All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 121 - Chapter 130

ณ ศาลาแปดเหลี่ยมริมสระมรกตซีซิงในชุดกระโปรงผ้าแพรสีเหลืองอ่อนเอนกายพักผ่อนอยู่บนตั่งยาวบุผ้านุ่มอย่างเกียจคร้าน ผิวพรรณของนางกลับมาขาวผ่องเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลยิ่งกว่าสตรีใดในแคว้น มือเรียวหยิบผิงกั่วฝานบาง ๆ เข้าปากพลางทอดสายตามองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดินที่กำลังวุ่นวายอยู่กับผ้าอ้อม“ซวี่หยาง องค์ชายใหญ่อวิ๋นเช่ออึรดชุดผ้าไหมอีกแล้วนะเพคะ ท่านเช็ดทำความสะอาดไม่หมดหรืออย่างไร” ซีซิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ มองสามีที่สวมชุดลำลองสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นสูงกำลังง่วนอยู่กับการซับน้ำล้างก้นให้ทารกน้อยวัยหนึ่งเดือน“บิดามันเถิด เจ้าก้อนแป้งนี่จงใจแกล้งข้าชัด ๆ”อดีตเทพสงครามผู้ดุดันบ่นกระปอดกระแปด ทว่าสองมือหยาบกร้านกลับเช็ดก้นให้ลูกชายอย่างเบามือและทะนุถนอม“เมื่อครู่ข้าเพิ่งเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เสร็จ พอข้าหันไปอุ้มซินเยวี่ยเขาก็ปล่อยระเบิดลูกใหญ่ใส่ทันที นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นสายเลือดของฮูหยินข้าจะจับโยนลงสระบัวเสียให้เข็ด!”“วาจาเหลวไหล! ท่านนั่นแหละที่ตามใจซินเยวี่ยจนอวิ๋นเช่อน้อยใจ”นางค้อนขวับ หยัดกายลุกขึ้นเดินไปชะโงกดู ทารกน้อยทั้งสองนอนแบเบาะอยู่บนเบาะผ้านุ่ม อวิ๋นเช่อมีโครงหน้าคมคายถอดแบบผู้

“วันนี้เจ้าเจรจาได้งดงามยิ่งนัก ฮูหยิน” ซวี่หยางจุมพิตลงบนกระหม่อมบาง “ข้าเกือบจะชักกระบี่บั่นคอคนเสียแล้ว หากเจ้าไม่ห้ามไว้ ดูเหมือนความเยือกเย็นของเจ้าจะเป็นน้ำยาดับไฟชั้นดีสำหรับข้าเสมอ”“ก็ท่านเอาแต่ใช้กำลังแก้ไขปัญหานี่เพคะ สามีจอมอารมณ์ร้อน”นางหัวเราะคิกคัก เอี้ยวตัวไปหยิบกล่องไม้จันทน์แดงที่แม่ชีชรามอบให้มาวางบนตัก “เรามาดูกันดีกว่าว่าหุบเขาในตำนานมอบสิ่งใดเป็นของรับขวัญให้ลูกของเรา หวังว่าคงไม่ใช่ตำราแพทย์เล่มหนาเตอะที่ชวนง่วงนอนหรอกนะ”เมื่อปลายนิ้วเรียวปลดสลักทองเหลืองและเปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรนับร้อยชนิดก็ลอยอวลออกมาปะทะจมูก ภายในกล่องบุด้วยกำมะหยี่สีแดงสดหาได้มีตำราหรือยาพิษใด ๆ ทว่าสิ่งที่วางอยู่อย่างโดดเด่นคือป้ายหยกห้อยเอวรูปดอกบัวสีหยกขาวเนื้อเนียนละเอียดสองชิ้น และจดหมายที่เขียนด้วยพู่กันลายมือตวัดพลิ้วไหวซวี่หยางหยิบจดหมายขึ้นมาคลี่อ่าน นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะคลี่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดุจจิ้งจอก“ในจดหมายเขียนว่าอันใดหรือเพคะ?” ซีซิงชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้“แม่ชีชราผู้นั้นช่างรู้ใจข้ายิ่งกว่าเสนาบดีในราชสำ

น้ำเสียงกังวานใสและเยือกเย็นดังกังวานแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซีซิงก้าวออกมายืนประจันหน้ากับม้วนไม้ไผ่ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย“เพราะอาการที่จารึกบนม้วนไม้ไผ่นี้หาใช่อาการของโรคธาตุแตกไม่ ทว่ามันคือผลข้างเคียงของการต้องพิษชิงตานที่อาศัยอยู่ในแถบหนาวเย็นต่างหาก!”เถ้าแก่ร่างท้วมชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง “ม... แม่นาง ท่าน...”ซีซิงไม่รอให้เขาเอ่ยจบ นางชี้พัดจีบในมือลงบนตัวอักษร “ตัวเย็นเฉียบเพราะพิษงูกำลังทำลายระบบสูบฉีดเลือด ชีพจรเต้นรัวเพราะหัวใจพยายามต่อต้านทว่ากระหายน้ำเย็น เพราะผู้แต่งเทียบยานี้จงใจเขียนหลอกเพื่อปกปิดว่าผู้ป่วยกลืนหวงเหลียนเข้าไปก่อนหน้านี้เพื่อระงับปวดต่างหาก!”สรรพเสียงรอบด้านเงียบกริบ ซวี่หยางที่ยืนอุ้มลูกอยู่เบื้องหลังยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แม้เขาจะไม่สันทัดเรื่องยา ทว่าท่าทางอ้าปากค้างของเถ้าแก่ก็เพียงพอให้เขารู้ว่าฮูหยินของตนคว้าชัยชนะมาได้อีกครา“เทียบยาที่ถูกต้อง หาใช่การขับความร้อน” ซีซิงหุบพัดดังฉับ นัยน์ตาหงส์ทอประกายฉลาดเฉลียว “ทว่าต้องใช้ชะเอมเทศต้มกับเปลือกส้ม และกระดูกงูเพื่อล้างพิษและประสานหยินหยางให้กลับสู่สมดุล เถ้าแก่ ตำราที่ท่านท่องจำมา

“เจอตัวการแล้ว!”ซีซิงตวัดพัดในมือกรีดรอยลงบนก้านดอกหญ้าสีขาวนั้นอย่างแม่นยำ พริบตาที่ก้านดอกขาดสะบั้น ละอองสีม่วงคล้ำก็พวยพุ่งออกมาเล็กน้อย ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ กลิ่นหอมฉุนที่เคยตีรวนในสวนพลันจางหายไป เหลือเพียงความสดชื่นของธรรมชาติที่แท้จริง“อัจฉริยะ! อัจฉริยะยิ่งนัก!” ผู้เฒ่าไป๋เถาเบิกตากว้าง ปรบมือเสียงดังลั่น “เพียงปรายตามองก็รู้ว่าไป๋กู่เช่าคือแหล่งกำเนิดพิษซ่อนตัวอยู่ใต้กลิ่นลวงของดอกโบตั๋น แม่นางน้อย เจ้ามีสายตาที่แหลมคมยิ่งกว่าเหยี่ยวสวรรค์เสียอีก”“ยืมดอกไม้ถวายพระเท่านั้นเจ้าค่ะ” ซีซิงแย้มยิ้มถ่อมตน ทว่าแววตากลับซุกซน “แมลงและผีเสื้อในสวนล้วนหลีกเลี่ยงที่จะบินเข้าใกล้โขดหินนั้น สัญชาตญาณของสัตว์เดรัจฉานมักซื่อตรงกว่าสายตามนุษย์เสมอ ท่านผู้เฒ่าด่านต่อไปคือสิ่งใดเล่า รีบนำทางเถิด ข้าชักจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ”การเดินทางผ่านด่านทดสอบดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะ ซีซิงใช้ปฏิภาณไหวพริบ ความรู้ด้านโอสถโบราณและสายตาอันเฉียบขาดทลายด่านปริศนาทีละด่านโดยไม่ต้องใช้กำลังแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นด่านแยกแยะตัวยาจากควันไฟ หรือด่านต่อคำกลอนคัมภีร์แพทย์ นางก็ตอบโต้ได้อย่างงดงาม

ยามไฮ่ท้องฟ้าเหนือหุบเขาโอสถกระจ่างใสไร้ซึ่งเมฆหมอกบดบัง ดวงจันทร์กลมโตสาดส่องแสงนวลผ่องลงมาอาบไล้ลึกเข้าไปในป่าไผ่ด้านหลังเรือนพักปรากฏสระน้ำแร่ธรรมชาติที่ถูกโอบล้อมด้วยโขดหินไท่หู ไอหมอกสีขาวบางเบาลอยกรุ่นเหนือผิวน้ำที่อุ่นกำลังดี กลิ่นหอมของสมุนไพรและดอกไม้อบอวลไปทั่วบริเวณซีซิงเปลื้องอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงผิวขาวผ่องก้าวลงแช่ในสระน้ำอุ่นจัดอย่างเชื่องช้า ความเหนื่อยล้าสะสมมลายหายไปในพริบตา ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้พิงศีรษะกับโขดหิน ร่างกำยำของซวี่หยางก็ก้าวตามลงมาซ้อนแผ่นหลังกว้างเข้าประชิดแผ่นหลังบางของนางอย่างแนบเนียน“น้ำอุ่นสบายดีหรือไม่ อาซิง” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนดรุณีน้อยขนลุกซู่“สบายยิ่งนักเพคะ” นางหลับตาพริ้มเอนหลังพิงแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ซวี่หยางใช้มือหยิบฝักสบู่ธรรมชาติมาถูจนเกิดฟองนุ่ม บรรจงสระเรือนผมสีหมึกยาวสลวยให้นางอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด“แผลเป็นพวกนี้” ซีซิงลูบไล้ปลายนิ้วลงบนรอยแผลเป็นจาง ๆ บนท่อนแขนของเขา แววตาแฝงความร้าวรานเล็กน้อย &l