LOGINTahimik ang loob ng opisina ni Rafael, ngunit ramdam ang tensyon sa hangin. Nakaupo si Victor sa tapat nito, nakaangat ang isang paa habang dahan-dahang iniikot ang baso ng whisky sa kamay niya. Samantala, si Rafael ay tahimik lang na nakasandal sa swivel chair niya, seryoso ang mukha habang nakatingin sa laptop screen na parang walang pakialam sa kayabangan ng kaharap. “Not bad,” komento ni Victor habang nililibot ng tingin ang malawak na office. “Mas lumaki pala company mo compared last year.” Hindi agad sumagot si Rafael. Humigop muna siya ng whisky bago malamig na tumingin dito. “I can say the same thing to you, lumaki din ang company mo.” Napangisi si Victor. “Of course. Alam mo naman ako, I don’t lose.” “Neither do I.” di pag papatalong sagot ni rafael. Nagtagpo ang mga tingin nila. Parehong mabigat. Parehong mayabang. Pero maya-maya ay nagtawanan din sila nang bahagya, parang dalawang leon na pansamantalang nagkasundo para sa iisang pakinabang. “Honestly,” sabi ni Victor
Tahimik ang buong floor matapos mapahiya si Roset sa harap ng lahat. Ngunit habang ang ibang empleyado ay nagkukunwaring abala sa trabaho, hindi maiwasang mapatingin ng karamihan kay Victor Silviador na tila may hinahanap sa paligid.At iyon ay si Luna.Nakatayo si Victor ilang metro mula sa desk nito habang tahimik na inoobserbahan ang babae. Hindi siya nakikisali sa usapan ng iba. Hindi rin nagpapa-impress gaya ng karamihan sa empleyado. Diretso lang ang likod nito habang nakatutok sa laptop, mabilis gumalaw ang mga daliri sa keyboard at paminsan-minsang sumusulyap sa mga documents sa tabi.Napangisi si Victor nang bahagya.“Interesting…” mahina niyang bulong sa sarili.Napansin iyon ni Rafael na nakatayo sa tabi niya. Agad sumama ang tingin nito kay Victor habang sinusundan ang direksyon ng mga mata niya.“Don’t mind her,” malamig niyang sabi habang nakahalukipkip. “She’s busy.”Hindi sumagot si Victor.Patuloy lang itong nakatingin kay Luna.“And she’s just an employee,” dagdag ni
Nang matapos ang tawanan at pabulong na pang-iinsulto ni Roset, biglang umalingawngaw ang boses mula sa speaker ng buong floor dahilan para pansamantalang matahimik ang opisina. “Attention everyone. Mr. Victor Silviador will arrive in one hour. Please prepare all necessary documents and maintain professionalism at all times.” Agad nagkagulo ang ilang empleyado. May nag-ayos ng desk, may nag-retouch ng makeup, at may nagmadaling kumuha ng mga files na kakailanganin sa meeting. Si Luna naman ay tahimik lang na nakaupo sa desk niya. Hindi siya sumali sa excitement ng iba. Nakayuko lang siya habang tinatapos ang encoding sa computer niya, pilit inuubos ang iniisip. “Hayaan mo na…” bulong niya sa sarili habang tuloy-tuloy sa pagta-type. “Hindi ka naman kailangan sa mga ganyang bagay.” Naalala niya ulit ang sinabi ni Roset kanina. “Pang-katawan lang ang ambag.” Napahigpit ang hawak niya sa mouse pero agad din siyang huminga nang malalim para kumalma. Hindi niya gustong masira ang ar
Tahimik ang gabi sa maliit na apartment ni Luna matapos niyang bumisita sa ospital kung saan naka-confine ang mama niya. Pagod ang buong katawan niya nang makauwi siya, pero mas pagod ang isip niya. Pagkapasok pa lang sa kwarto, agad niyang ibinagsak ang bag sa gilid ng kama bago humiga nang diretso, nakatitig sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari sa opisina.“Haynako…” mahina niyang bulong sa sarili habang tinatakpan ng unan ang mukha. “Ano ba kasing ginagawa mo, Luna…”Napapikit siya nang maalala ang paraan ng pagtitig ni Rafael sa kanya kanina. Iyong tingin na parang ayaw siyang pakawalan. Iyong boses nitong mababa at mabigat kapag sinasabi ang mga salitang hindi niya dapat ikinakakilig.Agad siyang napailing at bumangon para iwasan ang sarili niyang iniisip. Dinampot niya ang cellphone at nag-scroll sa Instagram para kahit papaano ay ma-distract. Kung anu-anong posts lang ang dinaanan niya—mga pagkain, travel photos, fashion reels—hanggang sa bigl
Tahimik ang buong floor ng opisina matapos ang nangyari sa storage room.Parang kahit ang hangin, mabigat.Nasa swivel chair si Rafael, bahagyang nakasandal habang nakatingin kay Luna na tahimik na inaayos ang gusot ng blouse niya sa harap ng maliit na salamin malapit sa bookshelf. Hindi siya umiimik. Hindi rin lumilingon.At mas lalo iyong nagpapabigat sa dibdib ni Rafael.“Luna…” mababa niyang tawag.Hindi agad sumagot ang babae. Sandali muna itong napapikit bago dahan-dahang humarap sa kanya.“Ano po?” malamig ngunit mahina ang boses.Napasinghap nang mahina si Rafael at pinasadahan ng tingin ang mukha nito. Namumula pa ang labi ni Luna, magulo nang bahagya ang buhok, at halatang pilit nitong binabalik ang propesyonal na anyo kahit nanginginig pa ang mga daliri.“You’re avoiding me again,” diretsong sabi niya.Bahagyang kumunot ang noo ni Luna. “Hindi naman po.”“Don’t lie to me.” Tumayo si Rafael mula sa upuan at mabagal na lumapit. “I know when you’re pulling away.”Napaatras nan
Tahimik ang loob ng opisina ni Rafael habang nakasandal si Luna sa sofa, hawak ang maliit na tinidor na halos isang subo pa lang ang nababawas sa pagkain niya. Sa kabilang banda ng mesa, seryosong kumakain si Rafael ngunit paminsan-minsan ay napapatingin sa kanya. Hindi niya alam kung bakit parang mas gumagaan ang pakiramdam niya kapag nasa loob lang ng opisina si Luna—kahit tahimik lang ito, kahit walang ginagawa.“Hindi ka talaga gutom?” tanong ni Rafael habang hinihiwa ang steak.Napatingin si Luna at bahagyang ngumiti. “Kumain na po kasi ako kanina. Sumubo lang po ako para hindi sayang.”“Hmm.” Tumango si Rafael ngunit hindi inalis ang tingin sa kanya. “At least hindi mo ako tinanggihang sabayan.”Napailing si Luna sa sinabi nito. “Arte niyo naman po.”Bahagyang ngumisi si Rafael. “I can buy this whole building, Luna. Hayaan mo na ’kong maging maarte.”Napatawa nang mahina si Luna, dahilan para mapatitig si Rafael nang ilang segundo. Gusto niya ’yong tunog ng tawa nito—sobrang gaa
Umaga pa lang, gising na si Luna.Tahimik ang buong bahay. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang cellphone habang nakatitig sa blangkong screen.Hindi siya makatulog nang maayos kagabi.Paulit-ulit sa isip niya ang iisang tanong.“Tama pa ba ’to?” mahina niyang bulong sa sarili.Napahawak siya s
Tahimik ang executive office. Tanging mahihinang ilaw mula sa city skyline ang sumasalamin sa malaking salamin sa likod ni Rafael.Nakatayo siya roon, isang kamay ang nakasuksok sa bulsa ng slacks niya habang ang isa ay hawak ang cellphone. Bahagyang nakakunot ang noo niya habang nakatitig sa hulin
Tahimik na ang buong kumpanya. Sa executive office, nakaupo pa rin si Rafael Blackwell sa likod ng mesa niya, ngunit halatang hindi na siya nagtatrabaho. Nakabukas ang laptop, ngunit hindi gumagalaw ang cursor sa screen. Sa isip niya, paulit-ulit ang nangyaring usapan nila ni Roset. You’re jus
Gabi na sa kumpanya. Isa-isa nang nagsisiuwian ang mga empleyado. Unti-unting nawawala ang ingay ng keyboard, tawanan, at pag-uusap sa bawat cubicle.Sa executive floor, nakaupo si Rafael Blackwell sa likod ng malawak niyang mesa, tahimik na nakatitig sa mga dokumento.Pinindot niya ang intercom.“







