All Chapters of หลอมละลายหัวใจ... สยบผู้ชายไร้รัก [Nc25+]: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่แสนจะบริสุทธิ์และเสียสละของ ชอปเปอร์ กำแพงในใจของ พาย ก็ถูกทลายลงจนหมดสิ้น หญิงสาวร้องไห้จนตาบวมช้ำ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติของตัวเองกลับมา"ชอปเปอร์... ฉันขอบคุณนายมากจริงๆ นะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" พายผละออกจากอ้อมกอดของเสือแสนดี นัยน์ตากลมโตสบกับเขาด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฉันขอเวลา... ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก ฉันอยากทบทวนหัวใจตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมีใครต้องมาเจ็บปวดเพราะความโลเลของฉันอีก"ชอปเปอร์ระบายยิ้มอบอุ่น เขายกมือขึ้นลูบผมเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ"ได้สิ... พักผ่อนเถอะนะ ล็อกห้องให้ดีล่ะ" ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะปวดร้าวจากรอยฟกช้ำ แต่เขาก็ยังหันมายิ้มให้เธอจนวินาทีที่บานประตูห้องปิดลงทิ้งให้พายต้องอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในห้องที่พังทลาย เพื่อค้นหาคำตอบสุดท้ายของหัวใจตัวเอง...หลายวันต่อมา ณ คณะบริหารธุรกิจบรรยากาศที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำของกลุ่มหนุ่มหล่อที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความกะล่อน บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความอึดอัดจนแทบหายใจไม่

หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุนนับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการเธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุกช่องทางถูกบล็อก แม้กระทั่งกลุ่มไลน์ทำงาน พายก็จัดการส่งไฟล์งานในส่วนของเธอเข้าเมล์อาจารย์โดยตรงแล้วกดออกจากกลุ่มไปอย่างเงียบเชียบ เก้าอี้ข้างๆ ที่เคยมีร่างบอบบางนั่งอยู่ บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นเยียบจนน่าใจหายคริส สภาพแทบไม่ต่างอะไรกับหมาบ้าที่ถูกล่ามโซ่หนาเตอะภายในเพนท์เฮาส์หรูของเขาเต็มไปด้วยขวดเหล้าแอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่กลิ้งเกลื่อนพื้น หมาป่าจ่าฝูงที่เคยเย่อหยิ่งและดุดัน บัดนี้ซูบผอมลงไปถนัดตา ขอบตาคล้ำลึก สันกรามเต็มไปด้วยไรหนวดที่ไม่ได้โกนมาหลายวันทุกคืนคริสจะขับซูเปอร์คาร์ไปจอดซุ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามคอนโดของพาย... นัยน์ตาสีรัตติกาลที่แดงก่ำเอาแต่เหม่อมองขึ้นไปยังระเบียงห้องของเธอที่ปิดไฟมืดสนิท สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาพังประตูเข้าไปหาเธอ กระชากตัวเธอมากอดให้หายคิดถึงแทบคลั่ง แต่ทุกครั้

ลานจอดรถคอนโด (ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)หยาดน้ำตาของ ไอคิว และภาพความเจ็บปวดของเพื่อนรักที่เขาถ่ายทอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของ พาย สั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวดในใจตัวเอง"ก็ได้คิว..." พายเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนในความรู้สึก "พายจะยอมไปเจอพวกเขา... แต่แค่ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายเท่านั้น"ไอคิวเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลพราก "ขอบคุณนะพาย... ขอบคุณจริงๆ""บอกพวกเขานะ... พรุ่งนี้เย็น ที่ดาดฟ้าตึกคณะบริหารฯ" พายยื่นคำขาด แววตาของเธอกลับมาเย็นชาและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "พายจะไปฟังสิ่งที่พวกเขาอยากพูด... แต่พายไม่รับปากนะ ว่าหลังจากฟังจบแล้ว พายจะให้อภัยหรือกลับไปเป็นเหมือนเดิม"...เย็นวันรุ่งขึ้น ณ ดาดฟ้าตึกคณะบริหารธุรกิจแสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดทอประกายสีส้มอมม่วงไปทั่วท้องฟ้า สายลมแรงบนยอดตึกพัดกรรโชกจนเสื้อผ้าพลิ้วไหว บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความหดหู่ของการจากลาคริส และ ชอปเปอร์ ยืนรอกันอยู่คนละมุมของดาดฟ้า... สภาพของทั้งคู่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อยในแง่ของการแต่งกายที่สะอาดสะอ้าน แต่ใบหน้าหล่อเหลายังคงซูบตอบและอิดโรย

ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของคริสถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังก้องในความเงียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศแทบไม่มีความหมายพาย แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของ คริส ที่ท้าวคร่อมร่างเธอไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน ในขณะที่ ชอปเปอร์ เดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาของเสือแสนดีสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบอบบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"หนีไปตั้งอาทิตย์นึง... รู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วพาย" คริสกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สันจมูกโด่งคลอเคลียหยอกล้อกับปลายจมูกรั้นของเธอ"แล้วรู้ไหม... ว่าคนเก่งที่กล้าตั้งกฎกติกาใหม่ ต้องโดนทำโทษยังไง" ชอปเปอร์เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนแต่แฝงความอันตราย ริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดจูบลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นชุดเดรสสีดำ สัมผัสของเขาทำให้พายสะดุ้ง ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างหญิงสาวถูกขนาบข้างด้วยความดุดันและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวของผู้ชายสองคน พายช้อนสายตาขึ้นสบกับคริส ริมฝีปากสีพีชเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่า

เสียงสายน้ำจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ดังก้องไปทั่วห้องน้ำกว้างขวางภายในเพนท์เฮาส์ ทว่าเสียงที่ทำให้หัวใจของ พาย เต้นไม่เป็นส่ำ กลับเป็นเสียงลมหายใจทุ้มต่ำของ ชอปเปอร์ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บางของเธอวันนี้คือ "วันของชอปเปอร์" ตามกฎสลับวันที่ราชินีน้ำแข็งเป็นคนตั้งขึ้น และเสือแสนดีก็เริ่มต้นการทวงสิทธิ์ของเขาตั้งแต่ยามบ่ายร่างบอบบางเปลือยเปล่าของพายยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชอปเปอร์ ชายหนุ่มไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่เขากลับใช้ฟองสบู่กลิ่นหอมละมุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านตั้งแต่ลาดไหล่ ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นที่เนินอกอย่างจงใจ"อ๊ะ... ชอปเปอร์... ล้างตัวได้แล้ว..." พายเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ชอปเปอร์ก้มลงกดจูบที่ซอกคอขาวเนียน ฝากฝังรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อทับซ้อนรอยเดิมของคริสอย่างหวงแหน"วันของฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะพาย... รีบไปไหนล่ะ" เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาพายขนล