All Chapters of The Billionaire Obsessed With My Body: Chapter 41 - Chapter 50

50 Chapters

Chapter 41 The Price of Wanting You

Elevator – Stalled ‎“Damn it.” ‎Malakas ang suntok ni Leandro sa control panel— pero walang nangyari. ‎Dead. ‎Walang signal. Walang ilaw— kundi ang emergency red glow na lalo lang nagpapadilim ng paligid. ‎Huminga siya nang malalim. ‎Control. ‎Kailangan niya ng control. ‎Pero sa bawat segundong lumilipas— isa lang ang nasa isip niya. ‎Ako. ‎“Amaryllis…” ‎Mahina. Pero puno ng bigat. ‎Bigla siyang napatingin sa maliit na camera sa sulok. ‎At doon— ‎napansin niya. ‎May ilaw. ‎Active. ‎Minamasdan siya. ‎Hindi na siya nag-atubili. ‎“Isadora,” malamig niyang sabi, diretso sa camera. ‎“Stop this.” ‎— ‎Control Room – Isadora ‎Nakangiti siya. ‎Kalma. Parang wala lang. ‎Parang hindi niya iniipit sa sitwasyon ang isang buong kumpanya— para lang sa isang babae. ‎“Still commanding,” bulong niya. ‎Hinaplos niya ang screen kung saan makikita si Leandro. ‎“Even when you’re trapped.” ‎Tumawa siya nang mahina. ‎“Let’s see how long that lasts.”

Chapter 42 “Even in the Midst of War, I Choose You”

Hindi agad nagsalita si Leandro. ‎Tahimik lang siyang nakatingin kay Isadora— ‎pero ang mga mata niya, hindi na yung dati kong kilala. ‎Mas malamig. ‎Mas matalim. ‎“Lumabas ka,” utos niya. ‎Diretso. Walang emosyon. ‎Ngumiti si Isadora, tila ba aliw na aliw pa. ‎“Or what?” ulit niya— parang ginagaya ako kanina. ‎Pero ngayon— ‎iba na ang sagot. ‎Dahan-dahang humiwalay si Leandro sa pagkakayakap ko. ‎Ayaw ko sana— pero pinisil niya ang kamay ko, parang sinasabing nandito lang ako. ‎Isang hakbang pasulong. ‎“Or I stop playing nice.” ‎Tahimik ang buong kwarto. ‎Kahit ako— napalunok. ‎Dahil sa unang pagkakataon… ‎nakita ko kung gaano siya kadelikado kapag may kinalaman na ako. ‎Tumawa si Isadora. ‎Pero hindi na iyon kampante. ‎“Ah…” bulong niya. ‎“Ngayon ko lang nakita ‘yan sa’yo, Leandro.” ‎Hindi siya sumagot. ‎Sa halip— ‎lumapit pa siya. ‎“Game over na, Isadora.” ‎Isang segundo ng katahimikan. ‎At pagkatapos— ‎biglang nag-iba ang e

Chapter 43 “A Shadow from the Past”

Gabi na, mas mabigat kaysa dati. ‎Ang ilaw ng conference room sa Valeza Holdings— ‎masyadong maliwanag para sa isang gabing puno ng sikreto. ‎Isa-isa nang dumating ang mga board members. ‎Tahimik. Pormal. Mapagmasid. ‎At sa gitna nila— ‎si Leandro. ‎Matatag ang tindig. ‎Pero ramdam ko ang tensyon sa bawat galaw niya. ‎Nasa likod lang niya ako. ‎Tahimik. Nagmamasid. ‎Pero sa totoo lang— ‎hindi mapakali ang puso ko. ‎Hindi dahil sa meeting. ‎Kundi dahil sa pakiramdam na… ‎may paparating pa. ‎— ‎“Let’s begin.” ‎Tumayo ang isa sa mga senior board members. ‎“At dahil sa recent controversy—” ‎Napatingin siya kay Leandro. ‎“—we are formally reviewing your position as CEO.” ‎Tahimik ang buong kwarto. ‎Walang kumontra. ‎Walang nagsalita. ‎At doon— ‎biglang bumukas ang pinto. ‎Hindi malakas. ‎Hindi dramatic. ‎Pero sapat para mapatingin ang lahat. ‎At doon siya pumasok. ‎Naka-itim na suit. ‎Malinis. Maayos. Halos walang emosyon ang

Chapter 44 “The Plan Behind the Disappearance”

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang gulo sa boardroom— ‎may mas tahimik na unos ang nagsisimulang umikot. ‎At ako ang sentro. ‎— ‎Kinagabihan, hindi ako pinatulog ng isip ko. ‎Paulit-ulit. ‎Mga larawan. ‎Mga salita ni Rafael. ‎Ang reaksyon ni Leandro. ‎At higit sa lahat— ‎yung pakiramdam na parang… may kulang. ‎May piraso ng kwento na hindi pa sinasabi. ‎— ‎“Amaryllis.” ‎Mahina ang boses ni Leandro mula sa kabilang bahagi ng sala. ‎Hindi siya umalis. ‎Hindi niya ako iniwan. ‎Kahit siya mismo—wasak na rin. ‎“May hindi tama,” bulong ko. ‎Unti-unti akong tumingin sa kanya. ‎“Hindi aksidente yung lahat.” ‎Tahimik siya. Nakikinig. ‎“At kung konektado yung kumpanya sa pagkawala ng mga magulang ko…” dagdag ko, ‎“…bakit parang ako yung target ngayon?” ‎Doon siya bahagyang natigilan. ‎Hindi dahil hindi niya naisip— ‎kundi dahil… ngayon lang niya tinanggap. ‎— ‎“Your kidnapping.” ‎Mabigat ang boses niya. ‎“Hindi random.” ‎Isang hakbang

Chapter 45 “Under the Gala Lights”

Maliwanag ang buong ballroom. ‎Kristal ang mga ilaw. ‎Makinis ang sahig. ‎At bawat ngiti— ‎maingat. ‎Pinili. ‎Plastik. ‎— ‎Charity Gala. Makati. ‎Isang gabi ng prestihiyo. ‎Ng mga taong may mga makapangyarihan. ‎Ng mga lihim na nakatago sa likod ng mamahaling ngiti. ‎At ako— ‎nasa gitna. ‎Nakasuot ng puting gown. ‎Malinis. ‎Tahimik. ‎Pero sa loob— ‎isang bagyo. ‎“Ready?” mahina ang tanong ni Leandro sa tabi ko. ‎Napatingin ako sa kanya. ‎Sa lalaking pinili kong pagkatiwalaan. ‎Sa lalaking… posibleng konektado sa pinakamasakit kong nakaraan. ‎“Hindi,” sagot ko. ‎“Tara.” ‎ ‎At sabay kaming pumasok. ‎ ‎Pagpasok pa lang— ‎ramdam na agad ang mga mata. ‎Mga bulungan, at mga tingin na mapanghusga. ‎“Isn’t that her?” ‎“She’s the girl—” ‎“With the case—” ‎Hindi ko pinansin. ‎Dahil may mas mahalaga akong pakay. ‎Sa gitna ng ballroom— ‎isang malaking screen. ‎Para sa presentation. ‎Para sa donations. ‎At para sa katot

Chapter 46 The Pawn He Chose… The Woman He Couldn’t Lose

“…Amara Virelle Monteclaro” ‎Parang tumigil ang mundo ko. ‎Hindi ako makahinga. ‎Hindi ako makagalaw. ‎Hindi ko alam kung alin ang mas malakas— ‎ang kabog ng puso ko… ‎o ang bigat ng pangalang iyon. ‎“Hindi…,” mahina kong sabi. ‎“Hindi ako—” ‎“Isa kang Monteclaro,” putol ng babae, malamig ang boses. ‎“Ang anak ng pamilyang matagal nang dapat nawala.” ‎Nanlabo ang paningin ko. ‎Monteclaro. ‎Parehong apelyido— ‎kay Rafael. ‎Dahan-dahan akong napalingon sa kanya. ‎At sa mukha niya— ‎wala na ang pagtatago. ‎“Rafael…” nanginginig kong tawag. ‎“Anong ibig sabihin nito?” ‎Tahimik siya. ‎At ang katahimikang iyon— ‎mas masakit pa sa kahit anong sigaw. ‎“Sabihin mo sa kanya.” ‎Bumaling ang babae kay Leandro. ‎Ngumiti. ‎Parang siya ang may kontrol sa lahat. ‎“At matapos na natin ito.” ‎“Leandro…” ‎Mahina. ‎Puno ng takot. ‎“Anong nangyayari?” ‎Sandaling pumikit si Leandro. ‎Parang doon niya hinahanap ang lakas— ‎o ang tapang— ‎para sirain ang lahat. ‎At nang mag

Chapter 47: In the Silence Between Breaths

Maingay ang sirena habang humahagibis ang sasakyan sa kalsada. ‎Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Leandro— ‎parang kapag binitiwan ko siya… tuluyan siyang mawawala. ‎“Stay with me… please…” ‎Paos na ang boses ko. ‎Halos wala nang natitirang lakas. ‎“Malapit na tayo!” sigaw ni Rafael mula sa harap. ‎Hindi ko alam kung ilang segundo… o minuto… ‎ang lumipas. ‎Basta ang alam ko— ‎hindi ako huminto sa pagdarasal. ‎Pagdating sa ospital— ‎lahat ay naging mabilis. ‎Mga kamay na humihila sa kanya palayo sa’kin. ‎Mga boses na sunod-sunod. ‎Mga ilaw na nakakasakit sa mata. ‎“Miss, kailangan niyo pong lumabas—” ‎“Hindi!” ‎Pero hinawakan ako ni Rafael. ‎Mahigpit. ‎“Amara… hayaan mo sila.” ‎Napatingin ako sa kanya— ‎luhaan. ‎At sa unang pagkakataon— ‎wala siyang sagot. ‎Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa labas ng emergency room. ‎Bawat segundo— ‎parang taon. ‎Bawat bukas ng pinto— ‎pinapatigil ang puso ko. ‎Hanggang sa— ‎cl

Chapter 48: The Man Who Hid His Heart

Hindi agad humupa ang ingay. ‎Sa loob ng conference hall— ‎patuloy ang sigawan, ang tanong, ang paghusga. ‎Pero sa labas— ‎ibang klase ang sumabog. ‎Mga balita. ‎Mga headline. ‎Mga opinyon ng publiko. ‎At sa gitna ng lahat— ‎isang pangalan ang paulit-ulit na binabanggit. ‎Leandro Iñigo Valeza. ‎Ang lalaking kilala bilang malamig. ‎Walang awa. ‎Walang puso. ‎ ‎Pero ngayon— ‎siya rin ang lalaking kusang nagpakalunod sa sarili niyang kasalanan. ‎Para lang iligtas ang isang babae. ‎“Hindi ito tugma.” ‎Mahinang sabi ni Rafael habang nakatutok sa tablet. ‎Nasa loob kami ng isang pribadong lounge— ‎malayo sa ingay ng media. ‎Pero hindi sa katotohanan. ‎“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko sa kanya, hindi inaalis ang tingin sa screen. ‎Mga video clip ng press conference. ‎Paikot-ikot. ‎Paulit-ulit. ‎Parang pinapahirapan ako. ‎“Leandro doesn’t make reckless decisions.” ‎“Hindi ito pagiging reckless,” mahina kong sagot. ‎“Ito ay pagpil

Chapter 49: A Sin Buried in the Past

Hindi na ito tsismis. ‎Hindi na ito haka-haka. ‎Sa pagkakataong ito— ‎may ebidensya na. ‎ ‎“Ready ka na ba?” ‎Mahinang tanong ni Atty. Rafael habang hawak ang isang makapal na folder. ‎Nakatayo kami sa likod ng conference room— ‎parehong lugar kung saan winasak ni Leandro ang sarili niyang pangalan. ‎ ‎Ngayon— ‎dito rin ilalabas ang katotohanang matagal nang tinatago. ‎ ‎Huminga ako nang malalim. ‎“Hindi na mahalaga kung ready ako…” ‎mahina kong sagot. ‎“…kailangan na.” ‎ ‎Tumango siya. ‎At sa isang iglap— ‎binuksan ang pinto. ‎Muli— ‎sumabog ang ilaw ng camera. ‎Mga tanong. ‎Mga sigaw. ‎Pero mas handa na ako ngayon. ‎ ‎Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa gilid. ‎ ‎Ako na ang lalaban. ‎ ‎“Magandang araw,” panimula ni Rafael, kalmado pero mabigat ang boses. ‎“Ako si Atty. Rafael Monteclaro.” ‎ ‎Isang saglit na katahimikan. ‎ ‎At pagkatapos— ‎“May ilalabas kaming ebidensya kaugnay ng insidente sa gala… at sa mas m

Chapter 50: A Heart on the Verge of Breaking

BANG. ‎ ‎Tumigil ang mundo. ‎ ‎Isang segundo— ‎na parang walang hanggan. ‎ ‎“LEANDRO!” ‎ ‎Pagpasok ko sa selda— ‎amoy pulbura ang sumalubong sa’kin. ‎ ‎At doon— ‎nakita ko siya. ‎ ‎Nakatayo pa rin. ‎ ‎Si Leandro. ‎ ‎Hingal. ‎Dugo sa gilid ng braso niya— ‎pero buhay. ‎ ‎Sa harap niya— ‎nakahandusay ang lalaking may baril. ‎ ‎Tinamaan. ‎Hindi fatal— ‎pero sapat para mawalan ng laban. ‎ ‎“You’re late,” mahina niyang sabi, pilit na ngumiti. ‎ ‎Napahagulhol ako— ‎habang tinatakbo ang distansya sa pagitan namin. ‎ ‎“Tanga ka ba?!” ‎ ‎Hinawakan ko ang mukha niya— ‎parang kailangan kong siguraduhin na totoo siya. ‎ ‎“Akala mo hahayaan kitang mamatay mag-isa?!” ‎ ‎Hindi siya sumagot agad. ‎ ‎Sa halip— ‎hinawakan niya ang kamay ko. ‎Mahigpit. ‎ ‎“Hindi ko kailangang mamatay…” ‎mahina niyang bulong, ‎“…para masira ang lahat.” ‎Sa labas ng pasilidad— ‎dumating ang mga pulis. ‎Media. ‎Mga ta

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP