All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 61 - Chapter 70

“หม่อมฉันเพียงแค่มาเพราะมีบางเรื่องต้องการถาม ไม่ได้หมายจะรบกวนพระองค์ถึงในเรือนบรรทมเช่นนี้”น้ำเสียงราบเรียบแฝงความไม่พอใจเอ่ยขึ้น ขณะปลดมือออกจากการรั้งของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล“...เหตุใดเจ้าจึงไม่ส่งคนมา หากต้องการพบ จะได้ไม่ต้องลำบากมาเองเช่นนี้”ฉีหนานหวังมองที่มือของตนอันปราศจากความอุ่นอย่างก่อนหน้า ความรู้สึกว่างเปล่าชั่วขณะทำให้เขาไปไม่เป็นเล็กน้อย“หม่อมฉันส่งไปแล้วเพคะ แต่คนของพระองค์ดูเหมือนไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับคนนอกเลย คนของหม่อมฉันจึงกลับมาอย่างไร้ผลลัพธ์เสียทุกครั้งเพคะ”คำพูดนั้น ทำให้ดวงตาคมของฉีหนานหวังหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแผ่วเบา“ข้าจะตรวจสอบเรื่องนี้ภายหลัง...”บรรยากาศในห้องยังเงียบเชียบ มีเพียงแสงตะเกียงที่วาววับอยู่ริมผนัง กับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำแกงไก่ร้อนระอุบนโต๊ะเตี้ยตรงกลางห้องซือหนิงยืนนิ่งอยู่ไม่ห่างจากประตู สายตากวาดมองรอบเรือนอย่างเรียบเฉย แต่ดวงตาของนางส่อแววอย่างคนกำลังไม่พอใจชัดเจน นับแต่นางเข้ามานั้นยังไม่มีคราไหนที่มองเขาเต็มตาเลยด้วยซ้ำ ซึ่งนี่มันเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับสตรีตรงหน้า...“ท่านหญิงคงไม่คิดว่าข้าหลบหน้าเจ้าหรอกนะ?”เสียงทุ้

"ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับท่านหญิงในเวลาเช่นนี้"ซูลี่เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรขัดกับคำพูดที่ดูแซะซือหนิงเล็กน้อยเรื่องที่นางมาหาบุรุษตอนดึกดื่น จากนั้นก็หันไปพูดกับเซินกงกง"เซินกงกง คืนนี้ท่านคงเหน็ดเหนื่อยมามากแล้ว เดี๋ยวข้าจะส่งท่านหญิงให้เอง ท่านกลับไปดูแลนายท่านเถิด"น้ำเสียงของซูลี่มิได้แข็งกระด้างนัก แต่กลับแฝงน้ำหนักในถ้อยคำที่ทำให้เซินกงกงขัดไม่ได้ท้ายที่สุดเขาก็โค้งคำนับแล้วถอยกลับไป ทิ้งให้ทั้งสองสตรีเดินเคียงกันในยามค่ำคืนไปบรรยากาศชั่วครู่หนึ่งเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมพัดปลิวใบไม้ชัดเจนกว่าเมื่อครู่เสียอีก ซือหนิงเดินเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยคำใด เป็นซูลี่เองที่คลี่ยิ้มบางก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้น"วันนี้นายท่านดูอารมณ์ดีมาก ทานน้ำแกงหมดทั้งชาม ข้าก็อดดีใจไม่ได้..."ซือหนิงเหลือบตามองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ในสายตาของนางฉายความสงสัยถึงเหตุผลที่อยู่ ๆ อีกฝ่ายก็บอกนาง"เช่นนั้นหรือเพคะ?""ข้าเป็นคนลงมือคุมการเคี่ยวเองทุกขั้นตอน ใส่ทั้งเห็ดหลินจือ โสมป่า แล้วก็ต้มด้วยกระดูกไก่ดำจนเปื่อย เนื้อแกงจึงหวานนุ่มละมุนลิ้นเช่นนั้น""อืม..."ซือหนิงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยความชมหรือแย้งใดในเ

“แต่ไม่เป็นไรหรอก... เราก็อยู่ของเราให้ดี หากพระนางไม่ทำให้เราเดือดร้อน ก็ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ให้เสียแรงเช่นกัน”ถ้อยคำเหล่านั้นอ่อนโยน แต่ในดวงตาของซือหนิงกลับแน่วแน่ อย่างไรนางก็ตั้งใจไว้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งพระชายาเอกของฉีหนานหวังเพียงแค่สองปีเท่านั้น หากชายารองผู้นี้ไม่ล่วงเกินนางก็หวังว่าจะต่างคนต่างอยู่ได้...ทว่าเรื่องนี้ไป๋ฮวาไม่รู้ก็ไม่แปลกที่จะคิดมากกว่านางที่เป็นเจ้าของเรื่องเสียอีกเส้นทางภูเขาเบื้องหน้าคลี่คลุมด้วยหิมะขาวที่เริ่มละลายบ้างแล้วหลังจากหยุดตกหลายวันก่อน ท้องฟ้ายังขมุกขมัว มีแสงแดดเพียงริ้วบางที่สามารถส่องทะลุม่านหมอกหนาวเย็นมาได้ รถม้าสองคันค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่ลานหินหน้าวัดเทียนเยวี่ยนอันเงียบสงบ เบื้องหลังอารามเป็นแนวไม้ไผ่สูงใหญ่ ลมเย็นพัดให้ผ้าธงที่แขวนเรียงรายหน้าอารามพลิ้วไหวเป็นจังหวะสงบเสียงกีบม้าและล้อไม้บดพื้นหินดังขึ้นพร้อมกันเมื่อขบวนหยุดสนิท...ฉีหนานหวังในอาภรณ์คลุมขนสัตว์สีดำสนิทลงจากหลังม้าด้วยท่วงท่ามั่นคง เขากวาดตามองทั่วลานวัดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า ซือหนิงที่ลงจากรถม้าอีกคันหนึ่งมองตามอยู่เงียบ ๆ ไป๋ฮวาก้าวลงตามพลางส่งผ้าคลุมกันห

#####บทที่ 45 เขายินดีเป็นเครื่องมือให้นางใช้กลั่นแกล้งคนโรงทานของวัดเงียบสงบ รายล้อมด้วยเสียงใบไม้พลิ้วไหวและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารเจที่ลอยมาแตะจมูก ซือหนิงกับฉีหนานหวังเดินเคียงกันเข้ามาอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสงบจากธรรมชาติและกลิ่นอายของความศรัทธาที่แผ่ขยายออกมาจากเหล่าประชาชนที่มารับประทานอาหารร่วมกันที่ลานกลาง มีโต๊ะยาวแยกไว้เป็นสัดส่วน มีการจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ซือหนิงมองเห็นไป๋ฮวาคอยจัดแจงอยู่บริเวณโต๊ะตัวหนึ่งห่างออกไปก็มีเณรน้อยที่คอยดูแลผู้มาขอพรที่วัด ขณะเดียวกันซูลี่ก็ก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของลานโรงอาหารเมื่อเห็นพวกเขาเดินมาด้วยกัน สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มอ่อนหวานประหนึ่งเจ้าบ้านผู้อารี“นายท่านมาถึงแล้วหรือเพคะ?” ซูลี่ทักอย่างอ่อนโยน ดวงตาทอดมองซือหนิงชั่วครู่แล้วเบนไปทางฉีหนานหวัง “หม่อมฉันจัดที่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เชิญทางนี้เพคะ”โต๊ะขนาดไม่ใหญ่มากจัดไว้มีเพียงสองที่นั่ง เพื่อฉีหนานหวังนั่งลงแล้วซูลี่ก็นั่งอีกตัวทันที แน่นอนว่าไม่มีที่ของซือหนิง ทั้งที่นางคือหนึ่งในตัวเอกของการเดินทางมาขอพรครั้งนี้ซือหนิงมองภาพตรงหน้าด้วยร

ไม่นานอีกกลุ่มก็เข้าไปในห้องของพระชายารองซูลี่ นางเองก็ไม่ต่างกัน หลับสนิทราวกับฝันดี ไม่ทันรู้ชะตากรรมที่ใกล้เข้ามาจากนั้น ร่างของสตรีทั้งสองก็ถูกแบกหายเข้าไปในแนวป่าเงียบงัน ลับสายตาท่ามกลางเงามืดยามค่ำคืน และกลิ่นธูปเจือสมุนไพรที่ยังคละคลุ้งไปทั่วศาลาไม่เสื่อมคลาย…เช้าวันต่อมา แสงแดดยามอรุณแรกของวันเริ่มสาดส่อง ทว่าเสียงโกลาหลก็ดังขึ้นแทนเสียงสวดมนต์ที่ควรจะมี!"แย่แล้ว! ท่านหญิงหายไป!""พระชายารองซูลี่ก็หายไป หายไปไหนไม่รู้!"จากนั้นเสียงสามเณรน้อยก็ตะโกนลั่นวัด น้ำเสียงตกใจสะท้อนออกไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้คนเริ่มแตกตื่นมากขึ้นไปอีกไม่นานนัก ฉีหนานหวังก็มาถึงด้วยสีหน้าถมึงทึงแม้นัยน์ตาจะมึนเล็กน้อยเพราะเพิ่งฟื้นจากฤทธิ์ยา เขาเดินพรวดเข้ามายังเรือนพักฝ่ายหญิง ทหารองครักษ์ก็ตามมาติด ๆเช่นกัน"เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนสุดท้ายที่พบพวกนาง?"เสียงเขาหนักแน่น ความกังวลแฝงอยู่ในดวงตา รังสีที่แผ่ออกมานี้ทำให้ผู้เฝ้าเวรลนลาน ทูลความจริงทั้งน้ำเสียงสั่นเทาทันใด"กระหม่อม… กระหม่อมเฝ้าอยู่หน้าศาลา แต่…เมื่อคืน…รู้สึกเหมือนหลับไปเองโดยไม่รู้ตัวพะยะค่ะ…"ฉีหนานหวังเม้มริมฝีปากแน่นอย่างเข้าใจบางอย่