All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 31 - Chapter 40

"ได้โปรดฟังข้อเสนอของข้าก่อน... ข้าต้องการให้ท่านเก็บพวกสมุนไพรจำพวกนี้มากเท่าที่มากได้"ซือหนิงยืนกระดาษสีน้ำตาลที่มีรูปวาดลักษณะของสมุนไพรหลายชนิดอยู่ นางใช้การวาดรูปแทนเขียนเพราะรู้ว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือทั้งนายพรานกับภรรยาของเขามองภาพวาดแล้วก็หันมามองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนจะเป็นนายพรานที่เอ่ยขึ้นอย่างอดสงสัยไม่ได้"ข้านั้นเก็บของพวกนี้ไปขายในเมืองอยู่แล้ว สมุนไพรพวกนี้เก็บไปก็ขายได้ในราคาที่ถูกนัก ข้าต้องเตือนท่านไว้ก่อนว่าหากท่านต้องการนำไปขายล่ะก็ เมื่อรวมค่าจ้างข้าเข้าไปแล้วท่านจะได้ไม่คุ้มเสียเอา..."ซือหนิงยิ้มบาง ๆ อย่างประทับใจนายพรานผู้นี้มีนิสัยที่น่าคบหาและน่าทำธุรกิจด้วยนัก เรื่องนี้เขาจะไม่เอ่ยเตือนนางก็ได้ เพราะนางจะได้กำไรหรือไม่อย่างไรเขาก็ได้เงินค่าจ้างจากนางไปอยู่ดีไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะคิดว่านางบ้าไปแล้ว หากนางไม่มีมิติคลังเก็บของที่มีตู้ควบคุมอุณหภูมิ ตู้ควบคุมความชื้นก็คงไม่คิดทำเช่นนี้เหมือนกัน"ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ได้ พวกท่านหามาได้เท่าใดข้ารับซื้อเองทั้งหมด"นายพรานมองนางด้วยสายตาประเมินอีกรอบ ครานี้เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ไม่

บทที่ 23 ใครควรกลัวใครกันแน่!เสียงกระแทกดัง "ตุ้บ!" สะท้อนก้องภายในห้องไม้เก่า ซือหนิงที่จงใจขยับตัวกระแทกผนังไม้เก่าจนเกิดเสียงดังเพื่อเรียกคนข้างนอกให้เข้ามาไม่ต้องรอนาน เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประกอบกับเสียงสนทนาเบา ๆอย่างที่นางต้องการ“นางน่าจะฟื้นแล้ว”“หึ งั้นก็ถึงเวลาแล้ว...”ประตูไม้เก่าถูกผลักออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์สี่คนก้าวเข้ามาภายในห้อง แววตาแข็งกร้าวราวกับนักล่าที่จ้องเหยื่ออ่อนแอ พวกมันมองดูซือหนิงที่ยังคงนั่งพิงผนังอยู่ ใบหน้าไร้ซึ่งความหวาดกลัว“ดูท่าจะเป็นพวกใจแข็งไม่น้อยเลยนะ ท่านหญิงซือหนิง”เสียงหนึ่งดังขึ้น ชายร่างสูงใหญ่ผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มก้าวเข้ามาใกล้ เขามองซือหนิงจากศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาเหยียดหยัน“หรือเจ้าคิดว่าพวกข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้?”ซือหนิงปรายตามองพวกมันทีละคน นางไม่แม้แต่จะขยับตัว สายตานิ่งเฉยราวกับพวกมันเป็นเพียงตัวละครในบทละครที่ถูกส่งมาเล่นตามคำสั่งเท่านั้น“หึ” นางกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“พวกเจ้าถูกจ้างมาให้พูดประโยคพวกนี้ใช่หรือไม่?”คำพูดของนางทำให้สีหน้าของพวกโจรเปลี่ยนไป คล้ายกับว่าถูกมองออกจนหมดเปลือก“เจ้าอย่ามาปากดีนัก

ภายในห้องเก่า ซือหนิงแสร้งหอบหายใจ มือของนางกำเชือกไว้แน่นรอคอยให้พวกเขาเข้ามา ตอนนี้นางอยู่ในลักษณะน่าเวทนายิ่งนัก น้ำตาไหลเป็นทางเต็มสองข้างแก้มชวนให้คนเห็นจิตใจปวดร้าวเมื่อประตูถูกถีบเปิดออก เจ๋อหานก็พุ่งเข้ามาหานางก่อนใคร ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบปวดนึบอย่างไม่อาจทานทนนางถูกมัดไว้กับเก้าอี้ดูน่าอึดอัด รอยช้ำบนใบหน้าและข้อมือของนางทำให้เขากัดฟันแน่นราวกับรู้สึกไปเอง"ซือหนิง! ท่านถูกทำร้าย!? "เจ๋อหานถามเสียงสั่น มือของเขารีบเอื้อมไปแกะเชือกที่มัดนางออก จนตอนนี้เหลือเพียงรอยช้ำสีแดงคล้ำที่แขนและข้อขาทั้งสองข้างของซือหนิง ร่างกายแสนบอบบางอ่อนยวบอย่างหมดแรงทันทีปี่ชวนเข้ามาสมทบ ดวงตาของเขาก็ฉายแววไม่พอใจไม่แพ้กัน...ซือหนิงเงยหน้าขึ้นมอง สายตาของนางเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์แวบหนึ่งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว"พวกเขาทำร้ายข้า… ข่มขู่ข้า บอกให้ข้าอย่าได้คิดใหญ่ อย่ายุ่งกับองค์รัชทะ--- ฮึก ๆ"นางครางตอบเสียงแผ่วเบาราวคนกลัวสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก ท่าทางอ่อนล้าราวกับคนที่เพิ่งเผชิญกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญจนทนไม่ไหวเจ๋อหานที่ได้ฟังก็กัดฟันแน่น กำหมัดจนข้อขึ้นสีขาวเมื่อมอ

"เช่นนั้น ก็ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะพูดได้อีก"แม้ถ้อยคำของเขาจะดูคล้ายยอมรับการตัดสินใจของนาง แต่แววตานั้นกลับคล้ายซ่อนประกายความไม่พอใจอยู่ลึก ๆไม่ว่าอย่างไรซือหนิงก็มิอาจเลี่ยงไม่ให้เขามีโทสะได้หรอก นางทำให้ได้เพียงให้เขาโกรธนางน้อยลงเท่านั้น ซือหนิงจึงวางแผนเอาเรื่องที่นางถูกขุนนางแคว้นฉีข่มขู่มาเป็นกระโถนแบ่งโทสะของเขาไปหน่อย"หากพระองค์มีเรื่องอื่นที่ต้องการให้หม่อมฉันรับใช้ ก็ขอให้ตรัสมาได้เสมอเพคะ" ซือหนิงกล่าวต่ออย่างนอบน้อม "แต่หากเป็นเรื่องนี้ เกินกำลังของหม่อมฉันเพคะ..."หยางเฉินจ้องมองซือหนิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเพียงเล็กน้อย นางอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดสิ่งใด แต่เมื่อนางรอดพ้นจากการต้องเป็นสนมของเขาแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลงด้วยดีซือหนิงจึงถือโอกาสกล่าวขอตัวทันใด "หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ"ก่อนจะออกจากศาลา นางหันกลับมาเอ่ยอีกเรื่องอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ "ส่วนเรื่องที่องค์รัชทายาทส่งองครักษ์ปี่ชวนมาดูแลหม่อมฉันนั้น... หม่อมฉันคิดว่าคงต้องส่งคืนเช่นกันเพคะ ขอบพระทัยในความหวังดีเสมอมา...""เจ้าคิดว่าจะส่งกลับคืนก็ส่งได้เลยงั้นหรือ?" หยางเฉินถามเสียงเรียบ สีหน้าเขาเจือความโกรธอย

บทที่ 27 จุมพิตแรกของนาง!"เจ้าจำไม่ได้!?"เขาถามกลับ ช้า...ชัดเจน...แฝงรังสีเย็นเยียบจนซือหนิงเย็นวาบทั่วกาย"หม่อมฉันนึกไม่ออกเลยว่าเหตุใดถุงปักของหม่อมฉันไปอยู่ที่พระองค์ได้ พอดีช่วงที่อยู่วังหลวงหม่อมฉันป่วยหนักอยู่ช่วงหนึ่งจึงมีบางเรื่องที่อาจลืมไปบ้างเพคะ..."ซือหนิงตัดสินใจอ้างเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่ออย่างน้อย หากนางและเขาเคยพบกันจริงก็จะได้มีเหตุผลที่นางจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้ ขณะกล่าวซือหนิงก็พยายามสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ อย่างต้องการแสดงความจริงใจฉีหนานหวังหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงความไม่พอใจและความเยาะหยันตนเอง ก่อนจะกล่าวเสียงเย็นต่อมา"คิดหรือว่าเพียงบอกว่าลืม นั่นก็จะจบจริง!"ในอกซือหนิงสั่นสะเทือนเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะกลัวหากเพราะนางเริ่มตระหนักแล้วว่า…อาจมีบางสิ่งที่ร่างเดิมได้ทำทิ้งไว้บางสิ่งที่...เลวร้ายเกินคาดเดาฉีหนานหวังหลุบตาลงชั่วขณะก่อนจะลืมขึ้นใหม่ด้วยประกายตาเด็ดขาด และเพียงกระพริบตา! ฉีหนานหวังก็หายไปจากตำแหน่งที่อยู่ตรงหน้า…เขาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังของซือหนิงอย่างไร้สุ้มเสียง มือใหญ่ของเขายื่นมาจับคางนางพร้อมบังคับให้นางหันหน้ากลับไปเผชิญกับสายตาแ