《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

ปารียาเดินเข้าห้องน้ำ เตียงนอนยุบยวบลงเมื่อมีร่างใหญ่ทิ้งตัวลงนอน ชานนท์ไม่รู้ว่าที่แม่ไปหาเขาที่คอนโดนั้นพูดอะไรกับปารียาบ้าง แต่เท่าที่เขารู้จักแม่เขาไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล และไม่เคยบังคับลูกให้ทำตามใจตัวเอง ถ้าแม่ห้ามเขาไม่ให้คบกับปารียาจริงๆเขาก็คงต้องใช้ความเด็ดขาดบ้าง ปารียากำลังเดินออกจากห้องน้ำ เห็นร่างคนตัวโตที่ตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นนอนอยู่บนเตียงก็แทบจะกรีดร้องออกมา จนชานนท์ต้องดีดตัวลุกขึ้นกระโจนเข้าหาร่างเล็กเอามือปิดปากเธอไว้ “ชาร์ล…คุณขึ้นมาได้ยังไงคะ” ปารียาพูดเสียงกระชิบและหายใจหอบ ร่างที่มีเพียงผ้าขนหนูพันร่างถูกวงแขนแข็งแรงโอบกอดไว้ “ก็เดินขึ้นมาสิคะ” ชานนท์พูดหน้าตาเฉย ทำหน้าตาเหมือนเด็กดื้อที่ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด ปารียาได้แต่ทำท่าละเหี่ยใจ ไม่อยากจะเถียงกับเด็กดื้อ “เบื่อคนปากหวาน ทำผิดแล้วอย่ามาพูดมาก จะมาทำไมไม่บอก แล้วรู้ได้ยังไงว่าแบมอยู่บ้าน” “โทรหาพี่นัธ” “เดี๋ยวนี้สนิทกันแล้วนี่ แบมก็กลายเป็นหมาหัวเน่า” “ก็แบมไม่รับสายผม” “ตัวหอมจัง” ชานนท์พูดพลางดอมดมร่

“แม่ได้ปรึกษากับคุณปัทมาแล้วว่าจะหาฤกษ์หมั้นให้ชาร์ลกับหนูแบม ลูกทั้งสองจะว่ายังไง” ปารียาทำตาโตนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ “แม่!” ชาร์ลร้องออกมาเสียงดังทำท่าทางตกใจแล้วหันหน้าไปมองพี่สาว เชอร์ลีนยิ้มและยักคิ้วให้น้องชายไปหนึ่งกรุบ แสดงให้เห็นว่าความคิดของแม่เจ๋งสุด ปารียามองหน้าผู้เป็นแม่แบบงงๆ ปัทมาเลิกคิ้วสูงยักไหล่แบบกวนๆแต่ก็ไม่พูดอะไร ปฐวีได้แต่นั่งอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าแม่จะรู้สาเหตุของการมาบ้านนี้เชอร์ลีนกับภูมิพัฒน์ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะรู้อยู่แล้วว่าญาดากำลังจะทำอะไร รู้สึกสมน้ำหน้าน้องชายเบาๆที่ชอบเก็บความลับไว้ดีนัก “ทำไมแม่ไม่ปรึกษาผมกับแบมก่อน” ชานนท์พูดออกมาแก้เขิน ในใจอยากจะกระโดดกอดแม่แล้วยิ้มให้แก้มแตก “ก็ทีลูกทำอะไรยังไม่ปรึกษาแม่เลย แล้วเอาผู้หญิงเขาไปอยู่ด้วยมันเสียหายไม่รู้รึไง ถึงสมัยนี้เขาจะเปิดกว้างเรื่องนี้แล้วก็เถอะ เราก็ต้องให้เกียรติผู้หญิง ไม่ใช่ว่าถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจแล้วจะทำอะไรก็ได้” ญาดาร่ายยาวให้กับลูกชาย ชานนท์มองหน้าปารียาด้วยความเป็นห่วง ลำพังตัวเขาเองก็ไม่เท่าไหร่ ดีใจด้วยซ้ำที่แม่เขาทำแบบนี้ “แต่ว่า

วันหยุดช่วงเทศกาลบริษัท AKP ได้จัดวันหยุดยาวติดต่อกันหลายวัน ชานนท์จึงถือโอกาสนี้พาทั้งสองครอบครัวไปเที่ยวด้วยกันที่ต่างจังหวัด เขาเลือกที่จะไปบ้านพักตากอากาศริมทะเลที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตอนเย็นทุกคนชวนกันกินปิ้งย่างอาหารทะเลกันอย่างสนุกสนาน ทั้งสองครอบครัวต่างยินดีที่ได้มาเที่ยวด้วยกันครั้งแรก มีเสียงเพลงไทยสากลเปิดคลอเบา ๆ เคล้าอารมณ์ชวนให้เกิดความโรแมนติก ดูญาดาแม่ของชานนท์จะเป็นปลื้มกว่าใครเพื่อน ปีนี้ได้ลูกเขย ปีหน้าก็จะได้ลูกสะใภ้ อีกไม่นานก็จะมีหลานน้อยมาวิ่งเล่นในคฤหาสน์อันแสนกว้างขวางของเธอแล้ว เธอก็จะได้เป็นทั้งคุณย่าทั้งคุณยายสมใจ ถ้าสามีของเธอยังมีชีวิตอยู่เขาก็คงมีความสุขเช่นเดียวกันกับเธอในตอนนี้ ญาดานั่งมองคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วยิ้มกว้างออกมา ความสุขมันเอ่อล้นออกมาทางสายตา ไม่คิดว่าจะมีบรรยากาศแบบนี้ให้เห็น ปัทมาเห็นญาดาเอาแต่นั่งยิ้มก็เดินมานั่งลงข้าง ๆ เธอก็ดีใจเช่นกันที่จะได้เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาชีวิตนี้สั้นนัก ที่เธอผ่านความเป็นความตายมาได้ก็บุญมากแล้ว ถึงลูกชายคนเล็กของเธอจะมีคนรักเป็นเพศเดียวกันแต่นัธทวัฒน์ก็เป็นคนดีและเป็นเพื่

สองพ่อลูกยังคงถกเถียงกันอยู่กลางห้องโถงกว้างของบ้าน การหาเมียดี ๆ สักคนแถมเป็นหม้ายตอนอายุย่างเข้าวัยสี่สิบใครว่ามันหากันได้ง่ายๆ ยิ่งสมัยนี้ดูกันแค่หน้าตาอย่างเดียวก็ไม่ได้อีกเพราะคนสวยหล่อมีเกลื่อนไปหมด ครอบครัวอื่นถ้าอายุปูนนี้แล้วก็คงจะปล่อยผ่าน แต่กับบ้านรัตนโสภาคงไม่ยอมให้หลานชายคนโตของตระกูลอยู่คนเดียวไปจนวันตายเป็นแน่“เมื่อไหร่คุณพ่อจะเลิกยุ่งกับการหาเมียให้ผมซะที ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่มีวันแต่งงานอีกเป็นอันขาด” อิทธิพัทธ์ขึ้นเสียงกับผู้เป็นพ่อหลายต่อหลายครั้งที่ทะเลาะกับลูกชายเรื่องนี้แต่อรรถก็ยังไม่ละความพยายามแค่ทุกวันนี้อิทธิพัทธ์ทำงานอย่างเดียวก็หัวหมุนมากพออยู่แล้ว แล้วยังจะให้เขาหาเหามาใส่หัวอีก ทุกวันนี้อย่าถามหาความสุขเพราะเขาไม่ได้สนใจ วัน ๆ ทำแต่งาน ข้าวก็กินไม่ค่อยตรงเวลา กลับบ้านก็ทำงานต่อจนดึกดื่นค่อยเข้านอนจนติดเป็นนิสัย เขาไม่ใช่วัยรุ่นที่จะต้องมานั่งสรรหาผู้หญิงหรือคู่นอนเหมือนสมัยตอนเป็นหนุ่มเสียเมื่อไหร่เพราะหลังจากแต่งงานกับขวัญตาตอนอายุสามสิบสามเขาก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลยมาถึงตอนนี้เขาก็ไม่เคยคิดจะเอาใครมาแทนที่ภรรยาของเขาอีกหลังจากที่ภรร

จากที่อิทธิพัทธ์คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่กลายเป็นว่าเขาอยู่นิ่งไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่อย่างนั้นต้องโดนจับแต่งงานกับริสาที่ต้องตามจิกเขาไปทุกที่แน่ ไม่ใช่ว่าริสาจะมีแต่ข้อเสียทั้งหมดนะ แต่ข้อดีนั้นมันน้อยนิดเกินไปสำหรับคนรักอิสระอย่างเขาที่จริงถ้าย่าของเขาไม่ใช่บงกชเขาก็อาจจะไม่ต้องมาคิดหนักเรื่องนี้ คืนนั้นทั้งคืนอิทธิพัทธ์นอนไม่ค่อยหลับเอาเสียเลย แทบจะอยากเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผาก จะไปหาเมียที่ไหนภายในเวลาแค่สองเดือน แล้วทำไมต้องมาโดนบังคับตอนแก่มันไม่สนุกเอาเสียเลย แต่คิดอีกทีเพื่อนๆของเขาก็มีลูกกันหมดแล้วเช้าวันถัดมาร่างสูงเดินลงจากมาชั้นสองของบ้านท่าทางเอื่อยเฉื่อย“คุณอิทดูหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยค่ะ”“ครับป้า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”“อย่าบอกนะคะว่าเรื่องเดิม” ป้าน้อยพอรู้มาบ้างว่าปัญหาเรื่องการหาหลานสะใภ้คนโตเป็นปัญหาที่ยืดเยื้อมาเป็นปีตอนนี้บงกชก็ใกล้จะแปดสิบ ร่างกายเริ่มไม่แข็งแรงก็เลยต้องมีการบังคับกันเกิดขึ้น“อืม เมื่อคืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ” อิทธิพัทธ์ยกแก้วกาแฟที่มีไอความร้อนโชยขึ้นมาส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่ป้าน้อยเตรียมให้ขึ้นดื่ม เพราะปกติช่วงเช้าอิทธิพัทธ์จะดื่มกาแฟหนึ่งแก้วบา