All Chapters of หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]: Chapter 21 - Chapter 30

เข็มสั้นของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังชี้บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นคอนโดของ คริส ยังคงตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกหลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งเผชิญหน้ากับความกดดันมาหลายชั่วโมง ในที่สุดรายงานส่วนสรุปที่เหลือก็คืบหน้าไปเกินครึ่งทาง และเหลือเพียงแค่การตรวจสอบความเรียบร้อยในขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้นพาย พรูลมหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยล้า หญิงสาวพับหน้าจอแล็ปท็อปลง ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ จากความเครียดสะสม "ดึกมากแล้ว... วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเช็กกันอีกที ฉันขอกลับก่อนนะ"ทันทีที่พายเอ่ยปาก ร่างสูงใหญ่ของคริสที่นั่งเบียดอยู่ข้างกายก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที"เดี๋ยวฉันลงไปส่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด ไม่ใช่การอาสา แต่เป็นการออกคำสั่ง นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ้องมองร่างบางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ คริสเอื้อมมือไปคว้ากุญแจรถซูเปอร์คาร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เตรียมจะคว้าข้อมือพายให้เดินตามออกไปแต่ทว่า... พายกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างรวดเร็ว"ไม่ต้องหรอกคริส..." หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามทำน้ำเสียงให้เป็น

พาย ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินของคอนโดด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก ปลายนิ้วเรียวของเธอยกขึ้นแตะที่ปอยผมข้างแก้ม... จุดเดียวกับที่ ชอปเปอร์ เพิ่งสัมผัสและทัดมันไว้ที่หลังใบหูให้เธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ความอบอุ่นและแววตาเศร้าหมองของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนเธอสลัดไม่ออกหญิงสาวถอนหายใจยาว พยายามตั้งสติขณะล้วงหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเพื่อเปิดประตูห้อง เธอแค่ต้องการอาบน้ำและทิ้งตัวลงนอนให้ลืมความวุ่นวายทั้งหมด ทว่า...ทันทีที่คีย์การ์ดแตะลงบนเซ็นเซอร์จนเกิดเสียง แกร๊ก... ยังไม่ทันที่พายจะได้ผลักประตูเข้าไป ร่างของเธอก็ถูกกระชากจากด้านหลังอย่างแรง!ปัง!ประตูห้องถูกผลักเปิดและกระแทกปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของผู้บุกรุก ร่างบอบบางของพายถูกเหวี่ยงให้หันกลับมาปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งราวกับหินผา ก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะถูกดันไปชิดติดกับบานประตูไม้ความมืดมิดในห้องถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตและกลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นบุหรี่ที่แสนคุ้นเคย... กลิ่นของความอันตรายที่กำลังคุกรุ่นจนถึงขีดสุด"ล่ำลากันหวานซึ้งพอหรือยัง!?"เสียงคำรามต่ำดุดันดังก้องในความมืด นัยน์ตาสีรัตติกาลของ คริส วาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผ

ซูเปอร์คาร์สีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ เรียกสายตาจากนักศึกษาบริเวณนั้นให้หันมามองเป็นตาเดียว ทว่าสิ่งที่เรียกเสียงฮือฮาได้มากกว่ารถหรู คือร่างสูงใหญ่ของ คริส ที่ก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้หญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างๆพาย ก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าที่พยายามปรับให้เรียบตึงที่สุด วันนี้เธอเลือกใส่เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่กว่าปกติและติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด เพื่อปกปิดร่องรอยความป่าเถื่อนที่ผู้ชายข้างกายฝากฝังไว้เมื่อคืน ร่างกายของเธอยังคงปวดร้าว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่สิ่งที่หนักอึ้งยิ่งกว่าร่างกาย คือก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่กำลังเต้นระรัวด้วยความกังวลทันทีที่ปิดประตูรถ คริสก็ตวัดแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดของเธอ ดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับสีข้างของเขาทันที"คริส... คนมองหมดแล้ว ปล่อยก่อน" พายกระซิบเสียงเครียด พยายามขืนตัวออก"มองสิดี... จะได้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นเจ้าของเธอ" คริสตอบกลับหน้าตาย นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองผู้คนที่ลอบมองพวกเขาราวกับราชสีห์ที่กำลังประกาศอาณาเขต มือหนาที่เอวของเธอไม่ยอมคลายออก ซ้ำยังออกแรงรั้งให้เดินเคียงคู่กันเข้าไปใต้ตึกคณะ

หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มใสของ พาย เปรียบเสมือนน้ำกรดที่หยดลงกลางใจของ ชอปเปอร์ เสือร้ายที่เคยตั้งใจจะถอยห่างและเลียแผลใจเงียบๆ บัดนี้สติขาดสะบั้น เขาไม่สนแล้วว่าไอคิวจะอยู่ตรงไหน หรือคริสจะตามมาแหกอกเขาหรือไม่ สิ่งเดียวที่ชอปเปอร์รับรู้ในตอนนี้คือ ผู้หญิงที่เขารักกำลังร้องไห้จนตัวสั่น และเธอกำลังขอร้องให้เขาพาเธอไปจากตรงนี้"ไปกับฉันนะพาย..."ชอปเปอร์เอ่ยเสียงพร่า เขาถอดแจ็กเก็ตหนังของตัวเองออกแล้วคลุมทับลงบนไหล่บางที่สั่นเทา เพื่อปกปิดรอยแดงช้ำที่โผล่พ้นคอเสื้อและปกป้องเธอจากสายตาแทะโลมของคนในคลับ มือหนาล้วงธนบัตรวางกระแทกบนเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนจะตวัดวงแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดของพาย ดึงร่างที่กำลังโอนเอนเพราะสติสัมปชัญญะพร่ามัวให้เข้ามาแนบชิดกับอกกว้าง แล้วพาเธอฝ่าฝูงชนออกไปจากสถานที่อโคจรแห่งนั้นทันที...ณ เพนท์เฮาส์หรูของชอปเปอร์ความเงียบสงบและกลิ่นหอมสะอาดของสปอร์ตโคโลญจน์ประจำตัวชอปเปอร์ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่ประตูเพนท์เฮาส์เปิดออก มันเป็นกลิ่นที่พายคุ้นเคยและทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอชอปเปอร์ประคองร่างบางที่แทบจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดมาที่เขา ไปวางลงบนโซฟาบุกำมะหยี่ตัวกว้างกลางห้อง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านสีทึบเข้ามาตกกระทบเตียงกว้างในเพนท์เฮาส์หรูพาย ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ อาการปวดหนึบที่ขมับจากฤทธิ์เตกีล่าเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย หญิงสาวกะพริบตาปรับโฟกัส ภาพเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ความทรงจำของค่ำคืนที่ผ่านมาจะค่อยๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆภาพที่เธอร้องไห้กอดเขา ภาพที่เธอเมาไร้สติและพยายามจะมอบร่างกายให้เขาเพื่อประชดความเจ็บปวด... และภาพที่ ชอปเปอร์ ดันเธอออกอย่างทะนุถนอม พร้อมกับคำสารภาพรักที่หนักแน่นและแสนจะให้เกียรติพายก้มลงมองตัวเอง เธอยังคงสวมชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วนและเรียบร้อย ผ้าห่มผืนหนาถูกห่มคลุมให้อย่างมิดชิดจนถึงคอ หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย และนั่นทำให้เธอรับรู้ถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่ฝ่ามือขวาเมื่อหันไปมองข้างเตียง หัวใจของพายก็ กระตุกวูบ อย่างรุนแรงร่างสูงโปร่งของชอปเปอร์ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ใบหน้าหล่อเหลาตะแคงซบลงกับท่อนแขนของตัวเองในท่าทางที่ดูไม่น่าจะสบายนัก แต่สิ่งที่ทำให้พายขอบตาร้อนผ่าว คือมือใหญ่ของเขาที่ยังคงสอดประสานและกอบกุมมือของเธอเอาไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อย... เขาทำ