หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]

เสียงเบสหนักหน่วงของคลับหรูย่านใกล้มหาวิทยาลัยดังกระหึ่ม แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มและผู้คนที่กำลังวาดลวดลายไปตามจังหวะเพลง แต่บนโซฟาชั้นลอยโซน VIP ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มเทพบุตรคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศกลับถูกสะกดไว้ด้วยบทสนทนาที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของใครบางคนไปตลอดกาล"มึงดูนั่นสิ..." เสียงของ ไอคิว ดังแทรกเสียงดนตรีขึ้นมา พร้อมกับพยักพเยิดหน้าลงไปที่เคาน์เตอร์บาร์ชั้นล่าง ปลายทางของสายตาคือผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งจิบค็อกเทลสีสวยเงียบๆเธอคือ "พาย" แม้จะอยู่ในชุดเดรสสีดำเรียบง่ายที่ไม่ได้เปิดเผยเรือนร่างอะไรมากมาย แต่ความสวยที่โดดเด่น ผิวขาวจัดที่ตัดกับแสงไฟ และใบหน้าที่สวยเรียบเนียนราวกับประติมากรรมชั้นสูง ก็ดึงดูดสายตาผู้ชายแทบทั้งร้านให้หันไปมอง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอมีเสน่ห์ร้ายกาจที่สุด กลับเป็นแววตาเย็นชาที่แผ่รังสี 'ห้ามเข้าใกล้' ออกมาอย่างชัดเจน หนุ่มหน้าหล่อหลายคนที่พยายามเข้าไปชนแก้ว ล้วนถูกเธอปรายตามองด้วยความว่างเปล่าและเดินหนีอย่างไม่ไยดี"สวย... แต่หยิ่งชิบหาย" ไอคิวหัวเราะในลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบาง "กูได้ยินมาว่าตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใค

เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองของชอปเปอร์กว้างขวางและตกแต่งอย่างมีระดับ โทนสีเทาดำให้ความรู้สึกดิบเถื่อนนิดๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความสะดวกสบาย แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวกาย ทว่าอุณหภูมิในห้องนั่งเล่นกลับดูเหมือนจะสูงขึ้นอย่างประหลาดเมื่อโปรเจกต์กลุ่มเริ่มต้นขึ้น"โว้ยยยยย! ทีมกูมันกากหรือเน็ตมึงกากวะเนี่ยไอ้ชอป!" เสียงโวยวายของ ไอคิว ดังลั่นมาจากโซฟาตัวยาวฝั่งหน้าทีวี เขาโยนสมาร์ทโฟนลงบนเบาะอย่างหัวเสียหลังจากแพ้เกมแรงก์เป็นตาที่สามติดต่อกัน หน้าที่หาข้อมูลทำรายงานถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่สิบนาทีแรก ไอคิวอ้างว่าปวดหัวและขอเป็นฝ่าย 'ซัพพอร์ตด้านเสบียง' แทน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครสนใจจะด่า เพราะนั่นเข้าทางสองหนุ่มที่เหลือพอดีที่โต๊ะกระจกตัวใหญ่กลางห้อง พาย นั่งพิมพ์ข้อมูลลงในแล็ปท็อปด้วยใบหน้าเรียบเฉย สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับหน้าจอและงานตรงหน้า ทว่าประสาทสัมผัสกลับรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวรอบกายที่เริ่มรุกล้ำอาณาเขตของเธอเข้ามาทีละนิด"พักสายตาหน่อยไหมพาย จ้องจอนานๆ เดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก" เสียงนุ่มทุ้มติดจะขี้เล่นของ ชอปเปอร์ ดังขึ้นพร้อมกับแก้วน้ำส้มเย็นฉ่ำที่ถูกวางลงข้างมือเธอแต่สิ่งที่ทำให้พายต้องละสายตาจากจอ ไม่ใช

เวลาล่วงเลยจนเกือบเที่ยงคืน หลังจากไอคิวและชอปเปอร์หอบหิ้วเสบียงและเบียร์กลับมาวงสนทนาก็เปลี่ยนจากเรื่องรายงานเป็นเรื่องสัพเพเหระ ไอคิวที่จัดการเบียร์ไปหลายกระป๋องเริ่มเอนหลังพิงโซฟาตาเยิ้ม ในขณะที่พายเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาที่เธอต้องเอาตัวรอดจากดงสัตว์นักล่าแห่งนี้เสียทีหญิงสาวจัดการปิดแล็ปท็อปและรวบรวมเอกสารใส่กระเป๋าอย่างเงียบเชียบ "ฉันกลับก่อนดีกว่า ดึกมากแล้ว"คำพูดของพายทำให้ทุกการเคลื่อนไหวในห้องหยุดชะงัก คริส ซึ่งนั่งเงียบๆ จิบเบียร์กระป๋องที่สอง วางกระป๋องโลหะลงบนโต๊ะเสียงดัง ตึง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที"เดี๋ยวไปส่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความเด็ดขาดและอำนาจที่ปฏิเสธได้ยาก สายตาคมกริบของคริสจ้องมองมาที่พายราวกับกำลังจะสานต่อ 'บทสนทนา' ที่ค้างคากันไว้เมื่อครู่แต่ก่อนที่พายจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ หรือคริสจะได้ก้าวเข้ามาประชิดตัว..."เฮ้ย ไม่ต้องมั้งไอ้คริส มึงกระดกเบียร์ไปตั้งสองกระป๋องแล้ว ขับรถเดี๋ยวก็โดนรวบหรอก" เสียงนุ่มทุ้มติดจะอารมณ์ดีของ ชอปเปอร์ ดังขัดขึ้นมา ชายหนุ่มเจ้าของห้องลุกขึ้นยืนพลางควงพวงกุญแจรถสปอร์ตในมือเล่นอย่างสบายๆ รอยยิ้มชิลๆ ปรากฏบนใบ

ลานเกียร์ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจในช่วงสายของวันคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา แต่ทันทีที่ร่างระหงของ พาย ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทรวดทรงที่ดูดีในชุดนักศึกษาพอดีตัว สายตาหลายคู่ก็ลอบมองมาที่เธออย่างสนใจเช่นเคย หญิงสาวเลือกโต๊ะม้าหินอ่อนมุมสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว วางกระเป๋าลงและหยิบไอแพดขึ้นมาเตรียมอ่านทบทวนก่อนเข้าคลาสแต่ความสงบสุขของเธออยู่ได้ไม่ถึงห้านาที..."มาเช้าจังนะพาย" เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟอเมริกาโน่เย็นที่ถูกวางลงตรงหน้า พายเงยหน้าขึ้นก็พบกับ ชอปเปอร์ ที่ส่งรอยยิ้มละลายใจมาให้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่วงท่าสบายๆ แขนเสื้อนักศึกษาที่พับขึ้นถึงศอกทำให้เขาดูชิลแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ"เห็นเมื่อคืนทำงานดึก เลยแวะซื้อมาให้... ไม่ใส่น้ำเชื่อมตามที่เธอชอบเป๊ะ" ชอปเปอร์พูดพลางเท้าคางมองหน้าเธอ แววตาพราวระยับของเขาไม่ได้ปิดบังความสนใจที่มีต่อเธอเลยแม้แต่น้อยพายมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าหล่อเหลา ผู้ชายคนนี้ช่างสังเกตและเก็บรายละเอียดเก่งจนน่ากลัว เขาจำได้แม้กระทั่งออเดอร์เครื่องดื่มที่เธอสั่งเมื่อวาน "ขอบใจนะชอปเปอร์" เธอตอบรับสั้นๆ เอื้อมมือไปจับแก้วกาแฟแต่จังห

โถงทางเดินหน้าห้องเลกเชอร์คลาสบ่ายยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา ชอปเปอร์ เดินล้วงกระเป๋าเคียงข้าง พาย มาจนถึงหน้าประตู ท่าทีของเขายังคงชิลและผ่อนคลาย รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเหลาตลอดทาง แม้ว่าพายจะเอาแต่ตีหน้านิ่งและไม่ค่อยตอบโต้เขาก็ตามทว่า... รอยยิ้มของชอปเปอร์ก็ต้องชะงักลงเล็กน้อย เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องเรียนคริส ยืนอยู่ตรงนั้น... นัยน์ตาคมกริบดุดันที่มักจะนิ่งสงบ ตอนนี้กลับดำมืดและแผ่รังสีอำมหิตออกมาชัดเจน เขากวาดสายตามองชอปเปอร์ที่เดินตีคู่มากับพาย ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ใบหน้าสวยจัดของหญิงสาว กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความหึงหวงและสัญชาตญาณหวงถิ่นพุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่"มารอเรียนพร้อมกันเหรอวะเพื่อน" ชอปเปอร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงรังสีความกดดันนั้นคริสไม่แม้แต่จะปรายตามองชอปเปอร์ เขาสืบเท้าเข้าหาพายด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของพายอย่างแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้า"ตามมานี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเฉียบขาด ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ"เดี๋ยวคริส! นายจะบ้