Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงของนายหัว: Kapitel 31 – Kapitel 40

ริมฝีปากหนาฉกจูบลงบนริมฝีปากระเรื่อด้วยความโกรธ เขาอยากจะทำโทษเธอที่กล้านำความลับไปบอกกับคู่แข่งของเขา มือหนาข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้แล้วดูดดึงริมฝีปากของคนตัวนุ่มจนพอใจ มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังอันบอบบางที่เขาเคยใช้ปากโลมเลียมันทั้งคืน หนำซ้ำยังล่อลวงให้เธอเผยอปากออกเพื่อสอดแทรกเรียวลิ้นร้ายเข้าไปกอดเกี่ยวเรียวลิ้นนุ่ม ๆ ของเธอเหมือนที่ใจอยากจะทำกับเธอมานาน จนคนตัวเล็กตัวอ่อนยวบ เข่าอ่อนแทบทรุดลงไปตรงนั้นยังดีที่มีโต๊ะตัวใหญ่ให้เธอได้ยืนพิงมันไว้“อื้อ นายหัวคะ” มือบางพยายามผลักอกเขาออกแล้วหายใจหอบหนักแต่อารมณ์โกรธของเขายังกรุ่นอยู่ในอก ทั้งที่ยังโกรธแต่สายตาของเขายังคงมองเธอตาฉ่ำเยิ้มไม่ถึงนาทีคนตัวใหญ่ใช้มือสองข้างจับร่างบางขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานของเขาแล้วแทรกกายใหญ่เข้ากลางลำตัวเธอ“อ๊ะ นาย…”ไม่ทันที่อชิรญาจะร้องห้ามคนตัวโตก็ก้มลงจูบเธออย่างร้อนแรงอีกครั้งและอีกครั้งจนเขาพอใจ คนตัวเล็กแทบขาดใจ เป้ากางเกงของเขามันกำลังดุนดันโดนจุดอ่อนไหวของเธอ มือใหญ่เลื่อนเข้าไปในชายเสื้อเพื่อกอบกุมเนื้อนวลนุ่มหยุ่นที่มันเคยเป็นของเขา คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนมืออุ่น ๆ บีบคลึงเต้างาม

สองวันต่อมาอชิรญาและอาชว์กำลังเดินไปตรงจุดที่คนงานกำลังเผาถ่าน “คุณอาชว์เดินไปก่อนอุ้มได้ไหมคะ อุ้มขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงค่ะ” “ได้ครับ” ถึงอาชว์จะยังมีความสงสัยในตัวอชิรญาอยู่บ้าง แต่เขาเชื่อว่าสักวันความจริงคงปรากฏ และเขายังคงยอมรับกับการตัดสินใจของนายหัวเสมอ อชิรญาสาวเท้าเดินด้วยความเร่งรีบมาที่ห้องน้ำผู้หญิง ร่างเล็กก็ชนเข้ากับใครสักคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี “โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ” คนตัวเล็กรีบขอโทษขอโพยเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเจ็บพร้อมกับยกมือไหว้ฝ่ายตรงข้าม หญิงตรงหน้ามีท่าทางตกใจที่ได้เห็นหน้าเธอในระยะประชิด “อุ้ม!” เยาวเรศครางออกมาเสียงแผ่ว เธอยังยืนตะลึงมองสาวหน้าใสตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย เธอเพิ่งได้มีโอกาสได้ยืนมองอชิรญาใกล้ ๆ “คุณน้ารู้จักชื่ออุ้มด้วยหรือคะ” เยาวเรศยังยืนนิ่งคนตัวเล็กจึงเรียกหญิงตรงหน้าซ้ำอีกรอบ “คุณน้าคะ” “คะ เอ่อรู้จักค่ะ ใคร ๆ ก็รู้จักคุณอุ้มทั้งนั้นแหละค่ะ” เยาวเรศตื่นเต้นจนตัวสั่นที่ได้คุยกับอชิรญาเป็นครั้งแรก เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายออกมาทั้งฝ่ามือและใบหน้า

อาชว์หยิบเอกสารในซองออกมามาดูแล้วเคาะเอกสารกับฝ่ามืออีกข้างเหมือนกำลังใช้ความคิด เขาก็อยากจะช่วยแต่เงินจำนวนมากขนาดนั้นเขาคงไม่มีให้ ถ้าให้ไปเขาก็คงหมดตัว “อือ…ผมไม่มีเงินมากพอขนาดนั้นหรอกครับ” แววตาของอธิปดูหมดหวังเมื่อได้ยินคำตอบ เขาจะไปขอความช่วยเหลือใครได้อีก มันก็จริงเงินมากขนาดนั้นใครจะมีให้ยืมง่าย ๆ ถึงจะมีหลักประกันแต่มันก็คงขายได้ไม่มากพอกับเงินที่เขาจะได้มา “…” “แต่ผมจะลองถามนายหัวให้นะครับ” “จริงเหรอครับ ขอบคุณมากครับผู้จัดการ” ได้ยินดังนั้นแววตาของอธิปมีประกายเจิดจ้ามากขึ้น และยิ้มออกมาได้ แล้วรีบกล่าวคำขอบคุณด้วยความกระตือรือร้น “แต่ผมยังไม่รับปากนะครับว่านายหัวจะช่วยหรือเปล่า” อย่างไรอธิปก็เป็นพนักงานเก่าแก่ และเขาก็เคยช่วยชีวิตสีหราชเอาไว้จากการถูกลอบฆ่าเมื่อหลายปีก่อน ข้อนี้อาชว์เพิ่งรู้จากนายหัวตัวเขาเองลืมเสียสนิทไปแล้ว นายหัวอาจจะช่วยอธิปไว้ก็เป็นได้ ถึงอาชว์จะรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่อชิรญาทำ แต่เขาก็ไม่ควรเอาเรื่องของลูกสาวอธิปเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณผู้จัดการอีกครั้งนะ

“คุณแม่คะอรไม่ยอมนะคะที่จะให้พี่อุ้มไปเป็นเมียนายหัวสีหราช” อรวีทำหน้ามุ่ยแล้วพูดเสียงกระเง้ากระงอด รู้สึกไม่พอใจที่ได้รู้ว่าอชิรญาจะได้เข้าไปอยู่บ้านหลังใหญ่ของนายหัวสีหราชในฐานะผู้หญิงของเขา ถึงแม้จะแค่ปีเดียวแต่อชิรญาก็อาจจะกอบโกยเอาผลประโยชน์จากสีหราชได้เป็นอย่างมาก ซึ่งมันน่าจะเป็นเธอมากกว่าที่ต้องเข้าไปเสวยสุขในอยู่นั้น “แต่พ่อเขาบอกว่านายหัวเลือกอุ้มนี่ลูก” “อรจะทำให้นายหัวเลือกอรให้ได้” นัยน์ตาสะท้อนความริษยาออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอจะไม่ยอมให้อชิรญาได้ผู้ชายที่เฟอร์เฟกต์ที่สุดอย่างสีหราชไปครอบครองอย่างง่าย ๆ แน่ สีหราชต้องได้รู้ความจริงเกี่ยวกับอชิรญาที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน “อรจะทำยังไงล่ะลูก” “อรรู้นะคะว่าอุ้มมันไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่” วันนั้นที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันเธอแอบฟังจนรู้ความจริงทุกอย่าง “อร! อรไปได้ยินใครพูดมา” ผกามีสีหน้าตกใจ “ก็อรได้ยินที่คุณพ่อกับคุณแม่ทะเลาะกันยังไงล่ะคะ”“อย่าพูดเสียงดังไปนะลูกเดี๋ยวย่ากับพ่อจะได้ยินเราจะไม่มีที่ซุกหัวนอนเอานะ” ผกาปรามลูกเสียงเบาเพราะกลัวใครจะเดินมาได้ยิน

“นายหัว!” อรวีไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองในสิ่งที่สีหราชพูดออกมา ไม่คิดว่าทั้งสองคนนี้จะเคยนอนร่วมกันมาก่อน อชิรญาก็ไม่คิดว่าเขาจะบอกกับอรวีออกไปแบบนั้นเช่นกัน คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องลดตัวลงมาปกป้องเธอ “หมดธุระของคุณแล้วก็เชิญออกไปจากห้องทำงานผมได้แล้วครับ และผมก็หวังว่าจะไม่เจอหน้าคุณที่นี่อีก” ยิ่งรู้ว่าทั้งสองคนนี้ไม่ใช่พี่น้องกันสีหราชยิ่งไม่อยากให้อชิรญาอยู่ในบ้านหลังนั้นอีก และเขาคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่หาวิธีให้เธอเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขาได้ “อ๊าย!” ร้องวี้ดว้ายในห้องของเขาก่อนจะเดินสะบัดก้นออกมา อรวีรู้สึกผิดคาดมากที่ทำอะไรกับพี่สาวไม่ได้แถมสีหราชยังเข้าข้างพี่สาวเธออีก พอเดินออกมาหน้าลานกว้างด้านนอกเธอกรีดร้องเสียงดังขึ้นมาอีกครั้งไม่สนว่าใครจะได้ยินหรือไม่ “กรี๊ด! ฉันไม่มีทางแพ้แกหรอกนังอุ้ม” ว่าแล้วก็ก้าวเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงออกไปไว ๆ “อุ้มไหวหรือเปล่า” สีหราชเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยนเมื่อเห็นเธอยังอยู่ในอาการช็อกกับคำพูดของน้องสาวที่ดูเหมือนจะไม่หวังดีกับพี่สาวนัก “ไหวค่ะ” ตอบไหวแต่น้ำตาก็ร่วงผล็อยออกมาตามแก้มเนียน