All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 111 - Chapter 120

กลิ่นคาวเลือดและควันไฟที่เคยคละคลุ้งทั่วเมืองหลวงมลายหายไปสิ้น บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมชื่นใจของไป๋เหมยที่ผลิบานท้าทายเกล็ดหิมะสุดท้ายแห่งเหมันต์ฤดูการก่อกบฏอันยืดเยื้อจบลงแล้ว เสนาบดีซ้าย และพี่ชายทรยศล้วนถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนเหล็กเย็นในคุกหลวงที่ลึกที่สุด รอคอยการไต่สวนโทษทัณฑ์กบฏ แผ่นดินต้าฉู่ที่เคยระส่ำระสายกลับสู่ความสงบร่มเย็นภายใต้ร่มเงาของโอรสสวรรค์องค์ใหม่ภายในตำหนักเจียวฟางอันโอ่อ่าวิจิตร ไออุ่นจากเตาอั้งโล่ทองเหลืองแผ่ซ่านขับไล่ความหนาวเหน็บ ทว่าบนเตียงไม้แกะสลักลวดลายหงส์มังกร บุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้ากลับกำลังเผชิญหน้ากับศึกหนักที่ไม่อาจใช้กระบี่ฟาดฟัน“อุ๊บ! แหวะ!”ซวี่หยางในชุดเสื้อซับในสีขาวเนื้อหลวมโก่งพระศออาเจียนน้ำใส ๆ ลงในกระโถนหยกอย่างเอาเป็นเอาตาย พระพักตร์หล่อเหลาที่เคยเยือกเย็นกลับซีดเซียวไร้สีเลือด แผ่นหลังกว้างสั่นสะท้านจนน่าเวทนาซีซิง ฮองเฮาคู่บัลลังก์ในชุดลำลองสำหรับสตรีสูงศักดิ์สีฟ้าครามอ่อน นั่งอยู่เคียงข้าง มือเรียวบางลูบแผ่นหลังกว้างของสามีขึ้นลงอย่างทะนุถนอม สลับกับส่งจอกชาชงสมุนไพรเปลือกส้มตากแห้งให้เขาบ้วนปากระงับอาการคลื่นไส้ นัยน์ตาเอ่อล้นด้วยความ

ลำแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องทะลุเสื้อซับใน ค่อย ๆ หรี่แสงลงประดุจสุริยันยามอัสดงที่เก็บซ่อนรัศมี รอยสักหมู่กู่บนเนินอกของซีซิงหยุดการสั่นไหว เส้นสายสีทองที่ถักทอเป็นลวดลายเกล็ดมังกรล้อมรอบหน้าท้องแบนราบค่อย ๆ ซึมซาบจางหายไปใต้ผิวเนื้อขาวผ่อง ทิ้งไว้เพียงสัญลักษณ์ดอกบัวสีทองขนาดจิ๋วที่งดงามและบริสุทธิ์ซวี่หยางเบิกตาสีรัตติกาลกว้าง พระหัตถ์หนาที่เคยวางทาบทับสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม โอรสสวรรค์ผู้กรำศึกนับร้อยสมรภูมิกลับมีหยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าด้วยความหวาดผวาเกรงว่าฮูหยินรักจะได้รับอันตราย“อาซิง เจ้าเจ็บปวดตรงที่ใดหรือไม่? ข้าจะไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มลนลานทำท่าจะผุดลุกขึ้น ทว่ามือเรียวบางกลับรั้งสาบเสื้อของเขาเอาไว้เสียก่อน“ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือเพคะ ว่าฮองเฮาของท่านคือแพทย์อันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าฉู่”ซีซิงแย้มยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาหงส์ทอประกายปีติอย่างล้นเหลือ นางรั้งศีรษะของสามีให้แนบลงบนหน้าท้องของตนอีกครา“หมู่กู่มิได้ทำร้ายลูก ทว่ามันยอมสยบต่อโลหิตมังกร และแปรเปลี่ยนพลังพิษร้ายให้กลายเป็นลมปราณบริสุทธิ์เพื่อเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้ทารกในครรภ์ต่างหาก ลูกของเรา ตระกูลของเร

แสงสีทองอร่ามที่สาดส่องจากเข็มทิศดาราอาบย้อมท้องพระโรงจนสว่างไสว ทว่าแทนที่จ้าวแผ่นดินและฮองเฮาคู่บัลลังก์จะตื่นตะลึงระคนหวาดผวาเฉกเช่นเหล่าขุนนางเบื้องล่าง บรรยากาศบนแท่นประทับกลับเย็นเยียบและเงียบสงัดจนน่าขนลุกซวี่หยางในชุดสีดำขลิบทองค่อย ๆ หยัดวรกายลุกขึ้นอย่างเนิบนาบ นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยทอประกายอบอุ่นยามอยู่กับภรรยาแปรเปลี่ยนเป็นบ่อหลุมน้ำแข็งพันปี อดีตเทพสงครามก้าวมาบังหน้าซีซิงอย่างปกป้อง รังสีอำมหิตแผ่กำจายกดทับจนผู้เฒ่าจากหอคำภีร์สวรรค์ที่หมอบกราบอยู่ถึงกับสั่นสะท้าน“ผู้ถือครองกุญแจแห่งซากทัพสวรรค์กระนั้นหรือ”สุรเสียงทุ้มต่ำของโอรสสวรรค์ดังกังวานก้อง แฝงด้วยความเย้ยหยันอย่างถึงที่สุด “จงเก็บนิทานหลอกเด็กของพวกเจ้ากลับหุบเขาบูรพาไปเสีย! เจิ้นเบื่อหน่ายกับการที่พวกเฒ่าหัวหงอกงัดเอาลิขิตสวรรค์มาใช้เป็นข้ออ้างในการเชิดหุ่นราชวงศ์เต็มทน ทารกในครรภ์นี้คือสายเลือดของเจิ้นและฮองเฮา หาใช่อาวุธหรือกุญแจของสุนัขตัวใดไม่!”“ฝะ ฝ่าบาท! นี่คือนิมิตสวรรค์ที่แท้จริงนะพ่ะย่ะค่ะ!” ชายชราเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก “แสงทองนี้คือประจักษ์พยาน”“ประจักษ์พยานแห่งปฏิกิริยาเคมีพื้นฐานอย่างไรเล่า

แสงอรุโณทัยสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายกรุกระดาษเกาหลีจื่อ ทาบทับลงบนพื้นกระเบื้องหยกภายในตำหนักเจียวฟาง กลิ่นหอมอ่อนโยนของสมุนไพรต้มผสมผสานกับไออุ่นจากเตาอั้งโล่ทองเหลืองขับไล่ความหนาวเหน็บแห่งเหมันต์ที่ยังหลงเหลือให้มลายสิ้นซวี่หยางปรือพระเนตรสีรัตติกาลขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยตื่นตัวและว่องไวกลับรู้สึกหนักอึ้ง ทว่าสิ่งที่ทำให้โอรสสวรรค์ต้องขมวดพระขนงมุ่นหาใช่อาการปวดเมื่อย แต่เป็นการที่พระวรกายท่อนบนตั้งแต่หัวไหล่จรดบั้นเอวถูกฝังไว้ด้วยเข็มเงินนับสิบเล่มสกัดจุดชีพจรสำคัญจนขยับเขยื้อนมิได้แม้แต่ชุ่นเดียว“ตื่นแล้วหรือเพคะ สามีจอมดื้อรั้น”น้ำเสียงหวานใสทว่าแฝงความดุดันดังกังวานมาจากริมหน้าต่าง ซีซิงในชุดลำลองสำหรับสตรีสูงศักดิ์ผ้าไหมสีฟ้าครามอ่อนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือเรียวบางกำลังใช้สากหยกบดยาสมุนไพรในรางบดอย่างขะมักเขม้น หน้าท้องที่นูนเด่นอายุครรภ์สี่เดือนของนางทำให้ท่วงท่าที่เคยปราดเปรียวดูนุ่มนวลและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายมารดา ทว่าแววตาหงส์ที่ปรายมองมากลับเฉียบขาดและเอาเรื่องยิ่งนัก“อาซิง เจ้าทำสิ่งใดกับข้า” ซวี่หยางส่งเสียงพร่า พยายามจะยันตัวลุกขึ้น ทว่าลมปราณในร่า

แสงจันทร์กระจ่างในคืนที่ดวงดาราเรียงตัวเป็นเส้นตรงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายกรุกระดาษเกาหลีจื่อใอาบย้อมตำหนักเจียวฟางให้กลายเป็นสีเงินยวง กลิ่นกำยานอวี้จินเซียงลอยอวลจากกระถางธูปจำลองภูเขาเผิงไหลขับกล่อมจิตวิญญาณให้สงบ ทว่าบรรยากาศบนเตียงไม้สลักลายหงส์มังกรกลับเร่าร้อนและตึงเครียดจนแทบขาดใจซวี่หยางในสภาพเปลือยเปล่าท่อนบนนั่งขัดสมาธิอยู่กึ่งกลางเตียง แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมีเส้นเลือดสีดำคล้ำของพิษเหมันต์กลืนวิญญาณปูดโปน เบื้องหน้าของโอรสสวรรค์คือซีซิง ฮองเฮาคู่บัลลังก์ที่สละอาภรณ์หรูหราเหลือเพียงเอี๊ยมซับในสีแดงสดปักลายดอกท้อ ขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องและเนินอกที่มีรอยสักกู่ทองคำส่องประกายเรืองรองดรุณีน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวบางที่จับเข็มเงินสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะช้อนนัยน์ตาหงส์ขึ้นสบประสานกับดวงตาคมกริบของสามี“ฝ่าบาท วิชาเข็มผสานวิญญาณหลอมโลหิตจะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะเพคะ” น้ำเสียงของแพทย์หญิงสั่นเครือ ทว่าเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว “ยามที่เข็มแทงทะลุขั้วหัวใจของเราทั้งสอง พิษเหมันต์จะหลั่งไหลเข้าสู่ตัวข้า หากข้าตกอยู่ในห้วงมายาและเรียกหาท่านขอท่านจงดึงข