Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Bab 41 - Bab 50

ซือหนิงวิ่งออกมาจากสวนหินอย่างไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง ใบหน้านิ่งเฉยของนางที่มักจะนิ่งสงบและควบคุมทุกอย่างได้ บัดนี้มีเพียงดวงตาที่สั่นระริก ปลายคางที่แข็งขืนริมฝีปากของนางยังคงร้อนผ่าวจากสัมผัสหยาบกร้านนั้นอยู่ ราวกับมันได้ถูกจารึกไว้ไม่อาจลบ"บัดซบ..." ซือหนิงพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บใจขณะเท้าก็ก้าวต่อไปไม่หยุดมือบางยกขึ้นแตะปากของตนเองอีกครั้งอย่างลืมตัว ก่อนจะกำมือแน่น…นี่คือจุมพิตแรกของนาง!ไม่ใช่แค่ในชีวิตใหม่ หากแม้แต่ในชาติก่อนของนางก็เช่นกันแม้จะฝ่าฟันภารกิจนับร้อย นับพันแค่ไหน แต่ไม่เคยมีแม้แต่คนรัก เช่นนั้นแล้วเรื่องระหว่างชายหญิงนางก็ไม่เคยมีประสบการณ์เช่นกันมาวันนี้… นางกลับสูญเสียจุมพิตแรกให้กับบุรุษผู้หนึ่งที่ไม่เห็นคุณค่าของจุมพิตนี้ด้วยซ้ำ"องค์หญิงซือหนิง… เจ้าไปทำอะไรไว้กันแน่…? คงไม่ใช่..."...ซือหนิงไม่อยากจินตนาการต่อไปอีกแล้ว ดวงตาหรี่ลงด้วยความคิดปั่นป่วนสับสนเวียนวนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเหตุใดต้องเคยไปสร้างความแค้นให้ ฉีหนานหวังผู้นี้ด้วย!และนางที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่แต่จำต้องมาใช้ร่างต่อ ก็ต้องรับกรรมจากอดีตที่ไม่ได้ก่อเช่นนั้นหรือนี่ซือหนิง

"อากาศวันนี้ร้อนเพียงนั้นเลยหรือ เอะ...หรือว่าท่านสอนข้าจนเหนื่อยแล้ว?"ซือหนิงหันมามองเขาด้วยแววตาแปลกใจ สายตานางจ้องที่ริ้วแดงบนหน้าแก้มของคนที่จูงม้าให้ตนอยู่ไม่วางตาเจ๋อหานสะดุ้งเล็กน้อย รีบเบือนหน้าแล้วส่ายศีรษะเบา ๆ"ข้า...ไม่เป็นไร"เขาตอบเรียบ ๆ มีแววตาแฝงความวูบไหวที่ซือหนิงไม่ทันสังเกตเวลาผ่านไปไวราวโกหก ...เสียงระฆังบอกยามเที่ยงดังขึ้นแล้ว ผสมกับแดดที่แรงกล้าทำให้นางตัดสินใจลงจากหลังม้า และชวนครูฝึกไปพักที่ศาลาใต้ร่มไม้อันมองเห็นไป๋ฮวากำลังจัดสำรับมื้อกลางวันอยู่ พอนางไปถึงก็พร้อมรินน้ำชาจากหม้อดินทรงกลมใส่ถ้วยเล็กให้นายสาวและเจ๋อหานอย่างขะมักเขม้นซือหนิงยังไม่ทันยกดื่มชาให้หายกระหายก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากเบื้องหลังแทรกขึ้นมาแล้ว"โอ๊ะ ข้าคิดว่าอดีตองค์หญิงแคว้นเย่ที่เชี่ยวชาญเรื่องการศึกย่อมต้องขี่ม้าเป็นเสียอีก ไม่คิดว่าจะต้องมาฝึกซ้อมด้วย... "เสียงนั้นเป็นของหวงเจียถิง คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหวง วันนี้นางแต่งกายงดงามด้วยชุดขี่ม้าปักลายฟ้าเงินสะดุดตา ตามหลังด้วยกลุ่มเพื่อนสตรีอีกสองสามคนซือหนิงหันมามองก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น "ไม่ว่าจะสตรีแคว้นไหนล้วนก็มีควา

กลุ่มคุณหนูจากตระกูลขุนนางทยอยกันมาถึงตั้งแต่ยามซื่อ(09.00 – 10.59 น.) และขณะนี้ก็จับกลุ่มพูดคุยกันด้วยอารมณ์ครึกครื้นเต็มที่เสียงฝีเท้าบนพื้นดินบดเบา ๆ ดังขึ้นจากทิศทางหนึ่งยังทิศที่ซือหนิงและซูเมิ่งเดินมา ทันทีที่มาหยุดยืนที่ขอบเขตพื้นที่นัดหมายเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากกลุ่มคุณหนูที่ยืนอยู่ก่อน เป็นสตรีนางหนึ่งสาวเท้าออกมาอย่างอุกอาจ“นึกว่าท่านหญิงจะไม่มาแล้วเสียอีก”น้ำเสียงของคุณหนูคนนั้นเย็นเฉียบแฝงความยโส นางคือเจียงซิ่นหรู บุตรีของเสนาบดีกระทรวงโยธาเจียงซิ่นหรูกวาดตามองซือหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะเหยียดยิ้ม “ไม่รู้เลยว่า แคว้นเย่จะมีธรรมเนียมการมาสาย เป็นปกติด้วย”ซูเมิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังสะดุ้งเฮือกเพราะนางคือต้นเหตุของมาสายเอง นางก้าวขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมจะอธิบายอย่างร้อนรน “ขะ...ข้าต่างหากที่ทำให้มาช้า ข้า--”ทว่าซือหนิงยกมือขึ้นห้ามไว้ทัน นางหันไปยิ้มให้ซูเมิ่งเล็กน้อยอย่างปลอบประโลม ก่อนจะเผชิญหน้ากับเจียงซิ่นหรูด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“ช้าอย่างนั้นหรือ?” ซือหนิงเอ่ยเบา ๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “แปลก ข้าไม่เห็นว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาถึง แล้วเจ้าคือใครกันหรือ ถึงได้เอ่ยต

“พรุ่งนี้คงต้องเอากับดักแบบกลบฝังมาลองไว้แถวนี้สักชุด…”นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยิบมีดเล่มเล็กที่เก็บไว้ในมิติคลังเก็บของขึ้นมา แล้วก้มลงขีดเครื่องหมายเฉพาะของตนไว้ที่โคนต้นไม้ ซือหนิงคิดว่าจุดนี้ในวันพรุ่งนี้ที่เริ่มการล่าสัตว์อย่างเป็นทางการแล้วผู้คนไม่น่ามาเยอะเพราะพวกเขาต่างก็รู้ว่าองค์รัชทายาทเปิดประเดิมวันนี้ไปแล้ว อาจไม่อยากเสียเวลามาแถวนี้อีก แต่ซือหนิงนั้นไม่เหมือนกัน นางอยากได้สัตว์ตัวเล็ก ๆ พอคนส่วนใหญ่ล่าสัตว์ตัวใหญ่แถวอื่นก็ทำให้สัตว์ตัวเล็กหนีมาแถวนี้เมื่อจัดการสำรวจบริเวณนี้เสร็จก็เคลื่อนตัวไปต่ออีกไม่กี่สิบก้าว เจอตอไม้ผุแสนเหมาะสำหรับซ่อนของ นางก็ขีดอีกจุด และอีกจุด ไล่ไปจนกระทั่งได้สัญลักษณ์ที่พรุ่งนี้จะกลับมาใช้ได้โดยไม่มีใครล่วงรู้เมื่อเห็นว่าขบวนม้าหายไปสักพักแล้ว ซือหนิงจึงดึงบังเหียนกลับมาทางเดิม ควบเจ้าม้าแคระกลับเข้าสู่เส้นทางหลักอย่างเงียบ ๆราวไม่ได้ทำอะไรเมื่อสักครู่นี้เสียงพูดคุยเบา ๆ จากโต๊ะน้ำชาใต้ร่มไม้ดังเป็นระยะ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในป่าช่วงปลายสารทฤดู ขบวนที่เดินนำมาก่อนหน้าได้หยุดพักกลางทางยังสถานที่สวยงามที่จัดไว้ และท

“ข้าทำให้ท่านล้ม... เช่นนั้นหรือ”เจียถิงกัดริมฝีปากแน่น “ข้าเพียงจะมาบอกให้ท่านหญิงไปนั่งเพราะมีที่ว่างแล้วก็เท่านั้น ท่านไม่พอใจข้าเพียงนี้เชียวหรือ?”ซือหนิงยิ้มบาง “งั้นหรือ... เช่นนั้น ข้าคงต้องรับผิดชอบสินะ”พูดจบ ซือหนิงก็หมุนตัวหันไปหยิบกาน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนักมา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหาคุณหนูหวงอีกครั้ง“ท่านหญิงจะทำอะไร!”หวงเจียถิงเบิกตากว้าง ร่างกายเริ่มสั่นเล็กน้อยอย่างตระหนกกับสิ่งที่เห็น กาน้ำชาในมือของซือหนิงดูเหมือนกำลังจะรินเทลงบนขาของนางอย่างไรอย่างนั้น“ข้าเพียงแค่อยากช่วยคลายความเจ็บปวดให้ท่านเท่านั้น” ซือหนิงกล่าวเรียบ ๆ แล้วยื่นถ้วยน้ำชาเข้าใกล้ข้อเท้าของเจียถิงมากขึ้น “ข้าคิดว่าน้ำชาร้อน ๆ นี้น่าจะช่วยลดอาการปวดได้”นางเอียงถ้วยน้ำชาเล็กน้อย น้ำชาใสไหลเป็นสายตรงปลายขอบตกลงบนพื้นดิน ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนใกล้ปลายชายกระโปรงของคุณหนูหวงมากขึ้น“หยุดนะ!”หวงเจียถิงร้องลั่น ฉับพลันลุกพรวดขึ้นอย่างลืมตัว ก้าวถอยหลังไปสองก้าวสายตามองมาที่ซือหนิงราวจะฆ่าเดี๋ยวนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ทั้งบริเวณเงียบกริบไปทันใดซือหนิงยืนนิ่ง สายตาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ก่อนจะหันไปยื่นถ้วยชา