All Chapters of สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!: Chapter 91 - Chapter 100

เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาอาบย้อมลานกว้างหน้าหอดูดาว ทว่าความหนาวเหน็บของเหมันต์ฤดูกลับมิอาจเทียบได้กับความเยือกเย็นในดวงตาหงส์ของซีซิงอวิ๋นเซิน อดีตผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางลมหนาว มือซ้ายชูตราหยกแผ่นดิน มือขวากดคมดาบซิวชุนลงบนลำคอของไท่จื่อที่คุกเข่าจมกองเลือด รอยยิ้มวิปลาสบนใบหน้าหล่อเหลาซึ่งเปื้อนคราบเขม่า บ่งบอกถึงสติสัมปชัญญะที่ขาดสะบั้นลงอย่างไม่อาจกู่กลับ“ว่าอย่างไรอาซิง ป้ายอาญาสิทธิ์หอซิงหลัวในมือเจ้าแลกกับชีวิตของอดีตว่าที่โอรสสวรรค์ผู้นี้ และตราหยกแผ่นดินการค้านี้มีแต่ได้กับได้” อวิ๋นเซินเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่า แววตาจดจ้องดรุณีในชุดกระโปรงซับในสีขาวที่เปื้อนเลือดดุจหมาป่าหิวโซ “เจ้าจะได้เป็นนายหญิงของข้า เราจะครองแผ่นดินนี้ด้วยกัน”ซีซิงทอดถอนใจยาว ลมหายใจก่อตัวเป็นไอหมอกบางเบาในอากาศ นางเบื่อหน่ายกับบุรุษที่เอาแต่ลุ่มหลงในอำนาจและตัณหาจนมืดบอดผู้นี้เต็มทน สตรีผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบ ป้ายหยกสีดำสนิทสลักลายปี่อั้นฮวาถูกชูขึ้นเสมอสายตา“ใต้เท้าอวิ๋น ท่านใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อไขว่คว้าสิ่งที

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจากแผ่นหนังมนุษย์บนโต๊ะกลบกลิ่นกำยานสุ่ยเฉินเซียงภายในตำหนักเฉียนชิงจนสิ้น บรรยากาศที่เคยอบอวลด้วยความหวานล้ำของคู่ข้าวใหม่ปลามันพลันถูกแช่แข็งด้วยกลิ่นอายแห่งสงครามสายเลือดซวี่หยางยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่างไม้ฉลุลาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยทรงอำนาจเหนือใต้หล้า บัดนี้ทอประกายร้าวรานและดำมืด สันกรามคมกริบบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน สองมือที่ไพล่หลังกำแน่นจนข้อขาว“ยี่สิบปีก่อนเสด็จแม่ทอดทิ้งข้าไว้ท่ามกลางกองเพลิงในตำหนัก เพื่อพาซวี่เย่หลบหนีราชภัยไปยังเป่ยเจียง” สุรเสียงของโอรสสวรรค์แหบพร่า เจือด้วยความขมขื่น “ข้าคิดมาตลอดว่าเขาตายไปแล้วท่ามกลางพายุหิมะ ที่แท้... เขากลับกลายเป็นยมทูตผมขาวแห่งชนเผ่าเป่ยตี๋ ซ้ำยังกลืนกินทหารม้าเหล็กที่ข้าฟูมฟักมากับมือ ช่างเป็นสายเลือดเดียวกันห้ำหั่นกันเองที่บิดเบี้ยวเสียนี่กระไร!”ซีซิงทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังแบกรับน้ำหนักของแผ่นดินและความเจ็บปวดในอดีต ฮองเฮาคู่บัลลังก์ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ สองแขนเรียวสวมกอดสามีจากเบื้องหลัง แนบใบหน้างดงามลงบนแผ่นหลังที่หุ้มด้วยชุดฉลองพระองค์ สัมผัสอุ่นร้อนจากเรือนร่างของนาง ค่อย ๆ หลอมละลา

สายลมหนาวกรีดแทงผิวเนื้อร่างบอบบางของซีซิงปลิวละลิ่วไปตามแรงกระชากมหาศาล โซ่เหล็กกล้าสีนิลที่รัดพันเอวคอดกิ่วเย็นเยียบจนแทบกัดกินกระดูก ซวี่เย่ใช้วิชาตัวเบาเหยียบย่ำเกล็ดหิมะที่โปรยปรายทะยานฝ่าความมืดมิดของยามราตรี ท่วงท่าของเขาพลิ้วไหว ทว่าความเร็วนั้นกลับรุนแรง ห่างไกลจากตำหนักเฉียนชิงออกไปทุกขณะฮองเฮาคู่บัลลังก์หาได้กรีดร้องคร่ำครวญเฉกเช่นสตรีในห้องหอไม่ เมื่อตระหนักว่าเรี่ยวแรงของตนไม่อาจต้านทานบุรุษผู้มีวรยุทธ์ขั้นสุดยอด ซีซิงจึงกัดฟันกรอด ข่มความวิงเวียนจากแรงเหวี่ยง นางล้วงมือขวาที่ซุกซ่อนเข็มเงินอาบยาชาขนานแรงที่สุดออกมาตวัดข้อมือกรีดปลายเข็มลงบนฝ่ามือซ้ายของตนเองฉึก!หยาดโลหิตสีแดงสดหยดทะลัก นางจงใจบีบเลือดให้หยดลงบนยอดสถาปัตยกรรมและกิ่งเหมยฮวา ทุกครั้งที่ปลายเท้าของมัจจุราชผมขาวแตะสัมผัส เพื่อทิ้งรอยเลือดเป็นเครื่องหมายนำทางให้สามี“ท่านคิดว่ากำลังลากสุนัขอยู่หรืออย่างไร!”ซีซิงตวาดก้องฝ่าเสียงลมพายุ อาศัยจังหวะที่ซวี่เย่ชะลอความเร็วเพื่อมุดลงสู่ช่องทางลับใต้อุทยานจิ่งไท่ นางตวัดเข็มเงินในมือขวาพุ่งแทงสวนเข้าที่จุดชีพจรข้อมือของบุรุษผู้นั้นอย่างแม่นยำและเหี้ยมเกรียมเคร้ง

เสียงคำรามของหมาป่าหิมะนับร้อยดังกึกก้องสะเทือนวิหารใต้บาดาล กลิ่นคาวเลือดผสมกับน้ำลายเหนียวหนืดของฝูงเดรัจฉานคลุ้มคลั่งฟุ้งกระจายจนบรรยากาศอับทึบแทบขาดใจซวี่เย่กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม มีดสั้นที่จ่อคอหอยของซีซิงกดลึกลงจนปรากฏรอยเลือดสีชาดซึมผ่านผิวเนื้อขาวผ่อง แววตาสีเทาหม่นจดจ้องมองน้องชายร่วมสายโลหิตด้วยความท้าทาย“ก้าวเข้ามาสิซวี่หยาง! มาดูกันว่าดาบของเจ้าจะสับหมาป่าพวกนี้ได้เร็วพอ หรือดาบของข้า... จะปาดคอฮองเฮาของเจ้าจนเลือดพุ่งกระฉอกได้เร็วกว่ากัน!”ซวี่หยางยืนตระหง่านอยู่ปากทางเข้าวิหาร นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่แผดเผาจนแทบหลอมละลายศิลา สันกรามคมกริบบดเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอด ทว่าอดีตเทพสงครามผู้กรำศึกมานับร้อยสมรภูมิหาได้สูญเสียความเยือกเย็นไม่ ชายหนุ่มตวัดกระบี่ในมือขวาชี้ขนานกับพื้น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดทับจนฝูงหมาป่าที่กำลังจะพุ่งทะยานต้องชะงักฝีเท้าไปครึ่งก้าว“ซวี่เย่ หากเจ้ากล้าทำให้เลือดของนางหยดลงพื้นแม้แต่หยดเดียว ข้าจะเลาะกระดูกของเจ้าออกมาทำเป็นฟืนต้มน้ำ และบดขยี้สายเลือดเป่ยตี๋ของเจ้าให้สิ้นซาก!”

เสียงลมหวีดหวิวกรีดร้องอยู่ข้างหูปรหนึ่งเสียงคร่ำครวญของวิญญาณนับหมื่นในขุมนรกร่างของซีซิงและซวี่หยางร่วงหล่นดิ่งพสุธาลงสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งท่ามกลางเศษซากแผ่นศิลาที่ถล่มทลายลงมาตามแรงโน้มถ่วง ดรุณีน้อยหลับตาแน่น สัญชาตญาณความกลัวตายพุ่งทะยาน ทว่าในเสี้ยวอึดใจที่ร่างกำลังคว้างหลุดลอย วงแขนแกร่งของบุรุษผู้หนึ่งกลับเอื้อมมารวบรัดเอวบางของนางไว้แน่นซวี่หยางตวัดร่างของฮูหยินเข้าสู่อ้อมกอดพลิกตัวสลับตำแหน่งกลางอากาศอย่างฉับไว เขาใช้แผ่นหลังและแผงอกกว้างของตนเองเป็นโล่เนื้อกำบังเศษหินที่ร่วงหล่น พร้อมกับรีดเร้นลมปราณขั้วหยางที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสร้างม่านปราณคุ้มกายปกป้องสตรีในอ้อมกอดอย่างสุดกำลัง“กอดข้าไว้อาซิง!” สุรเสียงทุ้มต่ำตวาดฝ่าเสียงลมพายุ นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างจดจ้องมองความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไม่ลดละ“ซวี่หยาง! ท่านบ้าไปแล้ว!” ซีซิงตะโกนตอบ ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา สองมือเล็กจิกสาบเสื้อเกราะของสามีแน่นจนข้อขาวตูมม!แรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้ากับผิวน้ำเย็นเยียบเสียดกระดูก มวลน้ำหนักอึ