Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงของนายหัว: Kapitel 21 – Kapitel 30

พอเดินออกมาถึงก็เห็นรถของเขาสตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่แล้วอชิรญาเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งออกแล้วก้าวขาขึ้นไปนั่งในรถแบบเก้ ๆ กัง ๆ หลายวันที่ผ่านมาเธอไม่เจอหน้าเขา และก็คิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกหลายวัน แต่เธอคิดผิดถนัดคนตัวสูงกวาดสายตามองผู้หญิงตัวเล็กที่สวมกางเกงผ้าสีดำเข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้“คาดเข็มขัด” บอกเธอเสียงทุ้มแล้วจ้องหน้าคนตัวเล็กด้วยแววตานิ่งงันราวกับกำลังร่ายมนตร์สะกดเธอไว้อย่างนั้นแหละ“ค่ะ” ทำไมต้องให้เขาบอกด้วย ปกติก็คาดเองโดยไม่ต้องมีใครบอก เธอคงตื่นเต้นเกินไปจนทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้หัวใจมันเต้นแรงแทบจะกระเด็นกระดอนออกมานอกอก มือบางสั่นนิด ๆ เมื่อคว้าเข็มขัดนิรภัยที่อยู่ด้านข้างมาคาดเอว จากนั้นก็นั่งเอานิ้วหัวแม่มือคลึงกันแรง ๆ อย่างลืมตัว มือก็มีอยู่แค่สองข้างไม่รู้จะเอามันไปเก็บไว้ที่ไหนดี“อุ้ม…เอ้ย ฉันคิดว่านายหัวไม่ได้มาที่บริษัทเสียอีก” อชิรญาพยายามควบคุมโทนเสียงตัวเองไม่ให้สั่น แต่กระนั้นเธอก็บังคับลำคอไม่ให้แห้งผากไม่ได้ จนเสียงที่เปล่งออกมาดังแปร่งไปจากเดิม“แทนตัวเองว่าอุ้มก็ดีแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแล้วเคลื่อนรถออกไปอย่างนุ่มนวล เขาอย

จากนั้นสีหราชก็เปิดประตูรถตากฝนมานั่งด้านหน้ากับอาชว์ ดูเขาเถอะเอาร่มให้เด็กคนนั้นแล้วตัวเองก็ต้องตากฝน“ดูนายหัวจะเป็นห่วงเธอมากนะครับ”“ผมแค่ไม่อยากให้คนที่เพิ่งเริ่มงานได้ไม่กี่วันต้องมาเขียนใบลาป่วย” ภายนอกเขาปกปิดคนอื่นได้ แต่ความรู้สึกจริง ๆ ภายในใจใครจะไปรู้ อาชว์จึงทำได้แค่เงียบ จะไปเค้นเอาอะไรก็คนหน้าตายอย่างเขา เค้นจนตัวเขาตายก็ไม่มีทางได้คำตอบ เพราะฉะนั้นจงนั่งมองดูทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ จะดีกว่า“ใครมาส่ง ทำไมเลิกงานเอาจนป่านนี้” ผกาถามขึ้นเมื่อลูกสาวเหยียบเท้าเข้ามาในบ้าน ไม่ใช่คำถามที่เป็นห่วงแต่เป็นคำถามที่แสดงถึงการจับผิด “เจ้านายมาส่งค่ะ” ดวงตากลมกวาดมองหาที่วางร่มที่ถือกางอยู่ในมือ แล้ววางไว้ใกล้ทางออกประตูบ้าน เพื่อพรุ่งนี้เธอจะได้ไม่ลืมหยิบมันไปด้วย “เพิ่งไปทำงานไม่กี่วันก็มีเจ้านายมาส่ง อีกหน่อยก็คงไปนอนค้างที่บ้านกับเขาแล้วมั้ง” น้ำเสียงที่พูดออกมาเหมือนเหยียดเธอยังไงชอบกล นี่ถ้ามีคนมาบอกว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของผกาเธอก็อาจจะมีไขว้เขวไปบ้าง “ผกา!” อธิปปรามภรรยาเสียงแข็ง เธอชอบพูดไม่ถนอมน้ำใจลูกเลยสักครั้ง “ก็มันจริงนี่

“วันที่หนึ่งฉันจะโอนให้ เธอไม่ต้องมาที่นี่อีก” อชิรญากัดฟันกรอดพยายามข่มความโกรธเอาไว้ให้มากที่สุด อยากขอบคุณสีหราชนักที่เสนอเงินเดือนให้เธอตั้งสามหมื่นห้า ไม่เช่นนั้นเงินเดือนของเธอแต่ละเดือนก็คงไม่เหลือเก็บ และคงไม่มีส่งให้แม่และย่าของเธอด้วย “ขอดูก่อน ถ้าอรอยากมาอรก็จะมาพี่ไม่มีสิทธิ์มาห้ามอร บังเอิญว่า…ผู้ชายที่นี่หล่อดีน่ะ อรอยากมาหาพี่บ่อย ๆ” เธอจะหมายถึงใครได้ถ้าไม่ใช่นายหัวสีหราช เพราะเมื่อครู่เขาก็มายืนอวดกายใหญ่บึกบึนอยู่ตรงนี้ ผู้หญิงคนไหนได้ยลก็ต้องอยากมองแล้วมองอีกไม่มีเบื่อ เหมือนกับเธอที่แอบมองเขาอยู่บ่อยครั้งในยามที่เขาเผลออรวีพูดจบมือคว้ากระเป๋าใบเล็กได้แล้วก็ลุกขึ้นยืนตรงบนรองเท้าส้นเข็มที่ราคาสูงกว่าเงินเดือนของอชิรญาเสียอีก ก่อนจะเดินออกไป และไม่ลืมที่จะหันหน้ามายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะให้พี่สาวอีกครั้ง ไม่มีอะไรสนุกเท่ากับการได้แกล้งพี่สาวอีกแล้ว อชิรญาได้แต่ยืนบีบมือตัวเองแน่น เธอจะทำอะไรได้นอกจากยอมทำตามที่น้องสาวต้องการ ถ้าไม่ห่วงความรู้สึกของดรุณีผู้เป็นย่า เธอคงกล้ายอมรับความจริงกับทุกคนไปแล้วว่าได้เงินจากไหนมาใช้หนี้ให้กับผกา

ในคืนฝนพรำก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยางของโรงเลื่อยไม้บุรินทร เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตานองหน้า ‘แกเป็นอะไร?’ ‘อธิป ฮือ ๆ’ ทั้งร้องไห้ทั้งปาดน้ำตาใบหน้าบิดเบี้ยว ‘เข้ามาก่อน ๆ’ คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก “…” ‘แกร้องไห้ทำไม’ อธิปเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกันมานานอีกครั้ง ‘อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ’ ‘ท้อง?’ ‘อือ’ ‘แล้วพ่อของเด็กล่ะ’ ‘มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง’ ‘ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง’ อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม ตัวเองทำพลาดเองกลับไปลงกับเด็ก ‘ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง’ เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ ‘แต่แกไม่เกี่ยวอ

วันหยุดอรวีเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านสุภักดีในตอนเช้า หัตถาที่นั่งอยู่โซฟาด้านล่างเหลือบเห็นหญิงสาวที่กำลังเดินลงมาเขาตกใจจนใบหน้าเปลี่ยนสี “อร!” “สวสดีค่ะพี่หัต” อรวียังยิ้มหน้าระรื่นให้กับเพื่อนพี่สาวที่ยังมองเธอแบบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนัก ดูเธอจะไม่ได้สะทกสะท้านเลยที่เจอหัตถานั่งอยู่ตรงนี้ “อรมาที่นี่ได้ยังไง” “อรมาหาคุณหิรัญน่ะค่ะ” น่าจะไม่ใช่แค่มาหาอย่างเดียวถ้าจะลงมาในเวลานี้ และก็รอย…ตามคอและแขนนั้นมันทำให้เขาคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ พี่ชายเขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยกว่าเปลี่ยนกางเกงในเสียอีกทำไมเขาจะไม่รู้ แค่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทแค่นั้น “กูให้อรมาหาเองแหละ” กายใหญ่ที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำกำลังย่างกรายลงมาจากชั้นบนของบ้านพูดแทรกขึ้น “ความจริงเรื่องวันนั้นที่เรายังคุยกันไม่จบ อรได้คำตอบแล้วนะคะ” อรวีเปรยออกมาเพื่อเรียกความสนใจจากหัตถา ความจริงเธอคันปากอยากจะเล่ามันออกมาเต็มที ยังไงวันนี้เธอจะต้องบอกความจริงของพี่สาวผู้ใสซื่อของเธอให้เขารู้ให้ได้ “คำตอบอะไรเหรอคร