Semua Bab A Night Owned by the CEO: Bab 21 - Bab 30

Tahimik ang loob ng sasakyan habang umaandar sila papunta sa kumpanya, pero kabaliktaran naman ang nangyayari sa isip ni Rafael. Nakatuon ang mga mata niya sa daan, pero paminsan-minsan ay hindi niya mapigilang mapatingin sa gilid—kay Luna.O mas eksakto—sa suot nito.Yung palda.Masyadong maikli.Masyadong hapit.Napahigpit ang hawak niya sa manibela habang muling bumalik ang tingin niya sa daan, pero ilang segundo lang, napapasilip na naman siya.“Fck…” bulong niya sa sarili, halos hindi marinig.Hindi niya maintindihan kung bakit siya ganito ka-apektado. Hindi naman ito unang beses na nakakita siya ng babae na naka-fitted na damit. Sa dami ng nakasalamuha niya, mas maseselan pa doon.Pero iba ito.Iba si Luna.“Why the hell am I reacting like this…” bulong niya, bahagyang napapailing.Sa tabi niya, napapansin na ni Luna ang mga sulyap niya. Hindi siya nagsasalita agad, pero ramdam niya ang paulit-ulit na tingin nito sa kanya—o sa suot niya.“Sir…” maingat niyang tawag, bahagyang na

Nagpapatuloy ang bigat ng tensyon sa buong floor habang nakatayo si Rafael sa gitna, matalim ang tingin sa bawat empleyadong halos hindi na makatingin sa kanya. Ramdam ang galit sa bawat galaw niya—mula sa pagkuyom ng kamao hanggang sa marahas na paghinga niya na pilit niyang kinokontrol.“Uulitin ko,” mababa ngunit matigas niyang sabi, dahan-dahang iniikot ang tingin sa paligid. “Sino ang nagpagawa nito kay Luna!?”Walang sumagot.May ilan na napayuko. May ilan na nagkunwaring may inaayos. Ang iba, halos hindi humihinga.Sa gilid ng eksena—Tahimik na nakatayo si Roset.At sa kabila ng tensyon, bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.Isang ngisi.Parang may alam.Parang may kinagagalak.Unti-unti siyang umatras, tila walang pakialam, at nagsimulang tumalikod—parang aalis na, parang hindi siya kasama sa lahat ng nangyayari.Doon napunta ang tingin ni Rafael.At doon siya tuluyang napuno.“You!!!”Sumigaw siya, malakas at bigla.Napalingon ang lahat.Mabilis ang hakbang niya papunta

Tahimik ang loob ng opisina ni Rafael habang nakasandal si Luna sa sofa, hawak ang maliit na tinidor na halos isang subo pa lang ang nababawas sa pagkain niya. Sa kabilang banda ng mesa, seryosong kumakain si Rafael ngunit paminsan-minsan ay napapatingin sa kanya. Hindi niya alam kung bakit parang mas gumagaan ang pakiramdam niya kapag nasa loob lang ng opisina si Luna—kahit tahimik lang ito, kahit walang ginagawa.“Hindi ka talaga gutom?” tanong ni Rafael habang hinihiwa ang steak.Napatingin si Luna at bahagyang ngumiti. “Kumain na po kasi ako kanina. Sumubo lang po ako para hindi sayang.”“Hmm.” Tumango si Rafael ngunit hindi inalis ang tingin sa kanya. “At least hindi mo ako tinanggihang sabayan.”Napailing si Luna sa sinabi nito. “Arte niyo naman po.”Bahagyang ngumisi si Rafael. “I can buy this whole building, Luna. Hayaan mo na ’kong maging maarte.”Napatawa nang mahina si Luna, dahilan para mapatitig si Rafael nang ilang segundo. Gusto niya ’yong tunog ng tawa nito—sobrang gaa

Tahimik ang gabi sa maliit na apartment ni Luna matapos niyang bumisita sa ospital kung saan naka-confine ang mama niya. Pagod ang buong katawan niya nang makauwi siya, pero mas pagod ang isip niya. Pagkapasok pa lang sa kwarto, agad niyang ibinagsak ang bag sa gilid ng kama bago humiga nang diretso, nakatitig sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari sa opisina.“Haynako…” mahina niyang bulong sa sarili habang tinatakpan ng unan ang mukha. “Ano ba kasing ginagawa mo, Luna…”Napapikit siya nang maalala ang paraan ng pagtitig ni Rafael sa kanya kanina. Iyong tingin na parang ayaw siyang pakawalan. Iyong boses nitong mababa at mabigat kapag sinasabi ang mga salitang hindi niya dapat ikinakakilig.Agad siyang napailing at bumangon para iwasan ang sarili niyang iniisip. Dinampot niya ang cellphone at nag-scroll sa Instagram para kahit papaano ay ma-distract. Kung anu-anong posts lang ang dinaanan niya—mga pagkain, travel photos, fashion reels—hanggang sa bigl

Tahimik ang buong floor matapos mapahiya si Roset sa harap ng lahat. Ngunit habang ang ibang empleyado ay nagkukunwaring abala sa trabaho, hindi maiwasang mapatingin ng karamihan kay Victor Silviador na tila may hinahanap sa paligid.At iyon ay si Luna.Nakatayo si Victor ilang metro mula sa desk nito habang tahimik na inoobserbahan ang babae. Hindi siya nakikisali sa usapan ng iba. Hindi rin nagpapa-impress gaya ng karamihan sa empleyado. Diretso lang ang likod nito habang nakatutok sa laptop, mabilis gumalaw ang mga daliri sa keyboard at paminsan-minsang sumusulyap sa mga documents sa tabi.Napangisi si Victor nang bahagya.“Interesting…” mahina niyang bulong sa sarili.Napansin iyon ni Rafael na nakatayo sa tabi niya. Agad sumama ang tingin nito kay Victor habang sinusundan ang direksyon ng mga mata niya.“Don’t mind her,” malamig niyang sabi habang nakahalukipkip. “She’s busy.”Hindi sumagot si Victor.Patuloy lang itong nakatingin kay Luna.“And she’s just an employee,” dagdag ni