแข็งแรงที่แน่นเครียดไปด้วยมัดกล้าม เมื่อมือนุ่มสัมผัสปัดป่ายตามร่างกาย แก่นกายก็พลันขึงขังขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ได้สนใจความเจ็บที่ไหล่ของเขาเลยสักนิด แค่ได้กลิ่นกายหอมของเธอเขาก็สามารถเกิดอามณ์ขึ้นมาได้แล้ว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าปารียายืนกลืนน้ำลายไปหลายอึก เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้เลย ใบหน้าขาวเนียนร้อนวูบวาบ ท้องน้อยเริ่มปั่นป่วน“อาบน้ำให้ผมสิ เอาแต่จ้องมันอยู่ได้” ชานนท์เอ่ยหยอกเย้าปารียา เขารู้สึกพอใจที่แกล้งเธอได้ ปารียาพรมน้ำจากฝักบัวไปทั่วร่างยกเว้นไหล่ข้างที่บาดเจ็บ ฟองสบู่หอมละมุนปกคลุมร่างแกร่งไปทั้งตัว มือเล็กลูบไล้กล้ามแน่นหนั่นไปทั่วร่าง สัมผัสนั้นให้ความรู้สึกวาบหวิวจนบอกไปไม่ถูก“ตรงนี้ด้วย” ชานนท์ดึงสายตาไปที่แท่งร้อนตรงกึ่งกลางกาย “มืออีกข้างคุณก็ว่างนี่คะ” ปารียาเอ่ยแย้งเสีย

ปารียารู้สึกเหมือนมีของแข็งทิ่มอยู่ที่ศีรษะของเธอจึงเงยหน้าขึ้นมา มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทแล้วหยิบกิ๊บติดผมสีขาวออกมาด้วยความแปลกใจ ปารียาลืมไปเลยว่าเธอเคยมีสิ่งนี้ มันหายไปตั้งแต่งานเลี้ยงบริษัท “คุณยังเก็บมันไว้หรือคะ” ปารียาถามออกมาทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าผู้ชายรวยหล่ออย่างเขาจะเก็บของสิ่งนี้ไว้ เรื่องของเธอกับเขาคืนนั้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ “ครับ ผมพกมันติดตัวตลอดเวลา” ชานนท์ยิ้มส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นแล้วจุมพิตที่หน้าผาก เรื่อยมายังเปลือกตาและจมูกแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มอย่างถือวิสาสะ ลิ้นสากสอดแทรกเข้าในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดลิ้นอ่อนนุ่มหวานดูดดึงอยู่เนิ่นนาน จนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว “อื้อ ชาร์ล” ปารียาถอนริมฝีปากออกทำท่าจะล้ม จนร่างหนาต้องโอบกอดไว้ “หน้าคุณดูซีดจัง ยังมีไข้อยู่ใช่มั้ยคะ” “นิดหน่อยผมไม่เป็นไรมาก” “บอกให้ลางานก็ไม่ยอมลา ทานยาหน่อยนะคะ” ปารียาบ่นงึมงำหยิบยาในกระเป๋าถือออกมาสองเม็ดแล้วส่งให้เขา พร้อมกับแก้วน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะ ดีหน่อยที่เมื่อเช้าเธอพกยาที่หมอจ่ายใ

“แบม…แบมเคยคิดชอบผมบ้างมั้ย หรือผมเป็นฝ่ายคิดกับคุณเพียงฝ่ายเดียว” ชานนท์เอ่ยถามเสียงออดอ้อน ส่งสายตาหวานซึ้งให้กับปารียาจนคนฟังขนลุกเกรียวไปทั้งตัว มองใบหน้าเขาดวงตาเป็นประกายไม่คิดว่าเขาจะถามขึ้นมาแบบนี้ “ยังมีหลายอย่างที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวฉัน” ปารียาหลุบตามองต่ำ ทั้งที่รู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของเด็กหนุ่มจนอยากกระโดดกอด คำที่เธออยากได้ยินมาตลอด แต่พอมาถึงตอนนี้เธอกลับขี้ขลาดขึ้นมาซะงั้น “อะไรบ้างล่ะ” จะมีอะไรที่ชานนท์ยังไม่รู้อีกล่ะ ในเมื่อทุกอย่างเขาให้เลขาของเขาไปสืบหาข้อมูลมาให้หมดแล้ว ทั้งเรื่องที่เธอป่วย นัธทวัฒน์ก็เล่าให้เขาฟังหมดแล้วตอนที่เธอนอนหลับหมดสติไป เขาถึงได้เข้าใจอาการของเธอที่เป็นอยู่ ปารียายังคงนอนนิ่ง ไม่กล้าพอที่บอกความจริงกับเขาทุกอย่าง ยังมีเวลาอีกหลายเดือนที่เธอจะเก็บความลับนี้ไว้ ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นโรคเครียดวิตกกังวล ชอบฝันร้ายอยู่บ่อยๆ และกลัวการมีครอบครัวชานนท์ยังอยากจะมีเธออยู่มั้ย ปารียาทรมานกับตัวเองมานานแต่เมื่อเธอได้มาใช้ชีวิตอยู่กับเขาแบบปลอมๆ มันก็ทำให้อาการของเธอหลายอย่างผ่อนคลายลง เธออยากจะเก็

“หน้าตาเหมือนคนอดหลับอดนอน มึงเป็นอะไรของมึง” รามิลเอ่ยถามชานนท์เสียงเข้มเชิงตำหนิ ขณะที่กำลังนั่งดูงานเดินแบบด้วยกัน “เปล่า แค่ดื่มเยอะไปหน่อย” ชานนท์ทำท่าทางเซ็งๆ “มึงเนี่ยนะดื่มเยอะ” “อือ” “มึงมีเรื่องปิดบังกู” “ไม่มี” รามิลแสดงท่าทางเหนื่อยใจกับเพื่อนเขาคนนี้จริงๆ ถ้าเรื่องไหนที่ชานนท์ไม่อยากจะบอก เค้นให้ตายยังไงก็ไม่ได้คำตอบ สุดท้ายก็ต้องปล่อย “งั้นคืนนี้เราก็ไปผับกัน กูจะดื่มเป็นเพื่อนมึง” นั่นคือทางเดียวที่รามิลจะช่วยเพื่อนได้ โยษิตาเดินโชว์มาถึงจุดที่สองคนนั่งอยู่แต่แลดูด้วยหางตาแล้วชานนท์ไม่ได้มองเธอเดินแบบแม้แต่น้อย แต่เธอก็ต้องฝืนทำหน้าวางเฉย หากแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจเธอต้องเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานเป็นแน่ หลังจบงานโยษิตาพยายามจะถ่ายรูปกับชานนท์เพื่อให้นักข่าวซักถาม เธอชอบที่ได้เป็นข่าวกับชานนท์ “เมื่อไหร่คุณโยษิตากับคุณชานนท์จะมีข่าวดีคะ” นักข่าวท่านหนึ่งตั้งคำถามขึ้นมา พร้อมแสงแฟลชรัวเข้าใบหน้าทั้งสอง โยษิตายิ้มกว้างมองหน้าชานนท์ “คงอีกไม่นานนี้

“แบมยังไม่ตอบผมเลยนะ ว่าจะคบกับผมได้หรือยัง” “ก็ยังไม่ครบหนึ่งเดือนเลยนี่คะ เหลืออีกตั้งหลายวัน” “ลีลาดีจริงๆแฟนผม” ชานนท์เอ่ยขึ้นมาลอยๆเพราะความหมั่นไส้คนตัวเล็ก “ใครแฟนคุณ” ชานนท์ยังคงทำลอยหน้าลอยตา “แล้วแม่กับพี่สาวผมเขาทำอะไรคุณหรือเปล่า” ชานนท์จ้องเข้าไปในแววตาของหญิงสาว “เปล่าค่ะ แค่วันที่แบมป่วยแม่คุณกับพี่สาวเขาแวะไปหาคุณที่คอนโดแล้วเจอกับแบมน่ะค่ะ” “แล้วไงต่อ” ชานนท์ถามต่อแต่ปารียาเงียบแล้วก็ส่ายหน้า เวลานี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว เขาอยากรู้แค่เพียงว่าสาวร่างเล็กของเขาคนนี้ยังหวานฉ่ำอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า ทุกค่ำคืนเฝ้าแต่เพ้อหาร่างที่เคยกอดก่ายทุกวัน อย่าว่าแต่หลายสัปดาห์เลย แค่ห่างกันวันเดียวเขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายจะแย่ “คุณชลิตาครับอย่าพึ่งให้ใครเข้ามารบกวนผมนะครับ” ชานนท์กดปุ่มแจ้งเลขาหน้าห้อง ทำให้ปารียาหน้าแดงด้วยความกระดากเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดจะทำอะไร ชานนท์อุ้มร่างนุ่มนิ่มตรงไปวางบนโซฟาแล้วถกกระโปรงขึ้นไปไว้ที่เอวอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงชั้นในตัวจิ๋วบางเบาปกปิดกลีบชม