《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

“คุณรอฉันอยู่ที่รถแล้วกันนะคะฉันไปแป๊บเดียว” ปารียาบอกชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาล“คิดถึงแม่จังเลยค่ะ” ปารียากอดแม่เบาๆ แล้วนั่งกุมมือปัทมาข้างเตียง“พอแม่รู้สึกตัวก็บ่นหาแต่พี่แบมใหญ่เลย” ปฐวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ ปัทมายิ้มให้กับลูกสาวและลูกชายอย่างตื้นตัน แจ่มนั่งยิ้มบางๆ มองทั้งสามแม่ลูกคุยกันอยู่เงียบๆ“แม่ทานอะไรได้บ้างยังคะ” ปารียาเอ่ยเสียงอ่อนโยน“หมอให้ทานอาหารอ่อนๆ แม่ก็กำลังพยายามอยู่” ปัทมาบอกลูกๆ ด้วยใบหน้าอิดโรย“พี่นัธพึ่งกลับไปเมื่อสักครู่นี่เอง” ปฐวีบอกพี่สาว“อ้าวหรอ นัธไม่เห็นบอกพี่ แล้วเขารู้ได้ไง” ปฐวีดวงตากระตุกวูบก่อนที่จะตอบพี่สาว“ผมบอกเขาเองแหละ” ปฐวีบอกกับพี่สาว ปารียาพยักหน้ารับรู้“แบมได้เงินมาจากไหนมารักษาแม่เหรอลูก เงินตั้งเยอะตั้งแยะ” ปารียามองหน้าน้องชายด้วยแววตาที่เป็นกังวลก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทุกคนต่างมองหน้ากัน“คุณชาร์ล!” ปารียาอุทานชื่อเขาแล้วทำตาโต เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าเข้ามา ช่างเป็นเด็กดื้อที่ไม่เคยเชื่อฟังเธอเลยจริงๆ“สวัสดีครับคุณน้า” ชานนท์เอ่ยทักทายปัทมาพร้อมทั้งยกมือไหว้ ปัทมารับไหว้ ทุกคนกลับทำหน้างง ที่จริงแล้วผู

“แม่คะพี่ๆ ที่ทำงานมาเยี่ยมค่ะ” ปารียาเปิดประตูเข้ามา พลันสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงปัทมาถึงกับตะลึง‘เขาไม่ได้บอกสักคำว่าจะมา’“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มีงานจะต้องไปทำต่อ แล้วเจอกันนะครับ’ ชานนท์พูดเสียงเรียบ สายตาชำเลืองมองใบหน้างดงามอย่างเจ้าเล่ห์ปารียาเผลอทำปากจู๋โดยไม่รู้ตัว ปัทมาได้แต่แอบปรายตามองลูกสาวทีชานนท์ทีเหมือนกำลังจับผิด ชานนท์ยกมือไหว้ปัทมาแล้วเดินออกไป ปล่อยให้ลูกน้องทุกคนยืนอึ้งอยู่สักพัก“พี่แบมท่านรองหล่อเนอะ หล่อมาก หล่อแบบตะโกนตัวก็ห๊อม หอม” นุชจรียืนฝันหวานอยู่คนเดียว จนทุกคนได้แต่มองแล้วส่ายหน้าไปตามๆ กันปัทมาจึงบอกกับทุกคนว่าชานนท์มาที่นี่ได้อย่างไร และทุกคนก็ช่วยกันเก็บข้าวของออกจากห้องทันทีเสียงโทรศัพท์สั่นแจ้งเตือนCharles:ผมให้คนขับรถรอรับคุณอยู่ด้านนอกBabee:ฉันกลับเองได้ค่ะCharles:อย่าดื้อกับผมสิปารียาอ่านข้อความแล้วถอนหายใจยาวๆ อย่างเหนื่อยใจ ทำไมเขาชอบมาทำให้เธอลำบากใจอยู่เรื่อยเลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องระหว่างเขากับเธอเป็นความลับก็ยังจะตามมารบกวนใจเธออยู่ได้“เจ้านายพี่ใจดีจังเลยนะ” ปฐวีเอ่ยขึ้นมาเมื่อก้าวขาเข้ามาในตึกแถว

“พลัวะ” เสียงกำปั้นชกเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง พาทิศเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น จ้องหน้าผู้ชายที่เข้ามาหาเรื่องเขาตาเขม็ง แววตากลับกลายเป็นตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าเป็นร่างใหญ่ของชานนท์ พาทิศลุกขึ้นจะเดินไปต่อยหน้าชานนท์ที่เข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา แต่โดนชานนท์ต่อยเข้าที่ใบหน้าอีกหลายหมัด จนมีเลือดไหลออกมาที่มุมปาก“อย่าได้มายุ่งกับคนของผมอีก” ชานนท์จ้องหน้าพาทิศเอ่ยเสียงเยือกเย็นอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเดินไปอุ้มร่างบางแล้วเดินจากไป พาทิศจะเดินตาม แต่โดนการ์ดของทางผับคุมตัวเอาไว้ก่อน“โธ่เว้ย กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว มึงคิดว่ามึงเป็นใครใหญ่มาจากไหนกันวะ” พาทิศเอามือทุบพวงมาลัยเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสียที่ชานนท์เข้ามาขัดจังหวะ‘มึงกำลังคิดจะเป็นศัตรูกับกูงั้นเหรอไอ้ชานนท์ มึงมันไก่อ่อน’“หน้าพี่ไปโดนอะไรมา” ขวัญนรีเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจหลังเห็นมุมปากชายหนุ่มมีรอยแดงเริ่มบวมช้ำขึ้นมา“ทะเลาะกับหมามา” พาทิศกัดฟันพูดอย่างหัวเสีย พูดจบขวัญนรีก็ทำแผลให้กับเขา“ฉันร้อน คุณจะพาฉันไปไหน” ปารียาดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของชานนท์ อาการมึนงง เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผมและฝ่ามือ ชานนท์ยังคงหน้านิ่งไม่พูดจา อุ้มปารียาเดิน

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือน ปารียาหยิบขึ้นมาดู ขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานCharles: วันนี้คุณไปรอผมที่คอนโดนะ ผมมีนัดทานข้าวเย็นกับที่บ้านน่ะ คงกลับมืดหน่อยBabee:ค่ะปารียาอ่านแล้วตอบกลับเขาไป แล้วนั่งอมยิ้มหน้าแดงอยู่คนเดียว เมื่อนึกถึงคำพูดของเขา‘ดูสิเมื่อคืนคุณทำอะไรผมบ้าง คุณรู้ตัวบ้างหรือเปล่า ผมช้ำไปหมดทั้งตัวเลย’ชานนท์ก้าวขาลงจากรถ แล้วเดินเข้าในบ้าน ทุกคนกำลังรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร วันนี้มีแขกสองคนมาทานข้าวเย็นด้วยนั่นก็คือโยษิตากับแม่ของเธอนั่นเอง ซึ่งแม่กับพี่สาวไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเขาเลย“นั่งข้างๆ น้องเลยชาร์ล” ญาดาเอ่ยบอกลูกชาย ใบหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับพี่ภูมิ” ชานนท์เอ่ยเสียงเรียบแล้วยกมือขึ้นทักทายชลินทร์ทิพย์และภูมิพัฒน์ แล้วนั่งลงข้างๆ โยษิตา แววตานิ่งเฉยเหมือนไม่ได้แปลกใจอะไรที่ได้เจอโยษิตา มิน่าล่ะเขาถึงเห็นรถคันที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่หน้าบ้าน“วันนี้หนูโยเค้าว่างจากการถ่ายแบบพอดี น้าก็เลยชวนมาด้วย น้าขอถ่ายรูปครอบครัวได้มั้ยคะ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้” ชลินทร์ทิพย์พูดพลางหัวเราะออกมา“ได้สิคะ งั้นให้อ้อถ่ายให้ก็ได้ค่ะ” ญาดาเรียกหญิงรับใช้ที่ยืนอยู

ภายในรถมีแต่ความเงียบ ปารียานั่งหน้าตานิ่งเฉยจนเขาสังเกตได้ จนรถเลี้ยวเข้าจอดข้างทางจุดเดิมที่เคยจอดเป็นประจำ“คุณเป็นอะไร ทำไมแบมไม่คุยกับผมเลย”“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเพลียนิดหน่อยเท่านั้นเอง ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง” ปารียาบอกชานนท์แล้วก้าวขาลงจากรถเดินฉับๆ เข้าไปในซอยโดยเร็วปารียานั่งบีบนวดตามขาให้ปัทมาด้วยความสงสาร บัดนี้ผมที่เคยดกดำร่วงจากศีรษะไปจนหมดเกลี้ยง“แม่จ๋า แม่อดทนหน่อยน้า” ปารียานวดพลางน้ำตาก็ไหลออกมาทั้งสองข้าง“แม่ยังไหว แม่ทนได้จ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอก มันมีอาการแค่อาทิตย์เดียวเองเดี๋ยวแม่ก็ดีขึ้น” ปัทมาเอ่ยเสียงแผ่วเบา“ค่ะแม่” ปารียาได้ฟังสิ่งที่แม่พูดก็ยิ่งน้ำตาไหล ปล่อยให้ผู้เป็นแม่นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ ปัทมาอาจจะต้องเข้ารับการรักษาด้วยเคมีบำบัดทั้งหมดแปดถึงสิบห้าครั้ง แม่ของเธอมีความเข้มแข็งมาก แต่ไหนแต่ไรแม่ของเธอเป็นคนที่มีความอดทนสูงอยู่แล้ว เจ็บป่วยครั้งนี้แม่ของเธอก็คงอดทนจนถึงที่สุดคืนนั้นปารียาคอยดูแลแม่ทั้งคืน ในหัวมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาจนนอนไม่ค่อยหลับ‘พี่แบมพี่แววดูนี่สิ นางแบบดังโพสต์ไอจีไปทานข้าวบ้านหนุ่มคนสนิท งื้อท่านรองของเรามีแฟนแล้วจริงๆ ด้วยอะ’