หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]

เสียงเบสหนักหน่วงของคลับหรูย่านใกล้มหาวิทยาลัยดังกระหึ่ม แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มและผู้คนที่กำลังวาดลวดลายไปตามจังหวะเพลง แต่บนโซฟาชั้นลอยโซน VIP ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มเทพบุตรคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศกลับถูกสะกดไว้ด้วยบทสนทนาที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของใครบางคนไปตลอดกาล

"มึงดูนั่นสิ..." เสียงของ ไอคิว ดังแทรกเสียงดนตรีขึ้นมา พร้อมกับพยักพเยิดหน้าลงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ชั้นล่าง ปลายทางของสายตาคือผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งจิบค็อกเทลสีสวยเงียบๆ

เธอคือ "พาย" แม้จะอยู่ในชุดเดรสสีดำเรียบง่ายที่ไม่ได้เปิดเผยเรือนร่างอะไรมากมาย แต่ความสวยที่โดดเด่น ผิวขาวจัดที่ตัดกับแสงไฟ และใบหน้าที่สวยเรียบเนียนราวกับประติมากรรมชั้นสูง ก็ดึงดูดสายตาผู้ชายแทบทั้งร้านให้หันไปมอง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอมีเสน่ห์ร้ายกาจที่สุด กลับเป็นแววตาเย็นชาที่แผ่รังสี 'ห้ามเข้าใกล้' ออกมาอย่างชัดเจน หนุ่มหน้าหล่อหลายคนที่พยายามเข้าไปชนแก้ว ล้วนถูกเธอปรายตามองด้วยความว่างเปล่าและเดินหนีอย่างไม่ไยดี

"สวย... แต่หยิ่งชิบหาย" ไอคิวหัวเราะในลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบาง "กูได้ยินมาว่าตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครทลายกำแพงยัยน้ำแข็งนี่ได้เลยว่ะ... กูชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าถ้าผู้หญิงที่นิ่งขนาดนั้น เวลาครางอยู่ใต้ร่างใครสักคน... เสียงจะหวานขนาดไหน"

คำพูดติดตลกร้ายของไอคิวทำให้ชายหนุ่มอีกสองคนที่นั่งขนาบข้างเกิดปฏิกิริยา

ชอปเปอร์ ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มละลายใจที่มักจะดูชิลๆ อยู่เสมอ แค่นหัวเราะเบาๆ เขาเอนหลังพิงโซฟา ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี "ความคิดมึงนี่มันสถุลไม่เปลี่ยนเลยนะไอ้คิว ไร้สาระว่ะ"

เขาพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ทว่านัยน์ตาสีเข้มที่ทอดมองลงไปยังร่างของพายกลับไม่ได้ละทิ้งไปไหน ชอปเปอร์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าท่าทีไม่แคร์โลกของเธอมันกระตุกต่อมความท้าทายในตัวเขาอย่างจัง ภายใต้ท่าทีสบายๆ ชายหนุ่มกำลังคำนวณสัดส่วนโค้งเว้าและจินตนาการถึงความหอมหวานที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรสนั้นอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน คริส ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและนิ่งขรึมที่สุดในกลุ่ม ไม่ได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธคำท้าทายไร้สาระนั้น เขานั่งไขว่ห้าง มือแกร่งหมุนแก้วคริสตัลในมือช้าๆ ดวงตาคมกริบดุดันจับจ้องเป้าหมายราวกับราชสีห์ที่เจอเนื้อทรายหลงฝูง สายตาของคริสไม่ได้มีความชิลแบบชอปเปอร์ แต่มันคือสายตาของการ 'ประเมินเหยื่อ' อย่างเฉียบขาดและเยือกเย็น

"เอาไหมล่ะ พวกมึงสองคน" ไอคิวที่เห็นเพื่อนเงียบไป หย่อนระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง "กูท้าเลย ใครทำให้ยัยพายยอมคบ หรือยอมขึ้นเตียงด้วยได้... รถสปอร์ตคันใหม่ที่กูเพิ่งถอยมา กูให้ยืมขับฟรีๆ เดือนนึงเลยเอ้า!"

ชอปเปอร์หัวเราะขบขันพลางส่ายหน้า "ปัญญาอ่อน เก็บรถมึงไว้ขับไปรับเด็กมึงเถอะ กูขี้เกียจไปวุ่นวายกับเจ้าหญิงน้ำแข็งว่ะ เสียเวลาชิลกูเปล่าๆ" ปากกั้นคำปฏิเสธออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทีของเขายังคงผ่อนคลาย เอนหลังพิงโซฟาและยกแก้วขึ้นดื่ม ไม่ได้แสดงออกถึงความกระตือรือร้นหรือสนใจในตัวหญิงสาวเบื้องล่างเลยแม้แต่นิดเดียว

ขณะที่คริส... ชายหนุ่มเพียงแค่วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ ไม่แม้แต่จะหันไปมองไอคิวที่กำลังตื่นเต้นกับเกมของตัวเอง คริสดูเหมือนผู้ชายที่เบื่อหน่ายกับทุกสิ่งรอบตัว และไม่ได้ให้ค่ากับคำท้าทายไร้สาระนี้

ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและท่าทีเมินเฉยของทั้งคู่ ชอปเปอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับตวัดสายตาขึ้นมาสบตากับเพื่อนรักที่คบกันมานาน

เสี้ยววินาทีนั้น ชอปเปอร์เห็นมัน...

ภายใต้ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบและอ่านยากของคริส ตอนนี้มันมีประกายไฟบางอย่างวาบผ่าน มันเป็นสายตาของนักล่าที่ล็อกเป้าหมายไว้อย่างเงียบเชียบและเด็ดขาด ความดำมืดที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้นไม่ได้สื่อถึงการอยากเอาชนะเกมของไอคิว แต่มันคือความกระหายและสัญชาตญาณดิบที่ถูกจุดชนวนขึ้น

คริสไม่ได้แสดงออกว่าสนใจพาย เขาไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตาที่เขาทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาว... มันคุกรุ่นไปด้วยความเร่าร้อนและอำนาจควบคุมที่ถูกกดทับไว้มิดชิด จนคนนอกไม่มีทางดูออก

ชอปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปากบางเบาจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น เขารู้จักเพื่อนตัวเองดีกว่าใคร คริสไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระ แต่ถ้าไอ้หมอนี่ใช้ 'สายตาแบบนี้' มองใคร แปลว่าผู้หญิงคนนั้นเตรียมตัวรับมือกับพายุที่มองไม่เห็นได้เลย

ความสนใจที่ตอนแรกมีเพียงประปรายในอกของชอปเปอร์ ถูกสายตาของคริสกระตุ้นให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หากคริสคือหมาป่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่ออย่างเงียบงัน เขาก็คงเป็นเสือร้ายที่ซ่อนเล็บไว้ใต้รอยยิ้มแสนดี ท่าทีที่ทำเหมือนไม่ใส่ใจของพวกเขาทั้งคู่ คือหน้ากากชั้นเยี่ยมที่ใช้ตบตาไอคิว... และเตรียมพร้อมจะใช้มันตบตาผู้หญิงที่ชื่อ 'พาย' ด้วย

ไม่มีการตอบตกลงรับคำท้า ไม่มีการจับมือยืนยัน แต่ในความเงียบงันและการประสานสายตาเพียงเสี้ยววินาที... สงครามประสาทระหว่างสองหนุ่มเพื่อนรักได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เบื้องล่างนั้น พายยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้อ่อย ไม่ได้สนใจใคร และไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย... ว่าความสวยที่เธอไม่เคยมองว่าเป็นอาวุธ กำลังดึงดูดอันตรายระดับพรีเมียมให้เข้ามาใกล้ และฟันเฟืองของโชคชะตากำลังจะหมุนให้พวกเขาทั้งสามคนต้องมาเผชิญหน้ากันในโปรเจกต์ของคณะที่จะถึงนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เกมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... โดยที่เหยื่อผู้เย่อหยิ่งไม่มีโอกาสได้เตรียมตัวสู้เลยสักนิด