Todos los capítulos de เด็กเลี้ยงของนายหัว: Capítulo 71 - Capítulo 77

“อุ้มคิดถึงพ่อค่ะ” ถึงในใจจะเคยรู้สึกว่าพ่อไม่อยู่แล้ว หรือไม่ได้เลี้ยงเธอมา แต่อชิรญาก็ยังสำนึกในบุญคุณบุคคลที่ทำให้เธอเกิดมาเสมอ ถึงเธอจะไม่ผูกพันเท่าอธิปกับดรุณีแต่ก็ยังนับถือว่าเป็นพ่อ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครแต่เธอก็ยังอยากให้พ่ออยู่สุขสบาย “พ่อก็คิดถึงอุ้ม พ่อขอโทษที่ไม่ได้เลี้ยงหนูให้ดี” มือสากลูบคลำแก้มที่ฉาบวาวไปด้วยน้ำตาด้วยแววตาชื่นชม เธอสวยเหมือนเยาวเรศ ดีแล้วที่อชิรญามีนายหัวสีหราชดูแล เขาต้องขอบคุณที่วันนั้นเขาฆ่านายหัวไม่สำเร็จ “พ่อไม่ผิดค่ะ พ่อไม่ต้องขอโทษอุ้ม” “ฮือ ๆ” ยิ่งได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้นยงยุทธก็ยิ่งร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจตาย ทั้งชีวิตนี้เขาจะชดใช้ให้ลูกสาวอย่างไรดีมันถึงจะสาสมกับที่เขาทิ้งเธอไปโดยไม่เหลียวแล “อุ้มรักพ่อค่ะ” มือบางเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้พ่อบ้างและยิ้มให้พ่อทั้งน้ำตา ชาตินี้ผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำว่า ‘รัก’ จากปากใครและไม่คิดว่าจะได้บอกรักใครตลอดชีวิตของเขาจนถึงตอนนี้เขาเพิ่งรู้จักคำว่ารัก รักที่บริสุทธิ์ที่มีให้ลูกมันเป็นแบบนี้นี่เอง เขาเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของพ่อกับแม่ที่คอยพร่ำบ่น คอยสอน คอยเป็นห

“บ๊ะ!” พินิจเอาฝ่ามือตบต้นขาตัวเองแรงแล้วพูดขึ้นหน้าเครียด “มีเมียก็ไม่ยอมบอกพ่อกับแม่ เป็นลูกภาษาอะไร คุณอาชว์ก็เหมือนกันปิดบังช่วยกันดีจริง ๆ” อชิรญาหน้าถอดสี “อ้าว ซวยเลย” อาชว์ทำหน้างง ๆ “โอ๊ย! คุณพ่อจะเอายังไงกันแน่เนี่ย พี่สิงห์ไม่มีเมียก็บ่น พอพี่เขามีก็บ่น” พยัคฆ์ว่า “ก็พ่ออยากได้หลานเร็ว ๆ ถ้ามันบอกพ่อเร็วกว่านี้พ่อก็จะได้บังคับพี่แกให้ทำหลานให้พ่อสักคนไง” เสียงเขาเริ่มอ่อนลงจนเดาอารมณ์ไม่ถูก “เฮ้อ! เหนื่อยใจกับคนแก่สองคนนี้จริง ๆ ” พยัคฆ์พูดขึ้น ตามอารมณ์พ่อกับแม่ไม่ทันจริง ๆ โน่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ถูกใจ “เดี๋ยวผมทำให้ครับคุณพ่อ” สีหราชพูดเสียงเนือย ๆ เขายังไม่เคยคุยเรื่องนี้กับคนข้าง ๆ เลยไม่รู้ว่าเธอจะพร้อมหรือเปล่า “ต้องอย่างนี้สิวะถึงจะเรียกว่าลูกพ่อ” คราวนี้คนเป็นพ่อก็ยิ้มหน้าบาน “แม่ขอสองเลยนะพ่อสิงห์” รพีพรรณกระซิบตามอีก “ได้คืบจะเอาศอก” พยัคฆ์ว่าแม่แล้วตะโกนหาสาวใช้ “บุญหลาย!” “มาแล้วค่า” บุญหลายกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาตามเสียงเรียก “ตั้งโต๊ะ ฉันหิวข้า

“ฉันไม่กล้าไปสู้หน้าอุ้มมันหรอกพี่” ที่อรวีทำไว้กับอชิรญาเธอก็ละอายใจมากพอแล้ว จะให้เธอบากหน้าไปขอให้อชิรญาช่วยเหลือคนที่หลอกให้ตัวเองไปตาย เป็นใครเขาก็คงไม่ช่วยหรอก “งั้นเอ็งก็ต้องยอมเห็นยายอรตาย” อธิปกล่าว “ฉันไม่อยากให้ลูกตาย ฮือ ๆ” “ทางเลือกสุดท้ายแล้วนะผกา” ดรุณีเสียงอ่อนลงเห็นด้วยกับลูกชาย ดรุณีคิดว่าอย่างไรหลานสาวคนโตก็ไม่ใช่คนอาฆาตแค้นอะไร ผกาทำได้เพียงร้องไห้อย่างคนสิ้นหวัง เช้าวันหยุดสีหราชและอชิรญาเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน เมื่อบุญหลายขึ้นไปตามแล้วบอกว่ามีแขกมาขอพบ พอลงมาก็เห็นว่าเป็นพ่อกับแม่เธอที่มาหา อชิรญายิ้มให้ด้วยความดีใจแล้วพนมมือไหว้สีหราชยังคงวางหน้านิ่ง “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่” ทั้งสองรับไหว้แล้วยิ้มแห้ง ๆ “ฮือ ๆ” อยู่ดี ๆ ผกาก็ร้องไห้ออกมาเป็นการใหญ่ เธอร้องไห้เพราะรู้สึกละอายใจที่อชิรญายังคงเรียกเธอว่าแม่ ทั้งที่เธอและลูกสาวทำอะไรไม่ดีกับอชิรญาตั้งมากมาย และเธอก็รู้สึกผิดจริง ๆ เพราะเธอสอนอรวีไม่ดีลูกสาวเธอถึงได้กลายเป็นคนขี้อิจฉาแบบนั้น “คุณแม่ร้องไห้ทำ

“อุ้มยังติดต่อมันอยู่อีกเหรอ” เปิดเปลือกตากว้างขึ้นแล้วมองโทรศัพท์ในมือคนรัก ถึงสีหราชจะรู้ว่าหัตถาไม่ใช่คนคิดแผนการทุกอย่างแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไว้ใจ ที่ปล่อยมันไปวันนั้นก็เพราะที่ผ่านมาหัตถาโดนพี่ชายเป่าหูให้เกลียดสีหราชก็แค่นั้น“ไม่ได้ติดต่อค่ะ อุ้มลองรับสายเขาก่อนนะคะ”เขาไม่พูดแต่พยักหน้าตอบแทน“ว่าไงหัต”“คิดว่าอุ้มจะไม่ยอมรับสายเราซะแล้ว”“หัตมีอะไรเหรอ”“เราโทรมาลาอุ้มน่ะ”“หัตจะไปไหน”“เราจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศถาวร ต่อไปนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีก” ฟังแล้วอชิรญาก็รู้สึกใจหาย ถึงแม้เขาจะไม่ใช่คนรักแต่ก็ยังเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี“แล้วกิจการ…”“เราขายให้นายหัวสิงห์ไปหมดแล้ว” ถ้าเขาฝืนบริหารเองทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า และคงมีพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่ต้องตกงานเพราะเขา อีกอย่างเขาอยู่ตัวคนเดียวไม่จำเป็นต้องทำงานเยอะขนาดนั้นก็ได้ ที่ผ่านมาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขากับพี่ชายจะอยากดีเด่นกว่าคนนั้นคนนี้ไปทำไม เพราะในที่สุดลมหายใจสุดท้ายของคนจนกับคนรวยมันก็มีค่าเท่ากัน ต่างคนต่างนำสิ่งใดติดตัวไปไม่ได้ ดูจากพี่ชายของเขาและยงยุทธเป็นตัวอย่างสุดท้ายก็นอนตายจมกองเลือดเหมือนกัน“อ้าวเหรอ ไม่เห็