Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงของนายหัว: Kapitel 61 – Kapitel 70

นที ยุวดีและอชิรญาได้แต่ทำหน้างงที่เห็นเยาวเรศร้องไห้ พลอยทำให้ดรุณีร้องตามไปด้วย รู้สึกตื้นตันใจที่หลานสาวได้เจอแม่ของเธอเสียที “อุ้ม!” เยาวเรศเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณน้า” เธอจำได้ว่าเธอเคยเดินชนผู้หญิงคนนี้ที่หน้าห้องน้ำหญิงที่โรงเลื่อยไม้บุรินทร คนที่มองเธอด้วยสายตาห่วงใย เว้าวอน เธอเป็นใครกันแน่ “อุ้มลูกแม่” เยาวเรศพูดขึ้นเสียงสั่นเครือ พร้อมโผเข้ากอดลูกสาว ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น ที่ผ่านมาเธอรู้สึกอัดอั้นภายในใจจนอกแทบแตกตาย วันนี้เธอยอมพ่ายแพ้ต่อทุกอย่างแล้วขอเพียงเธอได้มีโอกาสบอกความจริงกับลูกก็พอ อชิรญาขนลุกซู่เมื่อได้ยินเธอเรียกแบบนั้น กายเล็กรู้สึกตัวชาวาบยืนอึ้งไปชั่วขณะ และเข้าใจทุกอย่างในเวลาต่อมา น้ำตารินไหลออกมาเป็นทางจากดวงตาทั้งสองข้าง “แม่” เธอสวมกอดแม่แน่น เยาวเรศไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเปรียบดี เธออธิบายไม่ถูก ทั้งดีใจ ตื้นตันใจและยินดีที่สุดที่ได้ยินคำนี้ เธอรอฟังคำนี้จากปากเธอมานาน แล้วเธอก็ได้ยินมันจริง ๆ เยาวเรศไม่ได้ฝันไป ทุกคนต่างยิ้มด้วยความยินดี มีเพียงนทีและยุวดีเท่านั้นที่ยังจับต้นชนปลา

“อา อุ้ม อย่าให้โดนฟันนะเด็กดี” สั่งเธอเสียงแหบพร่า มือหนากดศีรษะทุยเบา ๆ จากนั้นเพิ่มน้ำหนักขึ้นเมื่อเขาใกล้จะถึงจุดสูงสุด กระแทกสะโพกรับกับการดูดกลืนของเธอ ริมฝีปากระเรื่อเม้มแล้วดูดดึงแรงขึ้นสาวมือเร็วขึ้น ระหว่างนั้นเขาสูดปากครางออกมาด้วยความเสียวซ่านจนในที่สุดคนตัวใหญ่ก็พ่นธารลาวาร้อนเข้าในโพรงปากนุ่มของเธอ“อ้า…อุ้ม! อุ้ม!” คำรามออกมาเสียงดังไม่สนว่าใครจะได้ยิน ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าในปากเธอจนหยดสุดท้าย ปลายลิ้นเล็กยังบดวนเช็ดทำความสะอาดส่วนปลายในปากเธอจนไม่มีน้ำรักเหลืออยู่“พะ พอแล้วอุ้ม ผมสะท้านไปหมดแล้ว” ดึงคนตัวเล็กยืนขึ้นมองเธอด้วยสายตาคลั่งไคล้“…”“คายมันทิ้ง” เขาทำท่าผะอืดผะอมแทนคนตัวเล็ก“อุ้มกลืนลงท้องแล้วค่ะ”“เป็นไง”“ไม่เห็นอร่อยเลยอะ” พูดพลางใบหน้าบิดเบี้ยว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” สิงโตตัวใหญ่หลุดขำออกมาเสียงดัง สองมือช้อนร่างเล็กขึ้นแล้วพาเธอเดินเข้าห้องนอน“…”“ไม่อร่อยแล้วกลืนทำไมครับ ฮึ” มองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู แล้วก้มลงดูดริมฝีปากล่างเธอเบา ๆ“อือ ก็ไม่รู้ไง” พูดเสียงงอแงแล้วทำหน้ามุ่ย รสชาติมันเลี่ยนปะแล่ม ๆ อย่างไรชอบกล แต่กลืนไปแล้วจะให้ทำไง“หึ หึ เด็กดื้อ”“…

ดวงตาคมกระตุกวูบอีกครั้งเมื่อมั่นใจว่ารอยแผลเป็นที่ลากผ่านสันจมูกโด่งลงมาใต้ตาและไฝที่อยู่ใต้ตาเม็ดเล็กนั้นคือคนคนเดียวกันที่คิดจะฆ่าเขาในวันนั้นเป็นไปได้อย่างไรถ้าเป็นคนเดียวกันกับที่เผาสวนยางพาราของเขา และเป็นคนที่มาเจอกับอธิปในวันนั้นก็แสดงว่าพ่อของอชิรญายังมีชีวิตอยู่มือใหญ่สั่นนิด ๆ เมื่อคิดว่าถ้ามันเป็นเรื่องจริงแล้วผู้หญิงตรงหน้าเขาจะเป็นอย่างไร“นายหัวเป็นอะไรหรือคะ หน้าซีดเชียว” ถามเขาด้วยความเป็นห่วง อยู่ดี ๆ เขาก็หน้าซีดมือสั่น“ปะ เปล่าครับ ผมขอเก็บรูปใบนี้ไว้ก่อนได้ไหม” เขาพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ ถ้าเธอสังเกตดี ๆ จะรู้ว่ามันแปร่งไปจากเดิม“ได้ค่ะ นายหัวจะเอาไปทำอะไรเหรอคะ”“เอ่อ…ผมจะเอาไป…”ก๊อก ก๊อก ก๊อก“นายหัว นายหญิง อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ นายหัวเสือกับคุณอาชว์รออยู่ข้างล่างนะคะ” เสียงบุญหลายเปิดประตูด้านหน้าแล้วเอ่ยแทรกเข้ามา“ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเสือกับคุณอาชว์จะรอนาน” อชิรญาเป็นฝ่ายชวนเขาก่อน“เดี๋ยวอุ้ม”“นายหัวมีอะไรเหรอคะ”“ผมขอกอดอุ้มหน่อยได้ไหม”“เป็นอะไรไปคะ อยู่ดี ๆ ก็อยากจะกอดขึ้นมา”“ก็อยากกอดทุกครั้งนั่นแหละแต่กลัวคนเห็นไง”“งั้นก็…กอดให้พอใจ

“ไม่จริง คุณหลอกรส”“หึ หลอกงั้นเหรอ อุ้มเป็นเมียผมนานแล้ว แล้วคุณล่ะ…เป็นใคร” สีหราชขบกรามแน่น“…”“คุณเป็นใครกันรสา ถึงได้เข้ามาในห้องผมโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้” ดวงตาคนตัวใหญ่เหมือนมีเปลวไฟอยู่ในนั้น ดวงหน้าเขาแดงก่ำเพราะความโกรธ รสาไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน แต่ก่อนเขาไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอ“รสเป็นคู่หมั้นคุณไงคะ คุณลืมไปแล้วเหรอ”“คุณนั่นแหละที่ลืม คุณลืมไปแล้วเหรอว่าคุณเป็นเมียไอ้หิรัญตั้งเจ็ดปีแล้ว” เขาตวาดเสียงดัง“ไม่นะคะสิงห์ ฉันยังรักคุณนะคะ”“รักเหรอ รักผมแต่กลับไปนอนกับไอ้เพื่อนทรยศนั่นนะ” เขาโกรธจนตัวสั่น เป็นไปได้อยากจะบีบคอเธอด้วยซ้ำที่มาทำให้อชิรญาเข้าใจเขาผิด“คุณสิงห์”“ออกไป! ออกไปจากบ้านผมแล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าคุณอีก ไม่อยากนั้นผมจะให้คนโยนคุณออกไปข้างนอก” เขาตะโกนเสียงดังลั่นบ้านว่าแล้วร่างใหญ่ก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นบนเพื่อตามหาเมียรัก“นายหญิงล่ะบุญหลาย” สีหราชเอ่ยถามสาวใช้น้ำเสียงร้อนรน “วิ่งร้องไห้ออกไปแล้วค่ะ หนูเพิ่งไปตามคุณอาชว์มาค่ะ” บุญหลายยังหายใจกระหืดกระหอบ “มีอะไรกันเหรอครับนายหัว” อาชว์ที่แยกไปเรือนหลังเล็กหลังจากกลับจากทำงา

อชิรญาอยู่ในอาการตกใจกลัว ร่างเล็กสั่นเทาไปหมด คนแรกที่เขาคิดถึงที่สุดคือสีหราช ตอนนี้เขาคงไม่รู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาคงมัวแต่…อยู่กับผู้หญิงคนนั้น คิดถึงตอนนั้นน้ำในตาก็รื้นขึ้นมา “คุณจะทำอะไร” ถามออกมาน้ำตาก็ไหลเอื่อย “กูจะทำให้ไอ้สิงห์มันตายทั้งเป็น มันรักเธอมากนี่” คราวนี้เขาจะได้ทำลายชีวิตสีหราชให้พังลงกับมือเขาอย่างราบคาบ “อย่านะ” คนตัวเล็กขัดขืนสุดแรง “อย่าดิ้นให้เปลืองแรง วันนี้กูจะเล่นบทรักต่อหน้าผัวมึง” วาจาเขาเริ่มหยาบคายมากขึ้น ไม่สนใจว่าผู้หญิงตรงหน้าคือเพื่อนรักของน้องชาย หัตถากำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาพี่ชายแต่กลับถูกพยัคฆ์ยึดตัวไว้ก่อน จากนั้นมือใหญ่ก็ต่อยเข้าปลายคางจนหัตถาสลบเหมือด “ปล่อยมือจากเมียกูเดี๋ยวนี้” หิรัญชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงคนที่เขาต้องการเจอ มันมาถึงเร็วกว่าที่เขาคิดไว้ สีหราชยืนถือปืนเล็งเป้ามาที่หิรัญ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะต้องมาใช้ปืนกับคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เพื่อนสนิท’ เจ็ดปีก่อนเขาเคยเห็นแก่คำว่าเพื่อนและคำว่าคนรักสีหราชจึงปล่อยให้ทั้งสองได้เสวย