Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Bab 71 - Bab 80

บทที่ 47 ท่านหญิงถูกจับไปด้วยหรือเพคะ?ในความมืดที่เงียบงัน ซือหนิงค่อยๆ ขยับมือที่ถูกมัดไพล่หลัง เชือกหยาบเสียดสีข้อมือจนแสบแต่ไม่ได้ทำให้นางหวั่นไหว นางเอนตัวพิงฝาผนังไม้หยาบ เงียบเชียบราวเงา ใช้ช่วงจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต นึกถึงมิติคลังเก็บของทันทีที่ภาพในหัวปรากฏ มีดเล็กจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏในมือ นางซุกซ่อนของอยู่ในมิติพิเศษมากมายนับไม่ถ้วน แล้วนางก็ค่อยๆ ใช้ความอดทนทั้งหมดตัดเชือกทีละเส้นอย่างเงียบเชียบเสียงเสียดจากการขยับตัวเล็กน้อยทำให้ซูลี่ที่นั่งไม่ห่างข้างกันสะดุ้งน้อยๆ แต่ซือหนิงยกมือขึ้นปิดปากอีกฝ่ายทันใดก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหู“ข้าจะพาเราหนีออกไป ท่านต้องฟังข้าให้ดี”“ข้า…ข้ากลัว”ซูลี่เอ่ยเสียงเบาเหมือนคนจะร้องไห้แต่ก็พยักหน้ารับราวไม่ค่อยได้สตินัก ความมืดรอบด้านทำให้ความกลัวของคนมีขนาดใหญ่ขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ซือหนิงสบตานางในความมืดก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่นสร้างความมั่นใจให้อีกฝ่าย“ถ้าท่านกลัวเพราะอยากออกไปจากที่นี่ก็ยิ่งต้องมีสติ เราต้องมีชีวิตรอด ท่านฟังข้าให้ดีและทำตามก็พอ!”ฟังจากเสียงฝีเท้าที่วนเวียนด้านนอกมีราวห้าถึงหกคน และจากเสียงลำไม้ไผ่กระทบกันจาง ๆ ร

เพียงหนึ่งชั่วยาม ซือหนิงก็สามารถล่อพวกคนร้ายให้แยกกันไปตามเส้นทางหลอกที่นางวางไว้ได้ทั้งหมด เพื่อจัดการทีละคนสองคนในความเงียบของป่าไผ่ เสียงฝีเท้าของคนร้ายที่เคยไล่ตามกลับกลายเป็นเสียงครางเบา ๆ ของพวกมันที่ถูกรัดแน่นด้วยเชือกป่าน มัดติดกับต้นไม้ใหญ่ราวกับก้อนเนื้อไร้ประโยชน์“หึ จะล่าข้า? ตอนนี้ดูเหมือนข้าจะล่าพวกเจ้าแทนเสียแล้ว”ซือหนิงเอ่ยพลางปัดฝุ่นที่ปลายชายเสื้อ แม้นางจะหอบหายใจเล็กน้อยแต่แววตายังนิ่งสงบเมื่อจัดการหมดทุกคนแล้ว นางก็เดินย้อนกลับไปยังบ้านไม้ร้างหลังเดิม ร่างบางทอดตัวลงนั่งบนท่อนฟืนเก่าที่ใช้แทนเก้าอี้ ดวงตากวาดมองรอบ ๆ ยืนยันว่าบริเวณนี้ปลอดภัยชั่วคราว"หิวแล้วสิ..." นางบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆซือหนิงนึกถึงมิติคลังเก็บของ นางหยิบถุงอาหารแห้งออกมา เป็นเนื้อแห้งที่หมักเครื่องเทศอย่างดี พร้อมกับข้าวปั้นห่อใบไผ่ที่เตรียมไว้อยู่เสมอยามต้องออกนอกจวน จากนั้นก็ตามด้วยถ่านเล็ก ๆ กับเศษไม้ที่ถูกนำมาจัดวางไว้อย่างเป็นรูปแบบพร้อมจุดไฟเวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ ไฟก็ก่อตัวขึ้นอย่างพอดี มันส่งความอบอุ่นลูบไล้ผิวแก้มที่เย็นเฉียบของนางให้ผ่อนคลายได้เป็นอย่างดีกลิ่นเนื้อปิ้งกรุ่น

“นางสมควรกลับไปกับข้า”ฉีหนานหวังเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองคน สายตาของเขาจับจ้องไปยังซือหนิงโดยไม่ละไปไหน “ท่านหญิงซือหนิงคือว่าที่พระชายาของข้า หากเจ้าเห็นว่ามีสิ่งใดไม่เหมาะ ก็จงพูดออกมาตรงนี้เสีย”ถ้อยคำนั้นฟังดูเหมือนพูดกับเจ๋อหาน แต่สายตากลับไม่ได้ละไปจากหญิงสาวผู้ยืนอยู่ข้างเขาเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาทำราวกับกำลังตำหนิซือหนิงที่หลงลืมในสถานะของตนเจ๋อหานหลุบตาลงต่ำ สีหน้าซ่อนอารมณ์แทบไม่ทัน วูบหนึ่งในแววตาคือความเจ็บปวดระคนสับสน แต่เขาก็เพียงกัดฟันแน่น พยักหน้าอย่างจำใจ“กระหม่อม...เข้าใจดีพ่ะย่ะค่ะ”ซือหนิงมองทั้งสองสลับกัน รู้สึกถึงแรงตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในอากาศ นางถอนใจเงียบ ๆ แล้วหันไปยิ้มบางให้เจ๋อหาน บรรยากาศระหว่างสองคนนั้นคงเกิดขึ้นเพราะเจ๋อหานยังไม่ทราบสถานการณ์ตอนนี้เอาไว้กลับถึงจวนท่านหญิงแล้วนางทำความเข้าใจกับเขาคงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก… “ขอบใจเจ้ามาก เจ๋อหาน ไว้เจอกันที่จวนเราเถอะ”เจ๋อหานไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มศีรษะให้สั้น ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินถอยห่างไปส่วนซือหนิงนั้นก็เตรียมจะก้าวขึ้นม้า ยังดีที่ฉีหนานหวังช่วยยื่นมือออกมารับช่วยให้นางขึ้นม้าสูงตระหง่านของ

ซือหนิงหลับตาลง...ไม่ผลักไส และไม่กล่าวคำใด นางยอมปล่อยกายปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับประสบการณ์สวาทครั้งแรกของชีวิตแล้ว...ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มพอใจยามผละออกมองเจ้าสาวตรงหน้า นางที่เขาเคยชังสุดหัวใจเพียงเพราะเคยใช้ตนเป็นเครื่องมือจัดการใครบางคน ทว่าบัดนี้เขากลับลืมสิ้นความเกลียดนั้นเพียงเพราะได้ทำความรู้จักกับตัวตนของนางอย่างแท้จริง นางที่เขาเคยคิดว่าไร้ค่าแต่กลับกลายเป็นสตรีที่สร้างคุณค่าและสร้างทุกอย่างด้วยมือเล็กสองข้างและปากบางนุ่มตรงหน้าไม่ว่านางจะเคยทำอันใดบัดนี้ฉีหนานหวังผู้ได้กลายเป็นสามีของนางผู้นี้แล้วนั้นก็จะสนับสนุนนางอย่างเต็มกำลัง แม้จะมีสัญญาสองปีที่คล้ายเป็นผ้าบาง ๆ ขวางกั้นเราทั้งสองก็ตาม... แต่ด้วยความสามารถเช่นเขามีหรือจะไม่สามารถทะลายเพียงผ้าบางที่กั้นได้!มือหนาคว้าเอวบางอ้อนแอ้นแล้วรวบเข้ามาชิดใกล้ตนอย่างรวดเร็วพร้อมพุ่งไปมอบจุมพิตที่ผุดจากก้นบึ้งจิตใจของเขาให้ซือหนิงอีกครั้ง คนไร้ประสบการณ์สวาทก็เปิดเปรยริมฝีปากให้อีกฝ่ายชิมอย่างว่าง่าย หัวสมองที่มักตื่นตัวตลอดเวลายามนี้พลันอื้ออึงปล่อยให้อีกฝ่ายไล้ชิมรสชาติทุกสิ่งอย่างที่เป็นของนางไม่ว่าลิ้นแข็งแรงนั่นจะเกี่ยวกระห

“ไม่ต้อง” ซือหนิงสวนคำอย่างนุ่มนวลแต่เฉียบขาด “เก็บแรงไว้วุ่นเรื่องของตัวเองเถอะ อย่ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องของข้าอีกก็คงเป็นพอ”ตั้งแต่ซือหนิงถูกสตรีตรงหน้าหักหลังเอาแต่ตัวเองรอดในคราที่ถูกลักพาตัวไปด้วยกันนั้น ซือหนิงก็ไม่คิดว่าควรใช้ไม้อ่อนจัดการคนตรงหน้าอีกเลย หากอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็จำเป็นต้องจบกันไปข้างนั่นล่ะความเงียบงันครอบคลุมอีกครา ก่อนที่ซูลี่จะเบี่ยงหน้ากะทันหันเพื่อหลบสายตาแห่งความไม่พอใจออกไป ชายกระโปรงสะบัดพร้อมการเดินไปโดยไร้คำลาใด ๆ จากชายารองต่อพระชายาเอกทั้งสิ้นซือหนิงไม่หันตามมองแต่กลับหันไปกล่าวกับเซินกงกงด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนบริเวณนี้ได้ยินอย่างจงใจ“กงกง ลดเงินเบี้ยรายเดือนของชายารองลงเสียหน่อย... ดูเหมือนนางจะลืมวิธีแสดงความเคารพต่อพระชายาเอกของจวนนี้ไปแล้ว”“กระหม่อมจะจัดการให้เรียบร้อยพะยะค่ะ”เสียงฝีเท้าที่เคยเร่งรีบของซูลี่ชะงักลงเมื่อได้ยินชัดถนัดหู แต่ไม่มีคำใดหลุดจากริมฝีปากของนาง นอกจากเสียงรองเท้าที่ก้าวเร็วขึ้นกว่าเดิมอย่างไม่ปิดบังเซินกงกงหันกลับมามองเจ้านายคนใหม่ ยิ้มน้อย ๆ อย่างชื่นชม“กระหม่อมชอบใจยิ่งนักพะยะค่ะ... ชายารองผู้นั้น ใครในจวนล้วนเก