สวรรค์ส่งความรวยมาให้ แต่ไฉนส่งว่าที่สามีมาตั้งสามคน!

มืดมิด อึดอัด และไร้ซึ่งปราณรื่นรมย์กลิ่นดินชื้นแฉะผสมผสานกับกลิ่นอับของไม้ลอยคลุ้งเตะจมูก ซีซิงพยายามขยับเปลือกตาอันหนักอึ้ง อาการปวดร้าวแล่นพล่านจากท้ายทอยจรดปลายเท้า นางสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่ากลับสูดเอาเพียงฝุ่นผงและกลิ่นอับทึบเข้าปอดจนต้องไอโขลกออกมาเบา ๆ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงด้วยความยากลำบากในพื้นที่แคบสลัว เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังแว่วมาจากเบื้องบน เสียงนั้นแหบพร่า ฟังดูเจ็บปวดเจียนขาดใจ ทว่าในหูของแพทย์ทหารหญิงชั้นแนวหน้าแห่งศตวรรษที่ยี่สิบสองผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน มันช่างเป็นน้ำเสียงที่เสแสร้งและตลบตะแลงสิ้นดี“โธ่ซิงเอ๋อร์ ช่างอาภัพนัก ฟ้าช่างไร้เมตตา พรากหลานสาวเพียงคนเดียวของข้าไปตั้งแต่วัยเยาว์ โรคระบาดบ้าบออันใดกัน เหตุใดจึงไม่มาเอาชีวิตหญิงชราใกล้ลงโลงอย่างข้าไปแทน!” เสียงของหวังซื่อ ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลซีดังระงม ปานจะขาดใจตายตามร่างในโลงศพ“ท่านแม่ หักห้ามใจด้วยเถิด น้องซีซิงด่วนจากไป ซ้ำยังติดโรคร้าย พวกเราเร่งฝังกลบตามคำแนะนำของท่านหมอหลี่เถิดขอรับ หากชักช้าเกรงว่าไอสังหารจะแพร่กระจายสู่ชาวบ้านหมู่บ้านสิงฮวา ให้ซิงเอ๋อร์ได้ไปสู่สุขคติเถิด” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พ

พรึ่บ!ร่างสูงพลิ้วกายลงมาจากยอดไม้ไหว่อวี้ท่วงท่าสง่างามทว่าหนักแน่น ปลายรองเท้าหุ้มข้อสีดำสนิทแตะลงบนพื้นดินโดยไร้สุ่มเสียง บุรุษผู้นั้นสวมชุดเซ่ออีสีครามเข้มรัดกุม แผ่นหลังกว้างแบกคันธนูไม้จื่อถานและกระบอกใส่ลูกธนู แม้การแต่งกายจะดูต่ำต้อย ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์และรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านรอบกาย กลับบีบคั้นจนผู้คนในบึงฝังศพแทบลืมหายใจซีซิงหรี่ตามองผู้มาเยือน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย สันกรามคมกริบรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ใต้หางตาซ้ายมีรอยแผลเป็นสีจางพาดผ่านเล็กน้อย ทว่ามันมิได้ลดทอนความดูดีลงเลย กลับเพิ่มกลิ่นอายความดิบเถื่อนและอันตรายมากยิ่งขึ้น‘ปราณยุทธ์ล้ำลึก อาศัยเพียงใบไผ่ก็ซัดพลั่วเหล็กกระเด็นได้ ชายผู้นี้มิใช่นายพรานธรรมดาแน่’ อดีตแพทย์ทหารหญิงประเมินในใจอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย มือข้า ข้อมือข้าหักแล้ว!” เสียงร้องโหยหวนของซีคังทำลายความเงียบ ร่างอวบอ้วนดิ้นทุรนทุรายอยู่หน้าป้ายวิญญาณ เลือดสีสดไหลหยดจากง่ามมือที่ฉีกขาดหวังซื่อเห็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนบาดเจ็บสาหัสก็สติขาดผึง ลืมเลือนความหวาดกลัวเมื่อครู่จนสิ้น นางชี้หน้าบุรุษชุดครามพลางแผดเสียงแหลมปรี๊ด“ผู้ใด! เจ้าเป็นผู้ใดถึงกล้าสอดมือยุ่งเร

“ฆ่ามัน! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว เอาหัวของสุนัขรับใช้ผู้นี้กลับไปรับรางวัลที่เมืองหลวง!”สิ้นเสียงคำรามเหี้ยมเกรียมของหัวหน้ามือสังหารชุดดำ เงาร่างนับสิบที่เร้นกายอยู่ในป่าไผ่ก็พุ่งทะยานออกมา ประกายดาบโค้งรับแสงจันทร์เสี้ยวสาดสะท้อนไอสังหารเย็นเยียบ หมายจะสับร่างของชายหญิงกึ่งกลางวงล้อมให้กลายเป็นเศษเนื้อ“หลับตาซะ แล้วอย่าส่งเสียงร้อง” เสียงทุ้มลึกของซวี่หยางกระซิบชิดใบหูทว่าแทนที่ซีซิงจะหลับตาซุกซ่อนตัวด้วยความหวาดกลัวดั่งสตรีในห้องหอทั่วไป นางกลับเบิกตากว้าง ดวงตาทอประกายวาวโรจน์ มือเรียวอันไร้เรี่ยวแรงพยายามกำสาบเสื้อของบุรุษหนุ่มไว้แน่น พร้อมสวนกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าหนักแน่น“วิสัยของข้าหาใช่การหลบซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังผู้อื่น หากท่านพลาดข้าก็ตาย ดังนั้นห้ามตายเด็ดขาด”ซวี่หยางชะงักไปชั่วจังหวะลมหายใจ มุมปากที่มักจะเรียบตึงเสมอเหยียดยิ้มหยันโลกขึ้นมาบางเบา “ปากดีนัก ระวังลิ้นจะขาดเอาได้แม่นางน้อย”เคร้ง!ยังไม่ทันสิ้นบทสนทนา ดาบเล่มแรกก็ฟาดฟันลงมาหมายบั่นคอซวี่หยาง ชายหนุ่มเพียงเบี่ยงกายหลบอย่างพลิ้วไหว มือหนาที่กุมด้ามอาวุธใต้เข็มขัดตวัดออกอย่างรวดเร็วฉัวะ!พริบตาเดียว

ปัง!ฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยเจินชี่เฮือกสุดท้ายของซวี่หยางกระแทกเข้ากลางอกของอวิ๋นเซินอย่างจังร่างโปร่งของบัณฑิตหนุ่มปลิวละลิ่ว ลอยไปกระแทกกับเกวียนไม้ผุพังมุมลานดินจนแตกหัก เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบดังสะท้อนความเงียบ อวิ๋นเซินร่วงหล่นลงมากองกับพื้นพร้อมกระอักโลหิตสีแดงฉานออกมากองใหญ่ โคมไฟกระดาษไผ่กลิ้งหล่น เปลวเทียนด้านในดับวูบเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องฉากนองเลือดทว่าทันทีที่ฝ่ามือสังหารบรรลุผล ร่างสูงใหญ่ของนายพรานหนุ่มก็หมดสิ้นเรี่ยวแรง ซวี่หยางล้มพับลงไปกองกับพื้นดิน ลมหายใจรวยริน เส้นเลือดสีดำปูดโปนลามจากลำคอขึ้นสู่ซีกหน้าซ้ายอย่างน่าสะพรึงกลัว พิษกู่คลุ้มคลั่งถึงขีดสุดแล้ว“พี่อวิ๋นเซิน!” ซีซิงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณแพทย์ทหารสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปดูอาการของบัณฑิตหนุ่มก่อน นิ้วเรียวทาบลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือของเขาชีพจรอ่อนระทวย ปราณติดขัด เป็นชีพจรของคนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์หากอวิ๋นเซินเป็นยอดฝีมือที่ซุกซ่อนความนัยจริง ยามเผชิญหน้ากับความตาย สัญชาตญาณย่อมต้องดึงลมปราณขึ้นมาปกป้องจุดถานจง ทว่าเขากลับรับฝ่ามือนี้ไปเต็มดวงจนอวัยวะภายในบอบช้ำ ซีซิงขมวดคิ้วมุ่น ความคลางแคลงใจเมื่อค

คำรามสั่งการของบุรุษผู้มีรอยสักหมาป่าดุดันและเด็ดขาดราวกับยอมตายดีกว่าถูกจับขัง ทว่าดรุณีเบื้องหน้ากลับมิได้มีท่าทีหวาดผวา ซีซิงปัดมีดพกสั้นในมือเขาหลุดกระเด็นตกลงพื้นเสียงดังเคร้ง แววตาตวัดมองเขาด้วยความเกรี้ยวกราดเหนือกว่า“ท่านเสียสติไปแล้วหรือซวี่หยาง ข้าเป็นแพทย์ สองมือนี้มีไว้กระชากวิญญาณกลับจากแท่นประหารของยมบาล หาใช่มีไว้บั่นคอผู้ไข้เพื่อหนีปัญหา!” นางแค่นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวคว้าคอเสื้อที่ขาดวิ่นของเขา ดึงรั้งเข้าหาตัว “อีกประการ ข้ายังมิได้เก็บดอกเบี้ยค่ารักษาจากท่าน อย่าหวังว่าจะชิ่งหนีความตายไปได้ง่ายดายปานนี้!”“เจ้าไม่เข้าใจ หากมือปราบพวกนั้นพบข้าที่นี่ เจ้าจะต้องโทษประหารเก้าชั่วโคตรฐานซ่อนเร้นกบฏ” ซวี่หยางขบกรามแน่น พยายามสะบัดตัวออก ทว่าพิษกู่ที่เพิ่งถูกถอนทำให้เรี่ยวแรงของมหาบุรุษถดถอยจนสู้แรงสตรีรูปร่างบอบบางมิได้“เช่นนั้นก็หุบปาก แล้วทำตามที่ข้าสั่ง”โครม! โครม! โครม!“เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หากยังดื้อดึง ข้าจะสั่งพังเข้าไปแล้วเผาเรือนซอมซ่อนี้ทิ้งเสีย!” เสียงตวาดของหัวหน้ามือปราบดังกึกก้อง แสงคบเพลิงสว่างจ้าลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ เปลวเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาทะม