LOGINHindi ko alam kung paano ako nakalabas ng estate.
Hindi ko na maalala kung sino ang nagbukas ng pinto.Kung paano ako nakasakay sa sasakyan.O kung gaano katagal ang biyahe.Ang alam ko lang—Kailangan kong makalayo.Sa kanila.Sa lahat.Pagdating ko sa condo, halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko.Pagpasok ko sa unit—Doon lang bumigay lahat.Napaupo ako sa sahig.At doon ko hinaHindi ko alam kung paano ako nakalabas ng estate.Hindi ko na maalala kung sino ang nagbukas ng pinto.Kung paano ako nakasakay sa sasakyan.O kung gaano katagal ang biyahe.Ang alam ko lang—Kailangan kong makalayo.Sa kanila.Sa lahat.Pagdating ko sa condo, halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko.Pagpasok ko sa unit—Doon lang bumigay lahat.Napaupo ako sa sahig.At doon ko hinayaan.“Ang tanga mo, Lila…” mahina kong sabi sa sarili ko.Hindi galit.Hindi rin awa.Pagod lang.Hindi dahil minahal ko si Logan.Hindi dahil nagtiwala ako.Kundi dahil—Hindi ko naisip na may ganito kalalim na sikreto.“Contract.”Bulong ko.Parang lason ang salita.So ano ako?A deal?A transaction?Isang bagay na pwedeng ipasa-pasa ng mga taong may pera at k
Hindi ako agad nakagalaw.Parang naka-freeze ang buong katawan ko sa sinabi ni Vaughn.“You were arranged.”Paulit-ulit sa utak ko.Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—Yung sinabi niya…O yung katahimikan ni Logan.“Say something.”Mahina.Pero nanginginig ang boses ko.Hindi ko alam kung kanino ako nagsasalita.Kay Vaughn ba?O kay Logan?“Lila—” Logan stepped forward.Pero umatras ako agad.“Don’t.”Hindi ako sumigaw.Hindi ako nagalit.Mas masakit pa doon—Kasi tahimik ako.“Is it true?” tanong ko.Direkta.Walang paligoy.Tahimik siya.Isang segundo.Dalawa.Tatlo.Bawat segundo parang kutsilyong dahan-dahang binabaon sa dibdib ko.“Yes.”Parang may sumabog sa loob ko.Hindi ko napigilan.“Anong klas
Hindi ako handa.Pero wala rin akong choice.“Hindi ka pupunta.”Ito ang unang sinabi ni Logan matapos niyang ibaba ang tawag.Direkta.Final.Umiling ako.“Kailangan.”“No.”“Logan—”“I said no.”Mas mabigat ang boses niya ngayon.Mas matigas.Yung dating Logan.Yung sanay magdesisyon para sa lahat.Huminga ako nang malalim.“Hindi mo na pwedeng gawin ‘yan.”“What?”“Magdesisyon para sa akin.”Tahimik siya.Pero kita ko—Pinipigilan niya ang sarili niya.“Kung ako ang gusto niyang makita,” sabi ko, “then I’ll go.”“Hindi ka pupunta mag-isa.”“Hindi ko sinabing mag-isa ako.”“Hindi ka pupunta at all.”Mas lumakas ang boses niya.“At bakit?” tanong ko.“Because I don’t trust him.”“Neither do I.”“Then why would you wa
Hindi na ako nakatulog nang maayos.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa realization.Kung hindi lang si Victor ang nasa likod nito…Ibig sabihin—Mas malaki ang kalaban namin.---Maaga akong nagising.Tahimik pa ang buong unit.Lumabas ako ng kwarto at nakita ko si Logan sa sala.Gising na.Of course.May laptop sa harap niya, at ilang files na nakalatag sa mesa.“Hindi ka natulog?” tanong ko.Tumingin siya sa akin.“Kaunti lang.”Lumapit ako.“May nahanap ka?”Huminga siya nang malalim.“Yes.”Napahinto ako.“About Rafael?”“Yes.”“At?”Tumingin siya diretso sa akin.“He’s not just a middleman.”Nanlamig ang pakiramdam ko.“What do you mean?”“He works for someone.”“Obviously.”“No.”Mas naging seryoso ang boses niya.“He works directly under a private network.”Napakunot ang noo ko.“Anong klaseng network?”“Corporate fixers.”Mas lalo akong nalito.“Explain.”Tumayo siya.Lumapit.“These are people who handle problems for powerful individuals.”“Anong klaseng problems?”Tinitiga
Tahimik ang gabi.Pero this time, hindi na siya mabigat tulad ng dati.Magkasama kami sa iisang space—Pero hindi tulad ng dati na parang kailangan naming punuin ang bawat katahimikan.Ngayon…Okay lang kahit wala kaming sinasabi.Nasa sala ako, nakaupo sa couch habang hawak ang mug ng kape.Hindi ko naman iniinom.Just something to hold on to.Si Logan naman nasa kabilang side ng room, kausap si Marcus sa phone.Low voice.Professional.Controlled.Parang walang nangyari.Pero alam ko—Hindi totoo ‘yon.“Keep two men outside. Rotation every four hours,” sabi niya.Pause.“Yes. No one gets close without clearance.”Isa pang pause.“Update me every hour.”Pagkababa niya ng phone, hindi siya agad lumapit.Nanatili lang siya doon.Giving me space.Just like he said.“We’re oversecured now,” sabi ko, breaking the silence.Hindi siya defensive.Hindi rin siya nag justify.“Probably,” sagot niya.Napatingin ako sa kanya.“That’s your way of saying yes.”Bahagya siyang ngumiti.Konti lang.P
Hindi pa rin steady ang paghinga ko.Nakatayo lang ako sa gitna ng unit habang iniinspect ng mga guard ang paligid.Si Marcus kausap ang isa sa kanila sa phone.“Secure the exits. Walang makakalabas nang hindi namin nalalaman.”“Yes, sir.”Parang bumalik ako sa mundo ni Logan—Yung mundo na puro control, security, at danger.At kahit pilit kong tinakasan…Hinabol pa rin ako.“Ma’am,” tawag ni Marcus.Tumingin ako sa kanya.“We need to move you.”“Hindi na,” sagot ko agad.Nagulat siya.“Ma’am, hindi na safe dito.”“I know.”“Then we should—”“Hindi na ako lilipat.”Mas matigas ang boses ko ngayon.Napahinto siya.“Ma’am…”“Hindi ako tatakbo ulit.”Tahimik siya sandali.Pero ramdam kong hindi siya sang-ayon.“Sir won’t like that.”Napatawa ako ng mahina.
Hindi ako agad nakapagsalita matapos sabihin ni Logan iyon.Patay na siya.Paulit ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatingin lang ako sa kanya, parang naghihintay na sabihin niyang nagbibiro lang siya.Pero hindi.Tahimik lang siya.Mabigat ang expression ng mukha niya.“Log
Mabigat ang katahimikan sa apartment matapos ang nangyari.Basag ang pinto ng bedroom. May mga marka ng bala sa dingding ng sala. Nasa sahig pa rin ang isang nahulog na baril ng isa sa mga lalaki na tumakas.Hindi pa rin bumabagal ang tibok ng puso ko.Mahigpit pa rin a
The next morning began with tension hanging in the air.Even before I opened my eyes, I could hear movement outside the bedroom.Voices.Low.Serious.I sat up slowly and checked the time.6:15 AM.Too early for normal conversations.Something was wrong.I stepped out of the bedroom quietly.Logan
The night should have felt like a victory.Victor’s trap failed.The board saw the truth.The accusations against me were exposed.But something about Logan’s silence on the drive home made my chest tight.He wasn’t relaxed.He wasn’t celebrat







