All Chapters of ห้วงมาลาอุดร: Chapter 11 - Chapter 20

เสวียตงซาน กลืนกินนางทั้งที่ยังป่วยไข้ แต่ทว่าเขาทำให้อย่างเบามือและถนอมนางอย่างที่สุด เพราะอยากให้นางหายเร็ว ๆ อิงฮั่วกัดฟันให้เขารังแก ยามนี้เรี่ยวแรงที่มีมันไม่เพียงพอจะต่อต้านเขาได้ เสียงที่แหบครางออกมาเมื่อความเป็นบุรุษลุกล้ำเข้าสู่กายสาว แต่ดีที่เขาไม่รุนแรงเหมือนครั้งแรกที่ต้องการจะลงโทษนาง ดวงตาหวานหลับพริ้มหลังจากเพลิงสวาทจบสิ้น พร้อมกับร่างของอ๋องหนุ่มที่กอดก่ายไม่ยอมห่างกายนาง จนเมื่อมีแรงยวบจากการขยับของคนด้านข้าง นางจึงรับรู้ได้ทันทีว่าเขาลงจากเตียงไป ‘ไปเสียก็ดี’ นางคิดในใจก่อนจะหันหน้ามาอีกฝั่งดึงเอาหมอนข้างมากอดไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่มีร่างบางที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดเรือนกาย อ๋องหนุ่มมองอย่างรู้สึกหลงใหล แล้วก็เก็บซ่อนสายตานั้นไว้ก่อน และนำยาที่ได้มาเปาให้พออุ่น“ตื่นก่อนอย่าเพิ่งนอน” เสียงเข้มเรียกนาง“ท่านอ๋อง...!” นางเรียกเขาเสียงแหบแต่ไม่ได้ลืมตา“ไม่ต้องมาอ้อน ลืมตาขึ้นดื่มยา” หากเป็นสภาพปกติ นางอ้อนเสียงหวานขนาดนี้ มีหวังเขาและนางไม่ได้นอนกันทั้งคืนเป็นแน่นางก็คิดว่าเขาจะรังแกนางอีก จึงแกล้งไม่ลืมตา ไม่คิดว่าเขาจะออกไปเอายามาให้นางดวง

อิงฮั่วนั่งลงบนกองฟางในคุกมืดใต้ดิน เหลียวมองซ้ายขวามีเพียงช่องที่ให้เสียงลอดเข้ามา เพื่อให้อากาศได้ถ่ายเทแค่เพียงสองฝ่ามือ เหล็กที่ทำเป็นกรงขังนักโทษนั้นก็ใหญ่มาก จนนางคิดดูแล้วคงไม่มีโอกาสได้หลบหนีง่าย ๆ เป็นแน่เมื่อคิดได้ดังนั้นก็หยิบหมอนที่ทำจากไม้ไผ่สานมาหนุนกับเอาเสื่อมัดพอให้เหมือนเป็นเครื่องห่มได้มาปิดเท้าไว้ สองมือนางถูกันไปมาสร้างความอบอุ่นแล้วไปอังที่หูเพื่อคลายความเย็น “เขตแดนอุดรมีฤดูเดียวหรือไง” อิงฮั่วรำพันเพียงเบา ๆ ก่อนจะตะแคงตัวขดแล้วเอาเสื่อคลุมกายเพื่อสร้างความอบอุ่น นางไม่ได้หลับเพียงแต่พักสายตาเพื่อต้องการใช้ความคิดเพียงเท่านั้น ‘ทำยังไงข้าจะหนีจากตำหนักอ๋องโง่นี้ดี’ ลมหายใจของนางผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเหมือนนักบวชในอาราม เคยได้ยินว่าหากคนเรานิ่งสงบผ่อนลมหายใจ ความคิดในหัวจะโลดแล่น หากอยู่ที่นี่คงไม่พ้นน้องสาวของนาง ที่มีตำแหน่งเป็นว่าที่พระชายารังแกและกดขี่เอานี่ และนางอาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็เป็นได้ นางไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เมื่อออกจากสกุลหยางมาแล้ว เดิมก็อยากจะอยู่ในส่วนของตัวเองไม่ยุ่งย่ามกับใคร แต่

“อาบน้ำซะ...” เขามองร่างกายของสตรีที่เป็นหมอนข้างของเขาทุกค่ำคืนนับตั้งแต่คืนแรกที่เข้ามายังตำหนักอุดร เสื้อผ้าที่เปียกน้ำแนบลู่ไปกับร่างกายสาว ทำให้สัดส่วนที่ถูกอาภรณ์ปิดบังอยู่ภายในเด่นชัดขึ้น ร่างกายบุรุษของเขาเริ่มมีปฏิกิริยา จากที่มันเคยหลับไหลยามนี้เริ่มโงหัวขึ้นแล้ว เขามองอย่างรู้สึกหิวจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก “ท่านอ๋องอยากอาบก็อาบไปสิ ข้าไม่อาบ” “เจ้าพูดจากับข้าไม่มีหางเสียงอีกแล้วนะ” นางชอบไม่เคารพเขานั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบอย่างยิ่ง น้ำเสียงนางกระด้างทุกคำ ยามเมื่อทะเลาะกัน นางมองเขา อย่างไม่สบอารมณ์ กับเขานางไม่อยากเคารพนักหรอก คนเป็นอ๋องเป็นถึงโอรสของฝ่าบาท แต่กลับรังแกสตรีอ่อนแอเช่นนาง “เจ้ามองข้าเช่นนั้น หมายความว่าอย่างไร” ดวงตาวาวโรจน์ของนางทำเขาขัดใจ ‘ข้าผัวเจ้า เจ้าจะไม่ยอมลงให้ข้าเลยหรือไง’ “หากพระองค์อยากได้ถ้อยคำหวานหู ก็เชิญไปหาน้องสาวหม่อมฉันจินหลิวสิเพคะ” นางพูดแล้วก็หันหลังให้เมื่อสายตาของเขาไม่ได้มองแค่ใบหน้าของนาง ทั้งยังมองต่ำลงมาที่เนินอก แม้ว่าเขาจะเคยเห็นและสัมผัสอยู่จนบ

อิงฮั่วมองตาเขาราวกับตกต้องในภวังค์ ใบหน้าหล่อเหลากับดวงตาคมคาย ขับกับใบหน้าขาวละเอียดและริมฝีปากที่หยักได้รูปเป็นกระจับ ผสมผสานกับคำพูดชวนให้คิดไปในทางที่ดีไม่ได้นั้น ทำให้นางเกือบพยักหน้าตอบรับและร่วมมือไปกับเขา แต่ทว่าสติที่เหลืออีกครึ่งเรียกนางไว้ ‘อ๋องชั่วผู้นี้เป็นปีศาจ...เจ้าอย่าไปหลงเชียวนะ’ ความคิดฝ่ายดีและชั่วตีกันอยู่ในหัว จนนางทำหน้าครุ่นคิดอยู่นาน คนที่รอคอยการปรนนิบัติของคนที่ต้องการมารองรับความต้องการในกายแทบทนรอไม่ไหวจึงเร่งเร้าอีกหน “ว่าอย่างไร ข้ามีเวลาให้เจ้าตัดสินใจไม่นานนักนะ” มือหนาเอื้อมไปโอบเอวเล็กรั้งเข้ามาให้ขึ้นขี่บนหน้าตักสัมผัสความเป็นชายลำใหญ่ที่ตัวเองแสนจะภาคภูมิใจ พลั่ก...! “ไม่เพคะ...อย่าหลอกหม่อมฉันเสียให้ยาก” นางผลักอกแกร่งออก แต่ทว่าเขากลับรั้งให้แนบชิดขึ้น “แต่ตอนนี้ต่อให้เจ้าไม่ต้องการ แต่ว่าข้าต้องการเจ้า” มือหนาแยกขาเล็กออกให้ปลายเท้าแยกไปคนละทางด้านหลัง โดยที่เขานั่งขัดสมาธิกับมืออีกข้างจับเอวนางผลักให้เข้าหาตัวเอง บดขยี้กลีบบุปผาเข้ากับแท่งหยกประจำกายของตน “อ๊ะ...ท่าน...ปล่อ

“ยังดูไม่พออีกหรือเพคะ” สายตาเขานั้นจ้องจะกินนางตลอดเวลา นี่เขาบ้าหรือไง “ยัง...ไม่เคยพอ” อิวฮั่วหลบหน้าเขา ดึงผ้าห่มขึ้นปิดคลุมกายก่อนจะหันหลังให้ และนางก็รำคาญเสียงสะอื้นของน้องสาวเต็มที เมื่อไหร่เขาจะไปปลอบใจนาง ยิ่งไปนอนกับนางเลยยิ่งดี เสวียตงซานยิ้มให้กับร่างเล็กที่โดนเขาไล่ต้อนจนมุม ก่อนที่จะหันไปแต่งตัวเพื่อไปจัดการเสียงของจินหลิวที่คร่ำครวญอยู่ด้านนอก ‘ริเป็นชายาแต่ไม่รู้จักเก็บอารมณ์’ เขาพ่นลมหายใจอย่างรู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะไปประจันหน้าของสตรีที่เขาไม่ได้อยากแต่งเลยสักนิดดี “เจ้าลุกขึ้น” ร่างใหญ่เชิดใบหน้าขึ้น ไม่ชายตามองนางแม้จะร้องไห้จนน่าสงสารเพียงใด “ท่านอ๋อง” จินหลิวมองหน้าว่าที่สวามีอย่างตัดพ้อ เขาเคยเห็นนางเป็นเมียบ้างหรือไม่ นางทำอันใดผิดงั้นรึ “ข้าบอกให้ลุก เจ้าไม่มีสิทธิ์มาร้องไห้ที่ตำหนักข้าให้เป็นอัปมงคล” “ท่านอ๋อง...หม่อมฉันทำอันใดให้ท่านไม่พอพระทัยหรือไม่” ดวงตาหวานฉ่ำน้ำมองเขา นี่นางเป็นว่าที่พระชายาแต่ไม่มีอำนาจใด เขาไม่แม้ให้เกียรตินางเลยด้วยซ้ำ “เจ้าควรอยู่แต่ในตำหนักเพื