All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 16 ชีวิตใหม่ง่ายดายเสียที่ไหนสายวันต่อมา...แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายใน จวนท่านหญิงซือหนิง นางก้าวออกมายืนที่ลานหน้าจวน มองดูบ่าวไพร่ที่กำลังจัดแจงสัมภาระให้เข้าที่การย้ายออกจาก ตำหนักรับรอง มายังจวนพระราชทานครั้งนี้เป็นสัญญาณว่าบัดนี้ นางมิใช่องค์หญิงจากแคว้นเย่อีกต่อไป แต่เป็นเพียง ท่านหญิงซือหนิงแห่งแคว้นฉี แม้ยศศักดิ์จะยังมีอยู่ แต่มันเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไม่มีอำนาจใดรองรับ นางมีชีวิตอยู่ได้เพราะนางคือตัวประกันของสองแคว้นที่ตอนนี้ยังไม่มีแคว้นใดกล้าลงมือจัดการ ทว่าอนาคตนั้นก็ไม่แน่..."ขอบคุณที่ช่วยดูแลทุกอย่าง ซุนมามา"ซือหนิงกล่าวพลางหันไปมอง ซุนมามานางกำนัลจากในวังที่มาควบคุมดูแลการขนย้ายครั้งนี้"บ่าวเพียงทำตามหน้าที่เจ้าค่ะ" ซุนมามากล่าวอย่างนอบน้อม ก่อนจะค้อมตัวแล้วส่งสิ่งหนึ่งให้ซือหนิง"นี่เป็นจดหมายจากองค์รัชทายาท ฝากมาให้ท่านหญิงเจ้าค่ะ"ซือหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางรับจดหมายนั้นมาถือไว้ มองดูมันด้วยสายตาวิเคราะห์ แล้วก็น้อมส่งซุนมามาที่ทำหน้าที่เสร็จแล้วออกจากจวนไป"ทำไมองค์รัชทายาทยังติดต่อท่านอยู่?"หลี่เจ๋อหาน ที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นด

ภายในห้องส่วนตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ ทุกสิ่งในห้องถูกจัดไว้อย่างหรูหรางดงาม เครื่องเรือนไม้แกะสลักบ่งบอกห้องนี้มีไว้สำหรับชั้นสูงเมื่อซือหนิงก้าวเข้ามาในห้อง นางได้รับการต้อนรับจาก หลัวกงกง ขันทีคนสนิทขององค์รัชทายาทอย่างดี"ท่านหญิงซือหนิง เชิญนั่งขอรับ" หลัวกงกงกล่าวพลางผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามองค์รัชทายาทซือหนิงยอบกายคารวะถวายพระพรตามมารยาท ก่อนจะนั่งลงเบื้องหน้า องค์รัชทายาทฉีหยางเฉินบุรุษผู้เป็นรัชทายาทแห่งแคว้นฉียังคงสงบนิ่ง นัยน์ตาลึกซึ้งของเขาจับจ้องมาที่นางตลอดเวลา คล้ายกับเฝ้าสังเกตทุกอิริยาบถของนางอย่างละเอียดหลัวกงกงรินชาใส่ถ้วย กระแสไออุ่นจากน้ำชาลอยขึ้นมาบางเบา ซือหนิงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ก่อนจะยกขึ้นชิมเบา ๆ กลิ่นของมันหอมละมุน กลิ่นอ่อน ๆ ของดอกเหมยเจือจางอยู่ในรสชาติ ตลอดการเคลื่อนไหวนี้อยู่ในสายตาของฉีหยางเฉินทั้งสิ้น"ชาดี รสนุ่มลึก ยอดเยี่ยมนักเพคะ" ซือหนิงเอ่ยชมตามมารยาทเมื่อทำครบอย่างที่ควรแล้วซือหนิงก็วางถ้วยชาลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้า"องค์รัชทายาทมีรับสั่งอันใดกับหม่อมฉันหรือเพคะ?"ฉีหยางเฉินวางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนจะเอียงศ

แต่ซือหนิงจำได้ว่า...ตอนเดินขึ้นเขา นางเจอและก้มลงแตะต้นพืชบางชนิดที่คิดว่ามีประโยชน์ ...หรือว่าตอนนั้นเองที่มิตินี้ดูดมันเข้ามา?หากเป็นเช่นนั้น แปลว่านางสามารถเก็บของเข้ามิติได้เพียงแค่สัมผัสและนึกถึงมัน!ซือหนิงตั้งใจพิสูจน์ นางยกมือขึ้นแตะปิ่นไม้ของตน เมื่อจินตนาการว่าต้องการให้มันหายไป ปิ่นหยกพลันเลือนหายไปจากศีรษะของนางเข้าไปเก็บอยู่ที่ตู้ข้างๆนั้นเอง...ริมฝีปากของสตรีหนึ่งเดียวยกขึ้นเล็กน้อยทันที นั่นแปลว่านางสามารถใช้มิติพื้นที่ว่างนี้เป็นคลังเก็บของได้น่ะสิซือหนิงเดินสำรวจไปรอบ ๆ ทดสอบการนำของเข้าออกจนแน่ใจว่าตัวเองสามารถควบคุมมันได้สุดท้าย นางตัดสินใจทดสอบอีกอย่าง เปลือกตาบางหลับลง จินตนาการถึงร่างของตนเองในป่าลมหายใจของนางสงบลง...เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นท้องฟ้าเหนือศีรษะกลายเป็นสีดำสนิท ดวงจันทร์ลอยอยู่เหนือยอดไม้แล้ว"อา ข้าหายไปนานเหมือนกันนะเนี่ย"ซือหนิงกวาดสายตามองรอบตัว ป่ามืดสนิท แสงสุดท้ายของวันหมดไปแล้ว นางพ่นลมหายใจอย่างปลงตกก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนปัดเนื้อตัวที่เลอะดินออกไปอย่างไรคืนนี้คงต้องพักที่นี่ก่อน...ดีที่นางเตรียมตัวมามือของอดีตสายลับยุคศตว

บทที่ 19 นางถูกจับตาดูจากสองบุรุษหรือ?"ข้านึกว่า... ท่านถูกจับตัวไปแล้ว!"ซือหนิงมองเจ๋อหานแล้วนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวาน นางบอกเพียงแค่ว่าจะกลับมาตอนเย็น แต่นางไม่ได้กลับมาเลย เพราะเรื่องไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้นางต้องค้างคืนอยู่กลางป่าความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้น แต่นางยังคงสงบสีหน้าเช่นเดิม"ข้าปลอดภัยดี เจ๋อหาน" นางกล่าวเสียงเรียบ "เกิดเรื่องนิดหน่อยจึงกลับมาช้ากว่ากำหนดเท่านั้น ต้องลำบากท่านเป็นกังวลแล้ว"ดวงตาของหลี่เจ๋อหานฉายแววโล่งอก แต่ยังคงมีความไม่พอใจเล็กน้อยอยู่ดี"หากจะออกไปเช่นนี้ คราวหน้าท่านควรแจ้งให้ชัดเจนกว่านี้เถอะ หรือไม่ก็ให้ข้าตามไปด้วย"เขาพึมพำเสียงไม่ดังมาก พลันเหมือนนึกอะไรได้ขึ้นมา ก่อนจะเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง "เมื่อคืนนอกจากคนของจวนท่านหญิงที่ออกตามหาท่านแล้ว... ยังมีแขกจากที่อื่นมาร่วมด้วย"ซือหนิงเลิกคิ้ว "แขก?""ใช่ คนขององค์รัชทายาทหยางเฉิน และ... ฉีหนานหวัง"ซือหนิงมองไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าจวน ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ กับหลี่เจ๋อหาน"องค์รัชทายาทหยางเฉินมีบ่าวอยู่ในจวนของเราอยู่แล้ว การที่เขารู้เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก" นา

"มีเจ้าค่ะ คุณหนูต้องการเท่าไรดี?"ซือหนิงเอ่ยถึงสมุนไพรที่เก็บได้ในช่วงสารทฤดูมาอีกหลายอย่างเพื่อสอบถาม ซึ่งเป็นอย่างที่นางศึกษามา ในตลาดสุมนไพรตอนนี้แต่ละร้านล้วนมีอยู่ในคลัง ทำให้ผู้ที่นำมาขายไม่สามารถต่อรองราคาได้ แม้หนทางการเก็บจะยากและเสี่ยงชีวิตเท่าไหร่ก็ตามซือหนิงยามเข้าไปในร้านสมุนไพรทั้งเล็กใหญ่แต่ละร้านเอ่ยถามด้วยคำถามไม่ต่างกันกับสมุนไพรที่นางเห็นตอนไปขึ้นเขาชิงหลานแล้วก็ซื้อของในร้านแต่ละร้านมาไม่มากพอเป็นข้าสอบถามของนางแล้วก็เดินออกมาทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางได้ความคิดในการหาเงินก้อนใหญ่เข้าแล้ว จากที่คิดว่าจะขึ้นไปตัดสมุนไพรมาขายอย่างเดียวมิสู้ทางทำเป็นธุรกิจเล็ก ๆ เลยเล่า หากนางเก็บเกี่ยวสมุนไพรบนเขาคนเดียวอาจทำไม่ทันกาลฤดูหิมะอาจมาก่อน เช่นนั้นมิสู้หลายมือช่วยกันเก็บของในป่าที่หาง่ายในสารทฤดูแต่หายากในเหมันตฤดูมาเก็บไว้ในมิติคลังเก็บของ รอเวลาที่ของเริ่มขาดตลาดค่อยนำออกมาขายในราคาที่สูงขึ้นหากจะทำสำเร็จได้ซือหนิงต้องไปเจรจากับพวกนายพรานที่เชี่ยวชาญการเก็บของป่าเสียก่อน แต่ครานี้ไม่อาจให้ปี่ชวนตามนางได้เด็ดขาด เช่นนั้นแล้วคงต้องออกเดินทางไปที่เขาชิงหลานเพื่อไปยังหม