LOGINHindi na siya naghintay.Hindi na siya nagplano ng maayos.At lalong hindi na siya nagtanong kung tama pa ba ang gagawin niya.“Find them.”Iyon lang ang sinabi ni Logan.Malamig.Direkta.Walang emosyon—Pero mas delikado kaysa sa galit.Nasa loob siya ng war room ng penthouse.Lahat ng screen naka-on.Lahat ng tao gumagalaw.Pero walang kahit isa ang naglakas-loob magsalita nang hindi kinakailangan.“Location?” tanong niya.“Still tracing,” sagot ni Marcus.Hindi iyon sapat.“Faster.”“Yes, sir.”Lumapit si Adriana.Tahimik.Maingat.“Logan—”“Not now.”Pero hindi siya umatras.“If you go in blind, you’ll lose.”Tahimik siya sandali.Hindi siya sumigaw.Hindi siya nagalit.Pero nang tumingin siya kay Adriana—Ramdam ang babala.“I don’t lose.”“Not you,” sagot ni Adriana.“Her.”Tumigil siya.At doon tumama.Tahimik ang buong room.“Then give me something useful,” sabi ni Logan.Walang emosyon.Huminga si Adriana nang malalim.“Vaughn doesn’t keep assets in one place.”“Assets?” tan
Nagising ako sa lamig. Hindi sa takot. Hindi sa sakit. Kundi sa sobrang lamig ng hangin sa paligid. Dahan dahan akong dumilat. Madilim. Pero hindi totally. May ilaw mula sa isang maliit na lamp sa sulok. Dim. Calculated. Sakto lang para makita ko kung nasaan ako— Pero hindi sapat para makita ang lahat. Tinry kong gumalaw. Hindi ako nakatali. Pero mabigat ang katawan ko. Parang may gamot. “Awake already?” Nanlamig ako. Boses. Kilalang boses. Dahan dahan akong tumingin sa direksyon ng sound. At doon ko siya nakita. Nakatayo siya malapit sa bintana. Relaxed. Parang nasa sarili niyang bahay. “Alexander Vaughn.” Ngumiti siya. Parang proud. “Good. At least you remember me.” Hindi ako nagsalita agad. Pinagmasdan ko ang paligid. Malinis ang kwarto. Minimalist. Walang kalat. Walang bakas ng struggle. Hindi ito mukhang kulungan. Pero alam ko— Ito iyon. “Nasaan ako?” tanong ko. “Safe.” Napatawa ako ng mahina. Walang saya. “Funny.” Lumapit siya. Dahan da
Hindi ko inakala na ganito kabilis mangyayari.Akala ko may oras pa kami.Akala ko kaya pa naming kontrolin ang galaw niya.Mali ako.Pagkatapos ng board meeting, hindi nawala ang tensyon.Mas lumala pa.Lahat ng tao sa paligid namin parang naglalakad sa manipis na linya.Isang maling galaw—At babagsak ang lahat.“Stay with me,” mahina pero matigas na sabi ni Logan habang naglalakad kami palabas ng boardroom.“I said I will,” sagot ko.Pero kahit ako—Ramdam ko na may paparating.Nasa hallway pa lang kami nang lumapit si Marcus.“Sir,” mabilis niyang sabi, “we have a situation.”Hindi na nagtanong si Logan.“Ano?”“Perimeter breach. Lower level parking.”Nanlamig ang katawan ko.“Evacuate the floor,” utos agad ni Logan.“Yes, sir.”“Lila, we need to move,” sabi niya habang hinahawakan ang braso ko.Hindi mahigpit.Pero siguradong hindi ako makakawala.Mabilis kaming bumaba gamit ang private elevator.Tahimik.Pero ang tibok ng puso ko—Parang sasabog.“Logan…” mahina kong sabi.“Stay
Hindi nagtagal ang katahimikan.At hindi rin ito tumagal.Kinabukasan, maaga akong nagising.Pero bago pa ako makabangon—Narinig ko na.Mga boses.Mabilis.Urgent.Lumabas ako ng kwarto.Nasa sala si Logan, kausap si Marcus at dalawang tao na hindi ko kilala.May laptop sa mesa.May mga files.At halatang may nangyari.“Ano ‘yon?” tanong ko.Agad silang tumahimik.“Tell her,” sabi ni Logan.Direkta.Walang pagtatago.Lumapit ako.Mas naging alerto.“May problema,” sabi ni Marcus.“Obviously,” sagot ko.“Anong nangyari?”Nagpalit sila ng tingin ni Logan.Then—“Vaughn made his move.”Nanlamig ang katawan ko.“Anong ginawa niya?”“Three of our subsidiary companies just got hit.”“Hit?”“Frozen accounts. Legal complaint
Diretso akong bumalik sa condo.Wala nang liko.Wala nang hesitation.Pagpasok ko pa lang—Nandoon na siya.Si Logan.Nakatayo sa gitna ng sala, parang kanina pa naghihintay.Pagod ang mukha niya.Pero mas mabigat ang mata niya.Parang buong araw siyang hindi mapakali.“You went somewhere.”Hindi tanong.Alam niya.“Yes.”Diretso.Wala nang iwas.“Saan?” tanong niya.“Tama na.”Napahinto siya.“No more questions like that.”Tahimik siya.Pero hindi siya umatras.“Then tell me what I need to know.”Huminga ako nang malalim.Ito na.“Pumunta ako sa papa ko.”Kita ko agad ang pagbabago sa mukha niya.Mas tumigas.Mas naging alerto.“And?” tanong niya.“Tama ka.”Mahina.Pero malinaw.“May contr
Hindi ako nag dalawang isip.Diretso akong pumunta sa bahay ng papa ko.Hindi ito mansion.Hindi rin ganoon kalaki.Pero maayos.Tahimik.Parang normal na bahay ng isang normal na pamilya.At iyon ang mas masakit.Kasi walang bakas dito ng katotohanang dala ko.Huminto ako sa harap ng gate.Hinawakan ko ang bakal.Malamig.Parang pakiramdam ko.“Collateral.”Bulong ko.Hindi ko alam kung paano niya nagawa.Hindi ko alam kung paano niya kinaya.Pero ngayon—Malalaman ko.Binuksan ko ang gate at pumasok.Tahimik ang paligid.Hanggang sa narinig ko ang boses niya mula sa loob.“Nandiyan ka na ba, anak?”Nanigas ako.Parang wala lang.Parang normal na araw lang.Parang wala siyang itinago sa akin.Dahan dahan akong pumasok sa loob.Nasa sala siya.Nakaupo.May hawak na dyaryo.Ngumiti siya nang makita ako.“Lila—”“Why?”Putol ko agad.Nawala ang ngiti niya.“Anak—”“Don’t.”Mas matigas ang boses ko.“Don’t call me that right now.”Tahimik siya.Dahan dahan niyang ibinaba ang dyaryo.“Ano
The next morning began with tension hanging in the air.Even before I opened my eyes, I could hear movement outside the bedroom.Voices.Low.Serious.I sat up slowly and checked the time.6:15 AM.Too early for normal conversations.Something was wrong.I stepped out of the bedroom quietly.Logan
The night should have felt like a victory.Victor’s trap failed.The board saw the truth.The accusations against me were exposed.But something about Logan’s silence on the drive home made my chest tight.He wasn’t relaxed.He wasn’t celebrat
The next morning started too quietly.No new headlines.No messages from Victor.No cryptic calls.Which meant one thing.They were planning something bigger.I sat in Logan’s penthouse kitchen, stirring coffee that had already gone cold.
The headlines hit before sunrise.LANGSTON GROUP FACES INTERNAL FRACTURECEO SURVIVES BOARD CHALLENGEMYSTERIOUS WOMAN AT CENTER OF CONTROVERSYI stared at my phone, jaw tight.“They didn’t waste time,” I muttered.Logan stood by the window of his penth







