Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Bab 51 - Bab 60

บทที่ 34 นางทำให้เขาประหลาดใจรอบที่ล้านแม้พวกกลุ่มนักฆ่าชุดดำจะติดกับดักไปก่อนหน้า แต่ซือหนิงรู้ดี…นั่นเป็นเพียงการชะลอเวลา พวกมันต้องจัดการออกมาจากกำดักนั่นได้และตามมาอีกไม่นานแน่ อาจเร็วเกินกว่าที่นางจะพาฉีหนานหวังหลุดพ้นออกจากป่านี้ได้ทันเวลาด้วยซือหนิงบังคับม้าให้เลี้ยวเข้าแนวต้นไผ่ริมลำธารสายหนึ่ง หยุดลงในจุดที่พุ่มไม้หนาทึบพอจะบดบังร่องรอยได้ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า“ท่านหวังลงมาเร็ว!”นางหันไปสั่งเสียงเข้ม รีบร้อยจนลืมตัวว่าเขาคือผู้ใด ขณะที่ฉีหนานหวังที่บาดเจ็บเริ่มหมดแรงทำเพียงจ้องหน้านางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนทำตามที่อีกฝ่ายสั่ง“เจ้าจะทำอะไรต่อ?”“ถ่วงเวลาให้พวกมันคิดว่าเรายังอยู่บนหลังม้า…” นางตอบพลางเอื้อมมือขึ้นไปพยุงร่างเขาลงมาห่างจากม้า ท่ามกลางสีหน้าระแวดระวังมองรอบข้างตลอดเวลาแม้ฉีหนานหวังจะอ่อนแรงมีเซเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามไม่ให้ตัวเองกลายเป็นภาระซือหนิงหยิบมีดสั้นจากชายแขนเสื้อ ปักไปที่ต้นขาม้าพอให้ม้าสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะตบแรง ๆ ที่บั้นท้ายของมัน เสียงร้องแหลมดังขึ้นเล็กน้อยก่อนที่มันจะพุ่งตัวออกไปตามเส้นทางเบื้องหน้า ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าบนผืนดินและคราบเลือดเล็กน้

นางตอบสั้น ๆ แม้ในใจนางก็อยากจะทำเช่นนั้นเหมือนกันก็ตาม แต่หากเขาดันรอดขึ้นมานางจะทำอย่างไรเล่า “อ้อ แล้วหม่อมฉันก็ไปจัดการเรื่องร่องรอยรอบถ้ำมา กลบรอยเท้าเพิ่มเติมแล้วก็สร้างร่องรอยปลอมให้พวกนั้นหลงทางมากอีกหน่อยเพคะ”ตามจริงนางไปวางกับดักไว้เล็กน้อยด้วย เผื่อมีใครมาใกล้จะได้รู้ก่อน ยังดีที่กับดักที่เอาไว้ดักสัตว์ที่ซือหนิงเตรียมมาใส่ไว้มิตินั้นยังเหลืออยู่สิ่งที่นางทำที่ผ่านมาล้วนทำให้ฉีหนานหวังหันมองนางชัด ๆ อีกครั้ง สีหน้าเขาดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่เอ่ยคำใดออกมาเก็บไว้ในใจเป็นพอ“ข้าควรขอบคุณท่านหญิง...เรื่องที่ช่วยชีวิตข้าทั้งที่เจ้าควรจะโกรธข้าด้วยซ้ำ”“หม่อมฉันแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับชีวิตคนได้เพคะ”ซือหนิงตอบอย่างที่นางคิดจริง การเป็นสายลับในชาติก่อนทำให้ซือหนิงจัดการแยกอารมณ์ระหว่างเรื่องพวกนี้ได้“เจ้าใจเย็น...และมีเหตุผลกว่าที่ข้าคิด”เขาว่าเสียงพร่าต่ำ แววตาแน่นิ่งจ้องเปลวไฟเบื้องหน้าอย่างคนมีเรื่องให้คิด...บางที นางในตอนนี้อาจจะไม่เหมือนกับสตรีในอดีตที่เขาเคยได้สัมผัสเลย ราวกับไม่ใช่เพียงความทรงจำหายไป แต่เหมือนไม่ใช่คนเดียวกันด้วยซ้ำสายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้งในค

ซือหนิงยิ้มให้อย่างเอ็นดู คุณหนูผู้นี้ใสซื่อและมีจิตใจรักในครอบครัวยิ่งนัก คิดถึงบิดาก่อนเช่นนี้เดาว่าที่สกุลอู๋คงเลี้ยงบุตรสาวด้วยความรักจริง ๆ“ได้สิ ข้าจะสอนเจ้าให้หมดทุกขั้นตอนเลย แต่เจ้าอย่าลืมหากทำอาหารจานนี้สำคัญที่สุดคือต้องเตรียมเนื้อดีและสดใหม่ล่ะ”หลังจากนั้นซือหนิงก็ทำเนื้อย่างจานใหม่พร้อมกับทั้งกระโจมเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง ไป๋ฮวา ซูเมิ่ง และองครักษ์ของจวนซือหนิงต่างร่วมวงโดยไม่ต้องมีพิธีรีตองให้มากความ ซือหนิงตั้งใจให้มื้อนี้ เป็นของกำนัลเล็ก ๆ สำหรับทุกคนที่เหนื่อยมาด้วยกันกลิ่นย่างหอมกรุ่นเริ่มลอยคลุ้งไปถึงกระโจมใกล้เคียง ร่างในอาภรณ์สีเข้มของใครคนหนึ่งที่เลือกใช้ทางนี้เป็นผ่านก่อนเข้าป่าก็รับรู้กลิ่นหอมรัญจวนนี้...องค์รัชทายาทหยางเฉินแม้จะเป็นแค่บังเอิญเดินผ่านมาทางหน้ากระโจมอันไกลโพ้นนี้ แต่การได้ยินเสียงหัวเราะดังและการร่วมโต๊ะอาหารกับบ่าวต่ำศักดิ์นั้น ก็ทำให้แววตาที่ปรายไปมองยังร่างในชุดเรียบง่ายที่กำลังยิ้มกับถาดเนื้อย่างเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเขาไม่ได้เอ่ยอะไรแม้แต่น้อย เพียงเดินผ่านช้า ๆ ดวงตาเรียบนิ่งคล้ายไม่ไยดี ก่อนจะหันหลังกลับทันใดซือหนิงต

"หึ จะบอกว่าเราตระบัดสัตย์หรือ หากเรื่องนั้นส่งผลต่อความมั่นคงของแคว้น เราย่อมมีสิทธิ์ชะลอโดยไม่มีข้อแม้! เช่นนั้นเราจะมอบของมีค่าให้เจ้าชดเชยก็แล้วกัน หยางเฉิน"ทุกเสียงเงียบสนิทในทันที ไม่มีใครกล้าเอ่ยค้านอีกก่อนที่บรรยากาศจะกลับเข้าสู่ความตึงเครียดไปมากกว่านี้ ฮ่องเต้ก็ยกพระหัตถ์ขึ้นอีกครั้ง"วันนี้ เรามีข่าวดีอีกหนึ่งเรื่องจะประกาศ"ไป๋กงกงก้าวออกมาพร้อมถือพระราชโองการม้วนหนึ่ง และกล่าวอ่านด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ฝ่าบาท มีพระประสงค์ให้ ฉีหนานหวังแห่งราชวงศ์ฉี อภิเษกกับท่านหญิงซือหนิง ในฤกษ์ยามอันเหมาะสมที่เราจะประกาศต่อไปในอนาคต..."เสียงฮือฮาดังขึ้นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่านัก เพราะเรื่องนี้ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าตัวเอง!ซือหนิงเบิกตากว้างนั่งนิ่งไม่ไหวติง ซึ่งฉีหนานหวังเองก็ตกใจไม่ต่างกัน เขาหันมาสบตากับนางทันใด แววตาทั้งคู่สะท้อนความไม่เข้าใจในพระประสงค์นี้โดยสิ้นเชิงเมื่อไร้เงาบุคคลในพระราชโองการ ไป๋กงกงขานก็เอ่ยขานนามทั้งสองอีกครั้ง ทำให้ทั้งซือหนิงและฉีหนานหวังต้องลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินออกมารับโองการกลางสายตาผู้คนแม้จะยังสับสนงุนงงอยู่ก็ตามองค์รัชทาย

ใกล้ถึงเวลาใช้มันแล้วล่ะ…ซือหนิงให้ไป๋ฮวาไปตามบ่าวผู้หนึ่งที่ไว้ใจได้และมีความฉลาดเฉลียวพอตัวคนหนึ่งมา ไม่นานนักบ่าวหนุ่มร่างผอมนามเหยียนเฉิงก็ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านข้างแล้ว“เจ้าจะใช้ชื่อนามแฝงว่า ‘หลิวอวิ๋น’ อย่าเผลอเอ่ยชื่อจริงต่อหน้าคนแปลกหน้าโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” ซือหนิงเอ่ยโดยไม่เงยหน้า“เข้าใจขอรับ ท่านหญิง”“ดี เจ้าจงนำสมุนไพรเหล่านี้ไปขายทีละเล็กละน้อย ให้ร้านละไม่มาก แต่ให้ครอบคลุมทุกร้านสมุนไพรให้กว้างขวางที่สุด”“ขอรับ” เหยียนเฉิงพยักหน้าอย่างเคารพ“จำไว้ว่า ข้าต้องการให้พวกเขารู้จักเจ้าในฐานะผู้ที่ ‘อาจ’ หาสมุนไพรหายากได้ ไม่ใช่พ่อค้าที่มีของตลอดเวลา”ซือหนิงผูกปากถุงผ้าด้วยเชือก ก่อนส่งให้บ่าวหนุ่มอย่างไม่เร่งรีบ“กล่าวให้เหมือนกันทุกที่ ว่าสมุนไพรพวกนี้เป็นของที่เจ้าพบโดยบังเอิญ หากมีอีกก็จะนำมาขายอีก…พูดแค่นั้น”“ขอรับ”เหยียนเฉิงรับของแล้วโค้งคำนับอย่างเคารพ ก่อนถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบภายในห้อง เหลือเพียงเสียงพัดลมหนาวเบา ๆ และเงาสะท้อนของแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านบางไป๋ฮวายืนอยู่ตรงมุมห้องด้านข้าง ตรงจุดที่ตนยืนประจำมาตั้งแต่แรกเงียบ ๆ อย่างเคยชิน นางไ