All Chapters of A Night Owned by the CEO: Chapter 11 - Chapter 20

21 Chapters

Chapter eleven

Umaga pa lang, gising na si Luna.Tahimik ang buong bahay. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang cellphone habang nakatitig sa blangkong screen.Hindi siya makatulog nang maayos kagabi.Paulit-ulit sa isip niya ang iisang tanong.“Tama pa ba ’to?” mahina niyang bulong sa sarili.Napahawak siya sa noo niya, pumikit sandali.“Hanggang kailan ko ito gagawin?”Dahan-dahan niyang kinuha ang sobre sa tabi ng kama. Binuksan. Tinitigan ang laman.Malaking tulong.Malaking ginhawa.Pero kapalit…Napapikit siya ulit.“Hindi ko na kaya…” bulong niya.Naalala niya ang mga tingin sa opisina. Ang mga bulungan. Ang mga pabulong na tawanan kapag dumadaan siya.At higit sa lahat—“Pati si Adrian…” mahina niyang sabi, may bigat sa boses.Napahigpit ang hawak niya sa sobre.Nadadamay na.Hindi lang siya ang nasisira.Dahan-dahan siyang tumayo.“Maghahanap na lang ako ng ibang sideline,” mariin niyang sabi sa sarili.“Kaya ko ’to.”Kahit mahirap.Kahit doble pagod.Mas pipiliin niya iyon kaysa sa araw

Chapter twelve

Tahimik pa rin sa loob ng opisina.Parang naiwan doon ang bigat ng mga sinabi kanina.Nakatayo si Luna sa gitna, hindi pa rin makagalaw. Parang hindi niya alam kung saan magsisimula—kung lalapit ba siya sa pinto o haharap ulit kay Rafael.“Rafael…” mahina niyang tawag, pilit kinakalma ang sarili.Nakatayo si Rafael malapit sa mesa, nakatalikod sa kanya. Nakayuko nang bahagya, isang kamay ang nakasandal sa ibabaw ng mesa habang mariing nakapikit.Ramdam pa rin ang galit sa kanya.“Hindi mo naiintindihan,” dagdag ni Luna, humakbang nang kaunti palapit.Dahan-dahan siyang lumingon.At agad siyang tinamaan ng tingin nito—mabigat, madilim, at punong-puno ng kung anong hindi niya mabasa.“Then make me understand,” malamig na sagot niya.Napahigpit ang hawak ni Luna sa sarili niyang kamay.“Hindi ko na kaya ’yung ganito,” sabi niya, mas malinaw na ngayon ang boses kahit may bahagyang panginginig.“Hindi ko na kayang pumasok dito araw-araw na parang wala lang… habang lahat may sinasabi.”Tahi

Chapter Thirteen

Maaga pa lang, ramdam na agad ni Luna ang bigat ng paligid.Pagpasok niya sa opisina, parang may mga matang agad na sumunod sa kanya. Hindi lantaran—pero sapat para maramdaman niya.“Yan na siya…”“Ang aga naman ngayon…”“Baka may schedule kay boss…”Mahinang bulungan. Pero malinaw.Humigpit ang hawak ni Luna sa bag niya habang naglalakad papunta sa desk. Hindi siya lumingon. Hindi siya tumingin kung sino ang nagsasalita.Sanay na siya.Kahit masakit pa rin.Umupo siya sa upuan, dahan-dahang inilapag ang gamit. Pilit niyang pinanatiling steady ang galaw niya, kahit ramdam niya ang init ng pisngi niya.“Good morning, Luna,” bati ng katabi niyang empleyado, pilit na normal ang tono.“Good morning,” sagot niya, mahinahon.Pero alam niya—alam ng lahat.Sa kabilang dulo ng floor, nakatayo si Roset, may kausap na dalawang babae. Nakatingin siya kay Luna—diretso, walang pagtatago.At nang magtama ang mata nila—Ngumiti si Roset.Pero hindi iyon mabait.“Some people talaga,” marinig na sabi n

Chapter 14

Unti-unting nauubos ang mga tao sa opisina habang papalalim ang gabi. Isa-isang pinapatay ang mga ilaw sa bawat cubicle, at ang dating maingay na floor ay napalitan ng tahimik na yabag ng mga empleyadong nagmamadaling makauwi. Sa gitna ng katahimikang iyon, tahimik ding nag-aayos si Luna sa kanyang desk, maingat na isinasalansan ang mga dokumento at inilalagay sa bag ang mga gamit niya.Hindi siya lumilingon. Hindi niya hinahanap ang presensya ni Rafael, kahit ramdam niya na parang may matang nakamasid pa rin sa kanya kahit wala naman siya sa harap nito.Huminga siya nang malalim bago isara ang bag.“Kailangan ko ’tong gawin,” mahina niyang bulong sa sarili habang hinihigpitan ang hawak sa strap. “Kailangan ko munang lumayo.”Napakurap siya, pilit pinipigilan ang kung anong emosyon na gustong sumingit.“Kahit ayaw niya… kahit hindi siya pumayag,” dagdag niya sa isip, saka dahan-dahang tumayo.Sa bawat hakbang niya papalabas ng opisina, ramdam niya ang bigat sa dibdib—parang may humihi

Chapter 15

Mabigat ang gabi sa loob ng bahay ni Rafael. Nakasandal siya sa sofa, nakaluwag ang kurbata at bahagyang nakabukas ang ilang butones ng polo, habang hawak ang baso ng alak na ilang beses na niyang pinuno at inubos nang hindi na iniisip kung gaano na karami ang nainom niya. Ang ilaw sa sala ay mahina lang, sapat para makita ang kalat ng mga baso sa mesa at ang phone niyang ilang beses na niyang tinititigan pero hindi magawang ilayo. Hindi na niya mabilang kung ilang beses bumalik sa isip niya si Luna—ang paraan ng pag-iwas nito, ang malamig na tingin, at higit sa lahat, yung simpleng seen na iniwan siya nang walang sagot. Napatawa siya nang mahina, pero halatang wala itong saya habang iniikot ang laman ng baso sa kamay niya. “Seen lang…” bulong niya, halos hindi marinig, sabay inom muli. “Ganun lang kadali sa’yo…” Huminga siya nang mabigat at isinandal ang ulo sa likod ng sofa, pinipilit kalimutan ang nararamdaman. Pero habang tumatagal, mas lalong nagiging malinaw sa kanya ang is

Chapter 16

Nakatayo si Luna sa tapat ng malaking gate, hawak ang cellphone habang paulit-ulit niyang binabasa ang address na sinend ni Rafael. Kahit malinaw ang nakasulat, hindi pa rin siya makapaniwala sa nakikita niya. Ang gate pa lang—mataas, bakal, at elegante ang disenyo—parang katumbas na ng buong boarding house na tinitirhan niya. Napabuntong-hininga siya at napailing nang bahagya. “Grabe…” bulong niya sa sarili, halos hindi makapaniwala. “Ganito pala talaga yung mundo niya.” Humakbang siya palapit at bahagyang kumatok sa gate, pero agad din siyang napahinto nang mapansin ang maliit na camera at intercom sa gilid. Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang maliit na pinto sa gilid at lumabas ang isang guard. Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa. “O?” matigas na tanong nito. “Anong kailangan mo?” Bahagyang napatigil si Luna sa tono nito pero pilit niyang pinanatili ang kalmado. “Ah… nandito po ako para kay Sir Rafael,” maayos niyang sabi. “Pinapunta niya po ako.” Kumunot a

Chapter 17

Maingat na bumalik si Luna sa loob ng kwarto, dala ang isang maliit na palanggana ng maligamgam na tubig at isang malinis na towel. Dahan-dahan niyang isinara ang pinto gamit ang paa, pilit na hindi lumikha ng ingay. Tahimik ang paligid—tanging mahinang paghinga lang ni Rafael ang maririnig. Lumapit siya sa kama, at sandaling napahinto. Hindi niya maiwasang mapatitig. Sa ilalim ng mahinang ilaw ng kwarto, mas lalong lumitaw ang detalye ng mukha ni Rafael—ang mapupulang labi, ang matangos na ilong, at ang makinis na balat na tila hindi tinatablan ng pagod. Kahit magulo ang buhok at bahagyang gusot ang suot, hindi pa rin mawawala ang dating nito. “Grabe ka talaga…” mahina niyang bulong, halos hindi niya namamalayan na nasasabi niya iyon. Umupo siya sa gilid ng kama at dahan-dahang inilapag ang palanggana. Maingat niyang binuksan ang ilang butones ng polo nito para hindi masyadong mahigpit sa katawan. Saglit siyang napahinto, parang nag-aalangan, bago niya tuluyang ipinagpatuloy. “

Chapter 18

Hindi na napansin ni Luna kung kailan tuluyang bumigat ang talukap ng mga mata niya. Kanina, pilit pa niyang pinipigilan ang sarili na antukin—iniisip na dapat gising siya, na dapat umalis na siya sa tabi ni Rafael at maghintay na lang sa sofa. Pero habang lumilipas ang mga minuto, habang nararamdaman niya ang steady na paghinga nito at ang init ng katawan na tila nagbibigay ng kakaibang kapanatagan, unti-unting nanghina ang katawan niya. Ang mga daliri niyang kanina ay bahagyang nakahawak pa sa kumot, tuluyan nang lumuwag. Hanggang sa hindi na niya napigilan. Dahan-dahan siyang sumandal sa dibdib ni Rafael, halos hindi niya namamalayan, at doon tuluyang pumikit. Tahimik ang buong kwarto, maliban sa magkahalong paghinga nilang dalawa. Pero hindi tulog si Rafael. Dilat ang mga mata niya, nakatitig sa kisame habang ramdam na ramdam ang bigat ni Luna sa ibabaw niya. Hindi siya gumagalaw—kahit bahagya—parang natatakot siyang masira ang sandaling iyon kapag gumalaw siya. Mas mal

Chapter 19

Nagising si Rafael nang dahan-dahan, parang may kakaibang bigat na nakapatong sa kanya. Una, kumunot ang noo niya habang sinusubukang bumalik sa ulirat, pero nang tuluyan niyang iminulat ang mga mata, doon niya napagtanto kung ano ang nararamdaman niya.Nakatulog si Luna sa ibabaw ng dibdib niya.Bahagyang napasinghap siya, napamura nang mahina, “Fck…” sabay pikit ulit sandali, parang sinusubukang iproseso ang sitwasyon. Ramdam niya ang init ng katawan ni Luna na nakadikit sa kanya, ang marahang pag-angat-baba ng dibdib nito habang mahimbing na natutulog. Dahan-dahan siyang huminga, pero lalo lang bumilis ang tibok ng puso niya.“Calm down… relax,” bulong niya sa sarili, pilit kinokontrol ang reaksyon niya.Hindi niya maiwasang mapatitig sa mukha ni Luna. Malapit. Sobrang lapit. Kita niya ang mahabang pilikmata nito, ang makinis na balat, ang bahagyang mapupulang labi na parang hindi niya dapat tinitigan nang ganito katagal. Parang ayaw niyang kumurap—parang may mawawala kapag ginawa

Chapter 20

Tahimik ang biyahe nila palabas ng subdivision ni Rafael, ngunit hindi iyon yung klase ng katahimikan na awkward—mas parang may mga bagay na hindi sinasabi, pero ramdam sa pagitan nila. Maaga pa, kaya halos wala pang sasakyan sa kalsada. Malamig pa ang hangin, at ang liwanag ng araw ay dahan-dahan pa lang sumisilip sa gilid ng mga gusali.Hawak ni Rafael ang manibela, diretso ang tingin sa daan, pero paminsan-minsan ay napapasilip siya kay Luna na tahimik lang sa passenger seat. Nakatingin ito sa labas ng bintana, tila nag-iisip.“Ihahatid muna kita sa inyo,” basag ni Rafael sa katahimikan, kalmado ang tono pero parang hindi iyon tanong—desisyon na agad.Napalingon si Luna sa kanya. “Sir—okay lang po, kaya ko naman po—”“I said I’ll drop you off,” putol niya, bahagyang tumingin sa kanya. “Don’t argue.”Napabuntong-hininga si Luna, pero bahagya rin siyang napangiti. “Opo.”Mabilis lang ang naging biyahe. Ilang minuto lang, narating na nila ang mas makipot na daan papasok sa lugar ni Lu

1 2 3

SCAN CODE TO READ ON APP