Todos los capítulos de สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Capítulo 131 - Capítulo 140

แสงสว่างจ้าเรืองรองจากแหวนหยกคู่ลายมังกรหงส์มิใช่รังสีคุกคามหรือค่ายกลสังหารใด ๆ ทว่ามันคือปรากฏการณ์ฟ้าดินสอดประสาน พลังงานบริสุทธิ์จากหยกโบราณทำปฏิกิริยากับบัวแฝดร่วมก้านคริสตัลก่อเกิดเป็นคลื่นพลังแห่งชีวิตที่แผ่ซ่านไปทั่วหุบเขาโอสถเร้นลับกระตุ้นให้มวลหมู่บุปผาชาติที่หลับใหลเบ่งบานรับแสงจันทร์ซีซิงเบิกตาหงส์กว้างหยาดน้ำตาร่วงหล่นอาบพวงแก้มขาวผ่องมิใช่เพราะความหวาดกลัว ทว่าคือความตื้นตันใจที่จุกแน่นอยู่ในอก แสงสว่างสีมรกตและสีทองสะท้อนนัยน์ตาของนางก่อนจะค่อย ๆ หรี่จางลง เหลือเพียงประกายระยิบระยับล้อมรอบบุรุษที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า“ซวี่หยาง” น้ำเสียงกังวานใสสั่นสะท้าน นางย่อตัวลงประคองพระพักตร์คมคายของอดีตโอรสสวรรค์ “สวรรค์เบื้องบนยังร่วมยินดีกับเรา ท่านนำของวิเศษเช่นนี้มาขอข้าแต่งงาน หากข้าปฏิเสธฟ้าดินคงได้ลงทัณฑ์ข้าเป็นแน่”ซวี่หยางแย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นสว่างไสวยิ่งกว่าจันทราบนฟากฟ้า ชายหนุ่มบรรจงสวมแหวนหยกสลักลายหงส์เพลิงลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของภรรยารัก ก่อนจะส่งแหวนลายมังกรผงาดให้นางสวมให้ตน สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อหยกหลอมรวมกับไออ

สายลมวสันต์พัดโชยมาปะทะร่าง ทว่าความเหน็บหนาวที่เกาะกินหัวใจของซีซิงกลับมลายหายไปในชั่วพริบตา เมื่อสัญชาตญาณแพทย์อันดับหนึ่งแห่งแคว้นถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ดรุณีน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก ยกม้วนผ้าไหมที่สลักตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นจดจ่อที่ปลายจมูก ก่อนที่นัยน์ตาหงส์ซึ่งเคยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจะแปรเปลี่ยนเป็นความกระจ่างแจ้งและหยาดน้ำตาแห่งความปีติ“ซวี่หยาง ท่านดูนี่สิ!”นางหันขวับไปหาสามี ริมฝีปากบางที่เคยสั่นระริกคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน “กลิ่นนี้หาใช่กลิ่นคาวเลือดไม่ ทว่ามันคือชาดแดงที่ถูกฝนผสมกับน้ำค้างหยก และเกสรดอกไป๋เหอเพื่อรักษาสภาพแผ่นผ้าไหมมิให้เปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ นางมิได้บาดเจ็บ นางเพียงใช้สีแดงเพื่อตบตาผู้คนที่อาจมาพบเจอ”ซวี่หยางที่กำลังกำหมัดแน่นเตรียมแผ่รังสีสังหารพลันชะงัก อดีตเทพสงครามกะพริบตาสีรัตติกาลถี่ ๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว ชายหนุ่มรวบร่างบอบบางของฮูหยินเข้าสู่อ้อมกอดแกร่ง ซบพระพักตร์ลงกับลาดไหล่เนียนอย่างโล่งอก“สวรรค์เมตตา ข้าคิดว่าเราจะต้องกลับไปจับกระบี่ฟาดฟันกับขุมนรกเพื่อทวงคื

เกลียวคลื่นสีมรกตทอประกายระยิบระยับล้อแสงสุริยันยามเช้า เสียงคลื่นกระทบฝั่งสาดกระเซ็นเป็นฟองขาวฟูฟ่อง ทว่าสรรพเสียงแห่งธรรมชาติเหล่านั้นกลับคล้ายถูกตัดขาดไปจากโสตประสาทของซีซิงนัยน์ตาหงส์ที่เคยเยือกเย็นและผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนเบิกกว้างและสั่นระริก หยาดน้ำตาแห่งความตื่นตะลึงรื้นขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย ภาพของดรุณีน้อยในชุดสีฟ้าน้ำทะเลผู้มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับนางทุกประการสะกดให้ร่างกายของอดีตฮองเฮาแข็งทื่อ“ซ... ซีเยวี่ย น้องสาวฝาแฝดกระนั้นหรือ?” ซีซิงเค้นเสียงลอดไรฟันที่สั่นเทา มือเรียวซึ่งอุ้มทารกน้อยแนบอกเผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวซีเยวี่ยคลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นสว่างไสวและบริสุทธิ์ประดุจบุปผาแรกแย้ม แตกต่างจากรอยยิ้มที่มักแฝงความเด็ดขาดของซีซิงอย่างสิ้นเชิง ดรุณีน้อยผู้มีปานแดงรูปกลีบดอกท้อตรงหางตาก้าวเข้ามาใกล้ เอื้อมมือสัมผัสท่อนแขนของพี่สาวอย่างแผ่วเบา“พี่หญิงใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งตกใจไปเลยเจ้าค่ะ”น้ำเสียงกังวานใสเอื้อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ยามที่เราถือกำเนิด ข้ามีชีพจรหยินที่อ่อนแอเจียนดับ ท่านพ่อจึงจำต้องพา

ความเงียบสงัดเข้าครอบงำเกาะเซียนเผิงไหล มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งศิลาหยกซึ่งดังก้องอยู่ในโสตประสาท จอกหยกที่เคยบรรจุวารีลืมเลือนหล่นร่วงจากฝ่ามือสากกร้านของซวี่หยางกระทบพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆอดีตโอรสสวรรค์ผู้เคยหยัดยืนท้าทายฟ้าดินวรกายสูงใหญ่กลับโอนเอนโงนเงน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยสุกสกาวพลันเหม่อลอยและว่างเปล่า ชายหนุ่มทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือหนายกขึ้นกุมขมับอย่างยากลำบาก“ซวี่หยาง! ท่านพี่!”ซีซิงแผดเสียงเรียกปานจะขาดใจ ร่างบอบบางในชุดเสื้อกระโปรงถลาเข้าไปประคองสามีอย่างไม่คิดชีวิต หยาดน้ำตารินไหลอาบพวงแก้มขาวผ่อง ดรุณีน้อยหันขวับไปตวาดใส่บิดาบังเกิดเกล้าด้วยดวงตาแดงก่ำ“ท่านพ่อ! ท่านเอาสิ่งใดให้เขากิน! หากเขาลืมข้า ข้าจะเผาเกาะนี้ให้เป็นจุณ!”อดีตประมุขหอซิงหลัวและเสิ่นอวี้หรงผู้เป็นมารดากลับเพียงแต่สบตากันแล้วแย้มยิ้มบางเบา ไร้ซึ่งท่าทีตื่นตระหนก“อาซิง”เสียงทุ้มแหบพร่าดังก้องขึ้นจากบุรุษในอ้อมกอด ซีซิงก้มลงมองสามีด้วยใจที่เต้นระรัว ซวี่หยางค่อย ๆ ช้อนนัยน์ตาคมกริบขึ้นสบประสาน แววตาที่เคยว่

ยามอู่ ดวงตะวันลอยเด่นกลางกระหม่อม แผดเผาลานกว้างหน้าตำหนักจวี๋เตี้ยนจนไอร้อนเต้นระยิบระยับ ทว่าอุณหภูมิที่ร้อนระอุกลับสู้ไม่ได้กับความตึงเครียดของซวี่หยางอดีตโอรสสวรรค์ผู้กำลังยืนประจันหน้ากับภูเขาสมุนไพรนับแสนชนิดและตำราแพทย์กองพะเนิน“เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วยามนะลูกเขย!”อดีตประมุขหอซิงหลัวผู้เป็นพ่อตานั่งเอนกายจิบชาหลงจิ่งอยู่ใต้ร่มเงาต้นหวายอย่างอารมณ์ดี พลางส่งเสียงยั่วเย้า “หากแยกแยะธาตุหยินหยางผิดแม้แต่ต้นเดียว หรือจัดหมวดหมู่ตำราสลับกันแม้แต่เล่มเดียว งานวิวาห์คืนนี้ถือเป็นอันโมฆะ!”ซวี่หยางปาดหยาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อซับในสีขาวเนื้อบางซึ่งเปียกชุ่มจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามกำยำ นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองพืชพรรณรูปร่างประหลาดตา ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด“ข้าคือแม่ทัพผู้คุมกองทหารม้าเหล็กนับแสน แค่หญ้าไม่กี่ต้นจะทำให้ข้ายอมจำนนได้อย่างไร!”มังกรหนุ่มพึมพำกับตนเองก่อนจะหลับตาลง สูดดมกลิ่นอายของสมุนไพรที่ตีรวนกันในอากาศ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา