All Chapters of ห้วงมาลาอุดร: Chapter 41 - Chapter 50

อิงฮั่วเอาลูกนอนแล้วก็มานั่งขบคิด ที่เขาบอกเรื่องที่จับจินหลิวขังไว้ จริงหรือไม่ เรื่องที่เขาและนางยังไม่เข้าหอกันเชื่อได้แค่ไหน‘นางจะไม่ยอมเชื่อเขาอีกเด็ดขาด’ อิงฮั่วคิดในใจครั้งหนึ่งนางเคยเกลียดเขา แต่เขาก็ทำให้นางตายใจ แล้วก็เอาหัวใจของนางมาย่ำยี ลูกที่เขาไม่อยากได้ นางก็จะให้เขาเห็นเป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าชื่อของลูกจะมีความหมายว่าตง ให้นางรู้สึกเสียดแทงจิตใจว่า เขาเป็นผู้ทำให้เขาเกิดมา แต่หาใช่เรื่องที่นางจะให้ลูกจงรักภักดีต่อต้าเฉิง และตำหนักอุดร‘เขาควรได้รับบทเรียนที่เจ็บแสบ’ความเชื่อใจที่นางมีต่อผู้ชายโง่เง่าคนนี้ หมดลงตั้งแต่วันที่เขาส่งนักฆ่าไปฆ่านางและลูก โชคชะตายังใจดีกับนางให้นางมีชีวิต เช่นนั้นก็ต่างคนต่างอยู่อย่าได้เกี่ยวข้อง‘ข้าคืออูลานา หลังจากวันนั้นหยางอิงฮั่วได้ตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับความรักโง่ ๆ’“อูลานา...อูลานา” เสียงเรียกของตั๋วลู่ที่ดังขึ้นเนื่องจากนางไม่ได้ยินเสียงของเขา“ฮะ...เอ่อ...ขออภัยเพคะหม่อมฉันเหม่อไปหน่อย” นางตกใจที่ตัวเองเหม่อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย กระทั่งตั๋วลู่เดินมาประชิดตัวแล้ว“คิดถึงเขาหรือ” ตั๋วลู่ถามนาง“ไม่ใช่เพคะ” นางปฏิเสธทันที จะไปคิ

“ไม่...ไอ้โจรชั่ว...ออกไป” ร่างเล็กดิ้นบนเตียง ทั้งเม้มปากแน่น เพราะว่านางไม่อยากให้เสวียตงซานอ๋องชั่วที่เคยเป็นอดีตสามีเข้ามามีสัมพันธ์ทางกายด้วยอีก แค่สัมพันธ์ชั่วคราว นางก็รับรู้ได้แล้วว่า มันไม่ได้มีอะไรดีขึ้น เขาไม่ได้รักนาง เขารักแต่ตัวเอง หูเบา เชื่อคำคนอื่นง่าย กับเมียที่นอนอยู่ด้วยทุกคืนยังไม่เชื่อ อ๋องหนุ่มยิ่งเห็นนางดิ้น เขาก็ยิ่งไม่หยุด ร่างใหญ่ทาบทับไปกับตัวนาง ตรึงไว้ไม่ยอมให้หนีไปได้ สองมือหนาประสานเข้ากับมือเล็กกดจมเตียงนุ่ม ต่อให้แรงมีเยอะเพียงใด ร้อยทั้งร้อย สตรีก็ไม่อาจจะสู้แรงบุรุษได้ “อื้อ...ปล่อย...!” นางพยายามดิ้น แต่เมื่อเผลออ้าปาก เรียวลิ้นอุ่นชื้นก็รุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก ดูดกลืนความหอมหวานในปากนางจนเริ่มที่จะเคลิบเคลิ้มไป เขาผละออกเพียงนิดเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมฝีปาก “เจ้ายอมรับหรือไม่ ว่าเจ้าคืออิงฮั่ว” เมื่อถามแล้ว ก็ยังใช้ลิ้นโลมเลียที่เรียวปากอิ่ม รสชาติของนางทำไมเขาจะไม่รู้จัก ความคุ้นเคยเขาจำได้เป็นอย่างดี นางคือเมียเขา! “ไม่...หม่อมฉันคือสนมของอ๋องตั๋วลู่อันข่าน หาใช่เมียท่านที่หายไปไม่

หลังจากเขาถึงตำหนักอุดรได้เพียงสิบวัน สงครามชายแดนระหว่างเมืองเหลียวและต้าเฉิงก็ปะทุเดือดขึ้น ชนเผ่าเหลียวอดอยาก เพราะไม่มีแหล่งลักลอบขนแร่ไปขาย ทำให้มีการปล้นฆ่า ชิงแร่ในเหมืองแถบชายแดนขึ้นไม่เว้นวัน กระทั่งริมแม่น้ำที่เป็นชายแดนติดต่อค้าขายระหว่างเมืองเหลียงกับเมืองเหลียวก็ตึงเครียดเช่นเดียวกัน “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ มีพวกเหลียวลักลอบเข้าเหมือนขนแร่ไปจำนวนมาก” ปึก...! “เจ้าว่าอันใดนะ” นี่เขาสร้างกำแพงสูงเพื่อป้องกันการรุกรานแล้ว และให้ทหารผลัดเปลี่ยนเวรยามกันเฝ้าอย่างแข็งขัน แต่พวกมันก็ยังกล้าทำขนาดนี้เชียวหรือ “ดี...ไปข้าจะไปอยู่สนามรบชายแดน ฆ่าได้ฆ่าห้ามไว้ชีวิต” เมื่อเขาต้องออกรบ ความโหดเหี้ยมของเขานั้นย่อมประจักษ์แก่สายตาเหล่าทหารนายกอง ยามรบเสวียตงซานไม่เคยปราณีผู้ใด “อ้าว...เห้ย...” เสียงห้าวหาญของทหารผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อมีคนอู้งานแอบงีบ แบบนี้สินะถึงทำให้โดนลอบโจมตีอยู่บ่อยครั้ง “ท่านนายกอง เราเฝ้ายามกันมาหนักแล้ว ของีบสักหน่อยได้หรือไม่” ทหารผู้นั้นถูกจัดให้เข้าเวรแทบไม่ได้พัก จนร่างกายรู้สึกไม่ไหวย

หลังจากส่งข่าวไปยังต้าเฉิงแล้ว เหลียงอ๋องตั๋วลู่ ก็เข้าไปดูอาการของเสวียตงซานทันที เมื่อเห็นสีหน้าของหมอหลวงก็ทำให้เคร่งเครียดลงไปอีก “เป็นอย่างไรบ้าง” “ท่านอันข่าน ตงชินอ๋องเสียเลือดมาก กระหม่อมเกรงว่า...” “รักษาให้ดี เอายาดีที่สุดของเรามา” “ธนูที่ปักร่างของตงชินอ๋อง อาบยาพิษด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงกล่าว เพื่ออยากให้ทำใจ เพราะตอนมาถึงพิษเริ่มแล่นเข้าสู่หัวใจ ดีที่ท่านอ๋องกดจุดตัวเองได้ จึงยังประคองอาการมาถึงเมืองเหลียง “ไม่มีใครในแผ่นนี้เก่งเรื่องพิษมากกว่าต้าเหลียง จำไว้” ตั๋วลู่อันข่านเจ็บใจนัก ไม่คิดว่าเผ่าเหลียวนั้นลอบกัดมหามิตรของตนเองเช่นนี้ หลังจากฟังคำจากองครักษ์ส่วนตัวของตงชินอ๋อง และส่งข่าวไปเมืองหลวง คาดว่าอีกไม่นานกองทัพต้าเฉิงก็กรีฑาประชิดชายแดนทางเหนือ ขณะที่ภายในนั้นวุ่นวายกับการรักษาตัวของตงชินอ๋อง อิงฮั่วก็เดินอุ้มลูกมา แต่เมื่อพบชิงชางที่นั่งร้องไห้อยู่ด้านนอกก็ใจสั่นขึ้นมาทันที “ชิงชาง เจ้าร้องไห้ทำไม” “แม่นางอิงฮั่ว...ท่านอ๋อง...ฮึก...ฮึก...” “ท่านอ๋องเป็นอะไร” เสียงร้องไห้ของช

สองมือของนางกุมประสานกับมือของเสวียตงซานไว้ นางเจ็บปวดใจนักเมื่อเห็นเขานอนนิ่งไม่ไหวติงเช่นนี้ คิดถึงยามเขาเจ้าเล่ห์กับนาง “เจ้าตายไม่ได้นะอ๋องโง่...ข้ายังไม่ได้แก้แค้นเจ้า” เสียงสั่นเครือของอิงฮั่ว ทำให้เสวียตงซานรู้สึกตัวเล็กน้อย มือเขาขยับ “เจ้า...ฟื้นแล้วใช่หรือไม่” นางตกใจเมื่อรู้สึกว่ามือเขาขยับ แต่ทว่าเมื่อมองอีกทีกลับมีแค่ร่างที่ไม่ไหวติงของเขานอนแน่นิ่งเท่านั้น “เจ้าหลอกข้า” นางตัดพ้อกับร่างที่ไร้สติของเขา หลอกให้นางดีใจ แล้วก็ไม่ขยับตัวเลยสักนิด นางเฝ้าเขาจนถึงเวลาให้นมกับตงหาน นางจึงลุกขึ้นแล้วให้นางกำนัลนำลูกเข้ามาในห้อง ที่นี่ล้วนมีแต่นางกำนัลที่ไว้ใจได้ของพระชายา และตั๋วลู่อันข่าน พวกที่พูดมากล้วนโดนกำจัดทิ้งหมดแล้ว นางนั่งให้นมลูกไปก็มองหน้าผู้เป็นบิดาของเขาไป “ตงหาน เจ้าต้องเรียกให้พ่อเจ้ากลับมา เหมือนที่เรียกแม่รู้หรือไม่” นางฝากความหวังไว้กับบุตรชายของตน เอง ต่อให้เขาร้ายเพียงใด ก็เป็นแค่แผนการที่เขาจัดฉากขึ้น ไม่ได้คิดร้ายกับนางจริง ๆ เมื่อรู้ความจริง นางก็น้อยใจอยู่บ้าง แต่ว่าไม่คิดโกรธเขาอีกแล้ว