All Chapters of หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]: Chapter 31 - Chapter 40

รสจูบแสนหวานริมหาดทรายที่เริ่มต้นด้วยความเชื่องช้า ค่อยๆ ทวีความลึกล้ำและดูดดื่มขึ้นตามแรงปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนไว้มาเนิ่นนาน ชอปเปอร์ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ลมหายใจหอบประสานกันท่ามกลางเสียงคลื่น นัยน์ตาสีเข้มของเขาทอดมองใบหน้าสวยจัดที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความรักที่เอ่อล้นจนปิดไม่มิดชายหนุ่มช้อนร่างบอบบางของ พาย ขึ้นอุ้มแนบอกอย่างง่ายดาย หญิงสาวไม่ได้ขัดขืน เธอซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง สองแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น ปล่อยให้ชอปเปอร์พาเธอเดินกลับเข้าไปในวิลล่าส่วนตัวที่เงียบสงบภายในห้องนอนกว้างขวางถูกเปิดไฟสีส้มสลัว แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวกาย แต่กลับไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังก่อตัวขึ้นได้เลย ชอปเปอร์ค่อยๆ วางร่างของพายลงบนเตียงหนานุ่มอย่างเบามือที่สุด ราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่แสนเปราะบางเขาท้าวแขนคร่อมทับร่างเธอไว้ ไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่กลับใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยปอยผมและลูบไล้พวงแก้มใสอย่างรักใคร่"พาย..." ชอปเปอร์เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าและสั่นสะท้าน "ถ้าคืนนี้เราข้ามเส้นนั้นไป... ฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปให้ใครอีกแล้วจริงๆ นะ เธอแน่ใจใช่ไหมคนดี?" แม้ความต้องการจะพุ่งท

ไออุ่นจากอ้อมกอดและจังหวะหัวใจที่เต้นประสานกันใต้ผ้าห่มผืนหนา ทำให้เช้าวันนี้ของ พาย เป็นเช้าที่สงบสุขที่สุดในรอบหลายสัปดาห์ชอปเปอร์ นอนตะแคงเท้าคางมองใบหน้าสวยจัดที่กำลังซุกซบอยู่กับอกเขา ปลายนิ้วหนาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ ริมฝีปากของเสือแสนดียังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มละมุนละไม หลังจากที่เพิ่งตักตวงความหวานยามเช้าไปจนเต็มอิ่ม เขาก็กระชับวงแขนกอดร่างบอบบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน"หิวหรือยังพาย... เดี๋ยวฉันออกไปทำข้าวต้มร้อนๆ ให้กินไหม หรืออยากกินอาหารทะเล เดี๋ยวโทรสั่งให้คนเอามาส่ง" ชอปเปอร์กระซิบถามเสียงนุ่ม จุมพิตเบาๆ ที่กลุ่มผมหอมพายส่ายหน้าช้าๆ ถูไถปลายจมูกรั้นกับแผงอกกว้างอย่างออดอ้อน "ยังไม่อยากกินอะไรเลย... ขอนอนกอดนายแบบนี้ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ"ความน่ารักและขี้อ้อนที่ยัยน้ำแข็งไม่เคยทำให้ใครเห็น ทำเอาชอปเปอร์ใจสั่นสะท้าน เขาหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข "อ้อนแบบนี้... เดี๋ยวก็ไม่ได้ลุกจากเตียงจริงๆ หรอก"ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานละมุนจนน้ำตาลเรียกพี่ เสียงกรีดร้องของเทคโนโลยีก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ!ครืด... ครืด... ครืด...สมาร์ทโฟนของพา

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงของคลับวีไอพีชั้นใต้ดินดังก้องจนพื้นสะเทือน แสงไฟเลเซอร์สาดส่องตัดผ่านความมืด แต่บรรยากาศที่โต๊ะมุมสุดของโซนวีไอพีกลับเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับอยู่คนละโลกชอปเปอร์ นั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังสีเข้ม ขาแกร่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าที่ดูผ่อนคลาย มือหนาแกว่งแก้วค็อกเทลในมือเล่นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มของเขาเรียบนิ่ง เยือกเย็น และอ่านไม่ออก แตกต่างจาก ไอคิว ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงไอคิวนั่งกระสับกระส่าย ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขามองเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งเงียบมาเกือบครึ่งชั่วโมงด้วยความอึดอัดจนแทบจะบ้าตาย"ไอ้ชอป... กูขอร้องล่ะ มึงยกเลิกนัดเถอะวะ" ไอคิวทนความกดดันไม่ไหว เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "มึงลืมไปแล้วเหรอวะว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้มันคืออะไร... มันก็แค่ 'เกม' ทลายกำแพงยัยน้ำแข็งไม่ใช่หรือไง!"ชอปเปอร์ชะงักมือที่กำลังหมุนแก้ว นัยน์ตาคมกริบตวัดขึ้นมองหน้าเพื่อน"มึงกับไอ้คริสแข่งกัน... และตอนนี้พวกมึงทั้งคู่ก็ชนะเกมนี้แล้ว ต่างคนต่างก็ได้พายไปแล้ว มันควรจะจบแค่นี้ดิวะ!" ไอคิวพยายามใช้เหตุผลแบบผู้ชายท่องราตรีเข้าสู้ หวังจะดึงสต

เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งกว่า ภายในห้องพักของ พาย เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ แต่สภาพห้องนั่งเล่นกลับพังระเนระนาด ข้าวของกระจัดกระจาย เศษแก้วแตกเกลื่อนพื้น... นี่คือร่องรอยความคลุ้มคลั่งของ คริส ที่ทิ้งไว้เมื่อคืนก่อนพายนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวที่ยังพอมีพื้นที่ให้พักพิง หญิงสาวกำสมาร์ทโฟนในมือแน่น สภาพจิตใจของเธอตึงเครียดจนนอนไม่หลับ เธอเป็นห่วงชอปเปอร์ กลัวว่าผู้ชายแสนดีคนนั้นจะเจ็บตัวเพราะความดุร้ายของคริสทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นแผ่วเบาและเชื่องช้า มันไม่ใช่การทุบทำลาย ไม่ใช่การกระแทกกระทั้นอย่างเกรี้ยวกราดเหมือนที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงเคาะที่ฟังดู... อ่อนแรงพายสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินย่องไปที่ประตูหน้าห้องด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด ก่อนจะแนบสายตามองผ่านตาแมวภาพที่ปรากฏอยู่หลังบานประตู ทำเอาพายเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ!ร่างสูงใหญ่ของ คริส ยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น สภาพของหมาป่าจ่าฝูงผู้เย่อหยิ่งและสง่างามบัดนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ยเปื้อนคราบ

ภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของ พาย ที่ซุกหน้ากอดซบลาดไหล่กว้างของ ชอปเปอร์ เอาไว้เสือร้ายในคราบผู้ชายแสนดีปล่อยให้ยัยน้ำแข็งร้องไห้ระบายความอึดอัดจนพอใจ มือหนายังคงลูบแผ่นหลังบอบบางอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ดันไหล่ของเธอออกห่างอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนพวงแก้มใสอย่างเบามือที่สุด"เลิกร้องไห้ได้แล้วพาย... ฉันไม่ได้เจ็บแผลจนทนไม่ไหวสักหน่อย" ชอปเปอร์ระบายยิ้มละมุน นัยน์ตาสีเข้มทอดมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว"นายทำแบบนี้ทำไมชอปเปอร์... ทำไมนายต้องดีกับฉันขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ฉัน..." พายก้มหน้าลง ความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจ เธอรู้ตัวดีว่าเธอเผลอใจไปกับสัมผัสของคริส แต่เธอก็ขาดความอบอุ่นของชอปเปอร์ไม่ได้เช่นกันชอปเปอร์เชยคางเรียวของเธอขึ้นมา บังคับให้สบตากับเขาตรงๆ แววตาของชายหนุ่มไม่มีความโกรธเคือง ไม่มีการตัดพ้อ มีเพียงความรักที่บริสุทธิ์และหนักแน่นจนพายใจสั่น"ฉันบอกแล้วไง ว่าแผลพวกนี้... มันคุ้มค่าแล้วกับการเรียกสติไอ้คริส" น้ำเสียงของชอปเปอร์ราบเรียบแต่จริงจัง "พาย... ฉันรู้ว่าลึกๆ แล้ว หัวใจของเธอก็หวั่นไหวก