Semua Bab สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Bab 171 - Bab 180

อรุณรุ่งเบิกฟ้าสาดแสงสีทองฉาบทาบทับเกาะเซียนเผิงไหล หยาดน้ำค้างบนใบไผ่สะท้อนประกายวิบวับภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไป๋ถาน ซีซิงค่อย ๆ ปรือนัยน์ตาขึ้นรับแสงเช้า ร่างอรชรยังคงถูกตระกองกอดอยู่ภายใต้วงแขนแกร่งของซวี่หยาง สามีผู้หลับสนิท ใบหน้าคมคายของอดีตเทพสงครามยามปราศจากความตึงเครียดช่างดูอ่อนเยาว์และผ่อนคลาย ทว่าความเงียบสงบอันแสนหวานกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องคำรามและเสียงกระพือปีกที่ดังอื้ออึงมาจากลานหน้าเรือน“เกิดสิ่งใดขึ้น!” ซวี่หยางสะดุ้งตื่น สัญชาตญาณแม่ทัพทำงานในพริบตา ชายหนุ่มตวัดเสื้อคลุมสีครามขึ้นสวมทับวรกายกำยำ คว้าข้อมือภรรยาให้หลบอยู่เบื้องหลัง แล้วผลักบานประตูไม้ออกไปอย่างรวดเร็วภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาอดีตโอรสสวรรค์และฮองเฮาคู่บัลลังก์ถึงกับอ้าปากค้างณ ลานหญ้ากว้างหน้าเรือนป่าไผ่ บรรดาสรรพสัตว์นับร้อยแห่งเกาะเซียน ไม่ว่าจะเป็นนกกระเรียนขาว กวางวิญญาณไปจนถึงพยัคฆ์ลายพาดกลอนล้วนมาหมอบราบหมอบคลานเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ และที่ใจกลางวงล้อมนั้นอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยทารกแฝดวัยหกเดือนกำลังนั่งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่บนหลังของเหยาหลิง โดยมีซวี่หมิง น้องสามีปีนขึ้นไปหลบตั

ยามเหม่า ม่านหมอกสีมุกยังคงอ้อยอิ่งอยู่เหนือผืนสมุทรรอบเกาะเซียนเผิงไหล แสงอรุณรุ่งจับขอบฟ้าสาดทอประกายสีทองอำพันลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายวิหคของเรือนป่าไผ่ซีซิงค่อย ๆ ปรือนัยน์ตาขึ้นอย่างเชื่องช้า สัมผัสแรกที่รับรู้หาใช่ความเย็นเยียบของเหมันต์ ทว่าคือความอบอุ่นจากอ้อมอุระแกร่งของบุรุษผู้เป็นดั่งแผ่นฟ้า ทว่าเมื่อนางพลิกกายหมายจะซุกไซ้หาไออุ่น พื้นที่ข้างเตียงกลับว่างเปล่า เหลือเพียงรอยบุ๋มและกลิ่นอายอันคุ้นเคย“ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า?”เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังกังวานขึ้นจากหน้าประตูลับ ซีซิงหยัดกายขึ้นนั่ง สางเรือนผมสีหมึกที่หลุดลุ่ยพลางทอดสายตาไปยังต้นเสียง ซวี่หยางยืนตระหง่านอยู่ด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มสวมเพียงสื้อซับในสีขาวสะอาดตา ทว่าในมือหนากลับประคองถาดไม้ซึ่งวางพับเสื้อกระโปรงผ้าไหมทอประกายสีชมพูอ่อนปักดิ้นทอง“สามี นี่คือชุดอันใดกันเพคะ วิจิตรงดงามยิ่งนัก” ดรุณีน้อยเบิกตากว้าง เลิกผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียง“ชุดสำหรับวันสำคัญที่สุดของข้าอย่างไรเล่า”ซวี่หยางวางถาดไม้ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งทองเหลือง ก่อนจะรวบเอวคอดบางของนางเข้ามากระชับกอด โน้มใบหน้าลงประทับจุมพิตที่หน้าผากมนอย่า

วิชาตัวเบาขั้นสุดยอดของอดีตเทพสงครามหาได้ถูกนำมาใช้เพื่อลอบสังหารข้าศึกในยามวิกาลไม่ ทว่ายามนี้ซวี่หยางกำลังทะยานร่างพุ่งทะลุม่านหมอกของยอดเขาเผิงไหลลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วที่แม้แต่เงายังทอดตามไม่ทันแผ่นหลังกว้างแบกห่อสัมภาระใบย่อม มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดบางของฮูหยินรักไว้แนบอก ใบหน้าคมคายหล่อเหลาถมึงทึง“ไอ้น้องเวรตะไล บังอาจนักนะ ลักพาตัวหลานหนีลงเขาไปเที่ยวงานมหรสพ หากอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะจับมันถลกหนังทำกลองศึก!”ซวี่หยางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เสียงทุ้มดุดันก้องกังวานไปทั่วหุบเขา เส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปน ชายหนุ่มสวมเพียงชุดเสื้อคลุมสีครามเข้มเรียบง่าย ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมารอบกายกลับทำให้ฝูงวิหคบนคบไม้แตกรังบินหนีกันจ้าละหวั่นซีซิงที่ถูกโอบอุ้มอยู่ในอ้อมแขนแกร่งสวมชุดกระโปรงสีฟ้าเนื้อเบาสบาย นางยกพัดขึ้นบดบังริมฝีปากที่กำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น“สามี ท่านก็ลดเพลิงโทสะลงเสียบ้างเถิดเพคะ ซวี่หมิงมิได้ไปลำพัง ยังมีท่านพ่อของท่านไปด้วยทั้งคน คงไม่ยอมให้หลานเป็นอันตรายหรอก”“มีท่านพ่อไปด้วยยิ่งน่าเป็นห่วง ตาเฒ่านั่นเคยตามใจพวกเขาจนเกือบเผาโ

ลมราตรีแห่งเมืองหลิงโจวพัดหอบเอาความเย็นเยือกจากร่างของราชครูแผ่ซ่านไปทั่วลานประลองกลางมหรสพ ไอเย็นเกาะกุมจนแผ่นกระดานไม้บนเวทีเริ่มปรากฏเกล็ดน้ำแข็งบางเบา ทว่าท่ามกลางความตระหนกของฝูงชน ซีซิงกลับนิ่งสงบ นัยน์ตาทอประกายเฉียบขาด มือเรียวบางดึงเข็มเงินออกจากสาบเสื้อ ปักสกัดจุดชีพจรของชายชราอย่างแม่นยำ“สามี อุ้มลูกถอยออกไปก่อนเพคะ พิษเย็นแทรกกระดูกชนิดนี้รุนแรงนัก หากสูดดมเข้าไปจะทำให้เส้นชีพจรเยือกแข็ง” ซีซิงหันไปสั่งการเสียงเด็ดขาดซวี่หยางมิได้อิดออด ชายหนุ่มกระเตงอวิ๋นเช่อและซินเยวี่ยก้าวถอยร่นไปยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง แผ่ลมปราณขั้วหยางออกเป็นเกราะคุ้มกันบาง ๆ ปกป้องครอบครัวและฝูงชนที่มุงดู นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ้องฮูหยินรักด้วยความเชื่อมั่นสุดหัวใจซีซิงแบมือออกรับบัวหิมะพันปีจากโฆษกประจำเวทีที่รีบนำมาประเคนให้ด้วยความหวาดกลัว นางใช้พละกำลังจากกู่ทองคำขยี้กลีบบัวหิมะจนแหลกละเอียดเป็นหยาดน้ำค้างสีมุก ก่อนจะกรอกลงสู่ริมฝีปากที่เขียวคล้ำของราชครูเฒ่า พริบตาเดียว ไอความร้อนบริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านชะล้างความหนาวเหน็บจนหมดสิ้น ราชครูกระอักลิ่มเลือดสีดำออกมาอีกครา ก่อนที่ใบหน้าเหี่ยวย่นจะเริ่มมี

กาลเวลาเปรียบดั่งสายวารีแห่งแม่น้ำแยงซีที่รินไหลมิเคยหวนกลับ เจ็ดวสันตฤดูผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบและงดงามเหนือเกาะเซียนเผิงไหล รอยแผลเป็นจากไฟสงครามและกลิ่นคาวโลหิตแห่งการแย่งชิงบัลลังก์ถูกชะล้างด้วยเกลียวคลื่นและสายลมบูรพาจนมลายสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงตำนานที่เล่าขานกันในหมู่ชนราษฎร์ม่านหมอกยามเช้าสีมุกอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดเขาหลิงซาน แสงอรุณรุ่งสีทองอำพันสาดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้หอมหวงฮวาหลีที่ฉลุลายเมฆามงคล ภายในห้องนอนอันแสนวิจิตรทว่าเรียบง่าย ซวี่หยางสวมเพียงชุดลำลองเนื้อผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดนั่งซ้อนอยู่เบื้องหลังฮูหยินรักบนตั่งไม้ ฝ่ามือหยาบกร้านที่เคยกรำศึกถือหวีไม้สลักสางเรือนผมสีหมึกที่ยาวสยายของซีซิงอย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม“สามี ท่านสางผมให้ข้าเช่นนี้มาเจ็ดปีเต็ม ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายบ้างหรือเพคะ?”น้ำเสียงกังวานใสเอื้อนเอ่ย ซีซิงในวัยที่งดงามสะพรั่งเอี้ยวใบหน้ากลับมาสบตากับบุรุษ นัยน์ตาทอประกายหยอกเย้า ทว่ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรักที่ลึกล้ำสุดหยั่งซวี่หยางคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่มอบให้สตรีผู้นี้เพียงผู้เดียว รอยหยักลึกรอบดวงตาตามกาลเวลาหาได้ลดทอนความหล่อเหลาคมคายของมังกรหนุ่มลงไ