All Chapters of ห้วงมาลาอุดร: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากชินอ๋องตามหาอิงฮั่วจนทั่วทั้งแคว้น และค้นหาตามริมแม่น้ำทั้งหมด ก็ไม่พบแม้แต่เงา นั่นทำให้เขาคิดว่านางยังคงไม่ตายเป็นแน่ “ข้าไม่เชื่อว่านางตายแล้ว หากไม่พบศพ” เขามั่นใจว่านางยังไม่ตาย ทั้งให้คนวาดรูปส่งไปตามหัวเมืองต่าง ๆ และให้ค้นหา นางมีลูกเขาติดท้องไปด้วย และเรื่องนี้ก็ล่วงรู้ถึงเสียนเฟยมารดาของเขา แต่เรื่องนี้ยังไม่อาจทำให้เป็นเรื่องใหญ่ จึงปิดข่าวภายในของตำหนักไว้ เพื่อรอให้หยางตงซีตายใจ เสียนเฟยรู้สึกเสียใจ ที่มองคนผิดไป หาเรื่องทุกข์ให้กับบุตรชาย ทุกวันนางจะไปสวดมนต์ที่อารามหลวง ขอพรให้ลูกสะใภ้และหลานในท้องของนางปลอดภัย เสวียตงซานแทบไม่ได้กินอันใด เขาเอาแต่ตามหาเมีย จนวันหนึ่งเขาอยากจัดการเรื่องให้สิ้นซาก จึงให้คนเอาหลักฐานทั้งหมดไปถวายฝ่าบาทขณะประชุมเช้า “ใต้เท้าหยาง...ท่านมีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่” เฉิงฮวา โยนม้วนบัญชียักยอกเงินคงคลัง ที่ใช้พัฒนาเหมืองและสินแร่ที่ได้มานำมาแบ่งกับเหล่าพ่อค้า ส่วนเงินนั้นไม่ได้เข้าคงคลังเลยสักแดงเดียว “ฝ่าบาท กระหม่อมโดนใส่ร้าย กระหม่อมโดนใส่ร้าย” หยางตงซีไม่คิดว่าเสวียตงซานจะแสบสันข

ก่อนวันแต่งตั้ง เหล่าแขกที่มาร่วมในงาน เป็นคนสำคัญของแคว้นใกล้เคียงและชนเผ่าต่าง ๆ มาอยู่ที่เรือนรับรอง รวมทั้งเสวียตงซาน หรือตงชินอ๋องที่เป็นตัวแทนแคว้นต้าเฉิง ที่มีความสัมพันธ์กันมาอย่างแน่นแฟ้นยาวนานเป็นร้อยปี ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์เก่า ก่อนที่จะพลัดเปลี่ยนแผ่นดิน“ชิงชางเจ้าว่าหรือไม่เมืองเหลียงอุดมสมบูรณ์ดีนะ” เหลียงเป็นเมืองกึ่งทุ่งหญ้า มีแม่น้ำไหลผ่านหลายสาย จึงไม่เคยระรานต้าเฉิงเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งผู้คนอย่างอยู่กันสงบ“จริงพ่ะย่ะค่ะ น่าอยู่”“เจ้าอยู่ที่นี่เลยดีหรือไม่” คราวนี้คนเป็นเจ้านายเริ่มไม่ค่อยพอใจ ที่บอกว่าน่าอยู่มันแสดงว่า อยู่กับเขาน่าเบื่องั้นสิ “ท่านอ๋อง...อย่าล้อเล่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางหน้าเจื่อนลงเมื่อท่านอ๋องล้อเล่นเช่นนี้“สนมเอกนามว่าอะไร”“อูลานาพ่ะย่ะค่ะ”“อืม” เขาเตรียมเครื่องหยกและเครื่องทองมาเป็นของขวัญให้กับสนมเอก ที่ให้กำเนิดบุตรชายให้กับตั๋วลู่ อ๋องผู้นี้เป็นคนฉลาดปราชญ์เปรื่อง เขาต้องร่วมหารือกับอ๋องผู้นี้ก่อนกลับสักหน่อยเขาเดินมาเรื่อย ๆ จนไปหยุดที่แม่น้ำกว้าง ที่แบ่งเขตแดนระหว่างเหลียงกับเหลียวอย่างชัดเจน ฝั่งเมืองเหลียวเป็นที่ราบสูง แม้

“ท่านมีอันใดว่ามา” ตั๋วลู่กล่าวหลังจากอยู่กันลำพังสองคน ก่อนมาที่เมืองของท่านหนึ่งเดือน ข้าจัดการไส้ศึกที่ลักลอบขนสินแร่ผิดกฎหมายที่ไปขายยังเมืองเหลียว ทำให้เส้นทางการลำเลียงสินแร่ขาดลง ข้าคิดว่าเมืองเหลียวกำลังทำการบางอย่างอยู่เป็นแน่ “ท่านหมายถึงอาวุธใช่หรือไม่” “ท่านรู้?” ตั๋วลู่พยักหน้า เพราะก่อนหน้านั้นเขาปลอมเป็นชาวบ้านลอบไปหาของป่า จับสัตว์น้ำไปแทรกซึมไปยังดินแดนของพวกเหลียวอยู่บ้าง จนพบกับอิงฮั่วนั่นเอง หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยไป แต่งส่งคนไปสืบข่าวแทน และผลก็คือพวกมันกำลังหล่อปืนใหญ่จากสินแร่ ได้ช่างจากเมืองตะวันตกที่มีรูปร่างใหญ่ผิวขาว แต่เขาฟังภาษาไม่ออกนัก “พวกมันกระหายสงคราม” “แผ่นดินร้างสงครามมานาน พวกชนเผ่าเหลียวย่อมอยากสร้างสงคราม แต่ว่าไม่อาจจะรบชนต้าเฉิงได้จึงได้แต่ลอบซุ่มโจมตี และอยากตีเมืองติดชายแดนไว้เป็นของตน” ตั๋วลู่อันข่านอ่านออก “ทำไมต้องรุกรานต้าเฉิง ทั้งที่เมืองท่านก็ห่างแค่ฝั่งตรงข้าม แถมอุดมสมบูรณ์กว่า” ตั๋วลู่หัวเราะให้กับตงชินอ๋อง เขานี่อ่านกลศึกได้ตื้นเขินนัก คงเป็นนั

ผ่านมาสองวัน ตั๋วลู่อันข่านก็ยังไม่แจ้งวันเวลาที่จะได้พบหน้าพระสนมเอกสักที เสวียตงซานก็ร้อนดังไฟสุมในทรวงอก เดินไปเดินมาอยู่ในเรือนรับรอง “ท่านอ๋อง หยุดเดินก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเวียนหัวไปหมดแล้ว” ชิงชางที่เห็นเจ้านายเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจตลอดตั้งแต่กลับจากงานเลี้ยง จนวันนี้ก็ยังไม่เลิกร้อนใจ “ชิงชางข้ามั่นใจว่าใช่นาง” เขาเชื่อว่าไม่ผิดแน่ ต้องเป็นนาง แต่นางจะมาอยู่เมืองเหลียงได้อย่างไรกัน นางลอยมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร “นั่นพระสนมของเหลียงอ๋องตั๋วลู่อันข่านเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางเริ่มสังหรณ์ใจ นายตนจะตู่เมียคนอื่นเป็นเมียตัวเองไม่ได้ อีกอย่างเขาก็มีลูกด้วยกันแล้วด้วย “ข้าไม่ปักใจ จนกว่าจะได้พบกับนางอีกครั้ง” “ท่านอ๋อง นั่นพระสนมจะพบได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางจนปัญญาจริง ๆ หากลอบไปพบมิเท่ากับลอบคบชู้หรือ แล้วจะเอาชีวิตรอดจากเมืองเหลียงได้หรือไม่ “ไม่ได้ข้าต้องไปดักรอนาง เจ้าต้องช่วยหาวิธี” “โอ๊ย...ท่านอ๋อง...วังหลังเมืองเหลียงไม่เหมือนต้าเฉิงนะพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางอยากจะหาม้ามาฉุดนายตนให้กับตำหนักอุดรโดยไว หากไปลอบเป็

“ว่างอย่างไรนะท่านอ๋อง ท่านจะอยู่ที่เมืองเหลียง” ชิงชางไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยสักนิด นี่ท่านอ๋องจะทิ้งบ้านทิ้งเมืองย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรไม่ได้ “ใช่ เจ้ากลับไปแจ้งแก่เสด็จพ่อของข้าด้วย” “กระหม่อมไป แล้วใครจะดูแลความปลอดภัยพระองค์กันล่ะพ่ะย่ะค่ะ” “ข้าโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ เจ้าไม่ต้องมาเป็นห่วงข้า” “ไม่เป็นได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หากท่านอ๋องเป็นอันใดไป กระหม่อมจะมีหน้าอยู่ต้าเฉิงได้อย่างไร” ชิงชางไม่คิดว่าความดื้อดึงของเสวียตงซาน อ๋องน้อยองค์สุดท้องจะดื้อกว่าพี่ ๆ ทั้งหมดเช่นนี้ “ข้าบอกว่าอย่างไรก็อย่างนั้น” “สามเดือนก็บอกแล้วว่า ท่านอ๋องอันข่านผู้นี้ต้องการปัดไม่อยากให้ท่านพบกับพระสนมเอก” “ข้าจะอยู่ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะอยู่” เขาดื้อแพ่งดูสิ ว่าอ๋องตั๋วลู่อันข่านผู้นี้จะหลบเลี่ยงได้ถึงเมื่อไหร่กัน “โธ่...ท่านอ๋อง” ชิงชางยากจะทัดทานผู้เป็นนายได้ จำต้องกลับไปแจ้งแก่ฝ่าบาท แล้วค่อยกลับมาอีกครั้ง เพราะตนเองนั้นเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านอ๋อง เสวียตงซานรออย่างใจจดใจจ่อก็จริง แต่ทุกคืนเขาจะแอบเข้าห้องของนาง