《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

ปารียารีบเดินตรงไปยังห้องน้ำ เพราะเธออั้นฉี่มานานมากแล้ว พอเสร็จธุระก็รีบออกมาเพราะเธอมีธุระสำคัญต้องคุยกับท่านรองประธานเป็นการส่วนตัว“แบม ทำไมคุณไม่ยอมรับสายผมเลย ไลน์ไปคุณก็ไม่อ่าน คุณเป็นอะไรของคุณอะแบม” พาทิศคว้าข้อมือปารียาไว้หลังจากที่รอปารียาอยู่หน้าห้องน้ำ“ปล่อยฉันนะคะ เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก” แบมพูดด้วยท่าทางร้อนใจ สายตามองไปทั่วกลัวว่าคนอื่นจะเดินมาเห็น“ไม่ปล่อยเราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ใครจะเห็นก็เห็นไปสิ ผมไม่แคร์ ใครๆ ก็รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน” พาทิศท่าทางจริงจัง กำข้อมือปารียาแน่นขึ้น“โอ๊ย…ฉันเจ็บนะคะ” ปารียาสะบัดข้อมือแรงขึ้นจนหลุดจากการกอบกุมของอีกฝ่าย“แบมมีเป้าหมายใหม่ใช่มั้ย คุณถึงทำตัวห่างเหินผมแบบนี้ อย่าคิดนะว่าผมไม่รู้ว่าคุณแอบมองใครอยู่”“พูดให้มันดีๆ นะคะว่าใครมีเป้าหมายใหม่ คุณเองก็น่าจะรู้ตัวเองดีนะคะ ก็ดีเหมือนกันพูดให้มันจบๆ ตรงนี้เลยแล้วกัน แบมไม่อายใครแล้วถ้าใครอยากจะได้ยินก็ให้เขาได้ยินไปเลย” ปารียาเสียงสั่นเครือ ความอดทนที่เก็บไว้ตั้งแต่อยู่ในห้องประชุมที่ต้องฝืนทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่ต้องเจอหน้าคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าแฟนแต่แอบไปนอนกับหญิงอื่นมันขมขื่นแค่ไ

ปารียาเม้มปากแน่น ทำไมเขาบีบบังคับเธอขนาดนี้ เขารู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกถึงคิดอยากเสนออะไรยังไงกับเธอก็ได้ คนรวยก็เป็นแบบนี้สินะ พวกเขาไม่เคยแคร์กับความลำบากของคนอื่นอยู่แล้วเพราะมันไม่ใช่ภาระที่เขาต้องมารับผิดชอบ นี่มันเป็นปัญหาของเธอทั้งนั้นตั้งแต่เกิดมาจนอายุสามสิบ คิดว่าจะแต่งงานแล้วมอบสิ่งที่มีค่าให้คนรัก แต่ความเป็นจริงกลับต้องมาเสียให้กับคนแปลกหน้า แถมแฟนยังมานอกใจอีก อะไรๆ มันก็ไม่เคยเป็นไปตามแผนที่วางไว้เลยสักนิด“เอ่อ…ท่านรองคะฉันต้องทำยังไงบ้าง” ปารียาพูดเสียงสั่นด้วยความที่ไม่เคยกับเรื่องแบบนั้น เรื่องของคืนนั้นมันเกิดขึ้นเพราะเธออยู่ในอาการมึนเมา แต่วันนี้เธอมีสติอยู่ครบทุกอย่าง“เรียกผมชาร์ลก็พอ”“ค่ะ คุณชาร์ล” มือทั้งสองข้างของปารียาประสานกันแน่น นิ้วโป้งอีกข้างถูไถกันไม่เป็นสุข“ไปอาบน้ำก่อน”ชานนท์บอกปารียาเสียงเรียบแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังห้องนอน ปารียากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ยกแก้วน้ำที่วางอยู่ขึ้นมาดื่มก่อนจะเดินตามเขาไปปารียาเดินเข้าไปในห้องน้ำหรูแล้วเริ่มทำความสะอาดร่างกาย ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตัวสั่นราวกับกำลังจะโดนเชือด‘เรากำลังทำอะไรอยู่ ก้าวแรกของเรากำลั

“แม่เป็นยังไงบ้างคะ” ปารียาเดินเข้าไปกอดแม่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มหลังจากเข้าไปพบหมอก่อนที่จะมาเจอแม่ ปฐวีกับแจ่มมองดูด้วยสายตาที่เป็นห่วง“แม่ไม่เป็นไรแล้วลูก แม่อยากออกไปขายข้าวแกงเร็วๆ แม่รู้สึกไม่ดีเลย ให้มานอนอยู่แบบนี้แล้วใครจะหาเงินช่วยแบม” ปัทมายังคงแสดงความเข้มแข็งออกมาทั้งที่ร่างกายป่วยหนัก“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ แม่รักษาตัวเองให้หายดีก่อนเถอะค่ะ แบมจัดการทุกอย่างได้แม่ไม่ต้องเป็นห่วง แม่ต้องทานข้าวเยอะๆ นะคะ จะได้หายเร็วๆ จะได้ออกไปขายของไง” ปารียานั่งกุมมือแม่ด้วยแววตามที่เป็นห่วง รู้ทั้งรู้ว่าแม่ทานอะไรไม่ค่อยได้อยู่แล้ว นัยน์ตารื้นขึ้นมาแต่ก็พยายามเบนหน้าหนีแล้วกล้ำกลืนมันกลับเข้าไปเหมือนเดิมปารียานั่งคุยกับแม่อยู่พักใหญ่ ปัทมาก็ผล็อยหลับไป เธอจึงปล่อยให้แม่ได้พักผ่อน หนุ่มสาวสองพี่น้องเดินออกมาตามโถงทางเดินในโรงพยาบาล ปล่อยให้แจ่มดูแลแม่แทนเพราะปารียาได้จ้างให้แจ่มมาช่วยดูแลแม่ในช่วงที่ปัทมาป่วย แทนการเป็นลูกจ้างร้านขายข้าวราดแกง ซึ่งแจ่มก็ตกลงโดยดี“วันมะรืนหมอจะทำการผ่าตัดให้แม่แล้ว หลังจากนั้นถ้าร่างกายแม่พร้อมก็จะให้คีโมต่อ การรักษาอาจจะกินเวลาเกือบปีหรือมากกว่านั้นขึ้

ปารียาได้แต่ข่มความประหม่าเอาไว้ คราวที่ไปหาเขาครั้งนั้นก็ส่งเสียงครางจนแทบจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี ปารียายื่นริมฝีปากเข้าไปใกล้ใบหน้าชานนท์แล้วค่อยๆ หลับตาลง ชานนท์รู้สึกมันเขี้ยวกับการกระทำของหญิงสาวจึงขโมยจูบริมฝีปากอวบอิ่มนั้นเข้าอย่างจังปารียาลืมตาเบิกกว้างแล้วถอนตัวกลับมานั่งที่เดิม“คุณขี้โกง ทำอะไรของคุณคะ” ปารียาแว้ดใส่ชานนท์ ใบหน้าร้อนผ่าว ความรู้สึกเสียวซ่านลงไปถึงท้องน้อย เด็กหนุ่มคนนี้ช่างร้ายกาจนัก“ก็บอกให้หอมแก้มก็ลีลาอยู่นั่นแหละ แค่นี้ยังทำตามใจผมไม่ได้เลย ยังมีหน้าทำสัญญาตั้งหนึ่งปี” ชานนท์เอ่ยขึ้นอย่างขบขันและยิ้มละมุนให้ปารียา ปารียานั่งหน้างอ เขาเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนกำหนดเวลาหนึ่งปี แต่เธอพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้จากเขาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอเขามองดูน่ารักอยู่ไม่น้อย“ฉันเอามันมาคืน” ปารียายื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้ชายหนุ่ม ชานนท์ชำเลืองมองแล้วขับรถต่อโดยไม่ใส่ใจกับสิ่งนั้น“ให้แล้วผมไม่รับคืน ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร”“แล้วทำไมคุณถึงเรียกฉันว่าแบม”“อ้าวคุณไม่ได้ชื่อแบมหรือครับทีผมยังให้คุณเรียกผมว่าชาร์ลเลย…ผมพอใจจะเรียกใครแบบไหนก็เรื่องของผม” ชานนท์ทำล

ชานนท์อุ้มร่างเปล่าเปลือยลงบนเตียงกว้าง เธอเผลอหลับไปอย่างง่ายดาย คนตัวโตลอบมองใบหน้าอ่อนวัยแล้วยิ้มละมุน มือเรียวไล้ตามแก้มเนียนและจมูกรั้นอย่างอ่อนโยน‘คนแก่อะไรยิ่งนับวันก็ยิ่งเหมือนเด็ก’‘อย่ามีแฟนแก่กว่าละกัน จะรอซ้ำอย่างเดียวเลยล่ะ และจะกีดกันทุกวิถีทางเชียว เอาให้ร้องไม่ออก’ คำพูดพี่สาวลอยเข้ามาในโสตประสาทของเขา แววตาวูบลงเล็กน้อยก่อนจะขยับร่างให้แนบชิดกับร่างนิ่มมากขึ้นคืนนั้นชานนท์ตักตวงความหวานจากร่างบางไปอีกหลายรอบจนอิ่มเอม หญิงสาวหมดเรี่ยวแรงหลับไหลไปกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาตลอดทั้งคืน ปารียาปรือตาขึ้นมาในยามเช้าของวันรุ่ง เธอกำลังนอนซุกกับอกกว้างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยสีแดงจากการขีดข่วนของเธอ มือเรียวเล็กลูบไล้รอยแดงอย่างแผ่วเบา สายตาหรี่มองคนตัวโตด้านหน้าที่กำลังหลับตาพริ้ม ไรหนวดจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาทำให้น่ามองมากขึ้น หัวใจปารียาพลันปั่นป่วน นี่เป็นคืนแรกที่เธอหลับได้อย่างสนิทโดยไม่ต้องพึ่งยาและรู้สึกอบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยสัมผัสตลอดหลายปีที่ผ่านมา“ตื่นแล้วเหรอ” ชานนท์ลืมตามองหน้าเนียนใสของคนที่อยู่ตรงหน้า ปารียาชะงักมือหลบสายตาคมเข้มทำท่าจะลุกจากเตียงเมื่อโ