All Chapters of The Billionaire Obsessed With My Body: Chapter 1 - Chapter 5

Amaryllis Kaye POVAmoy Alikabok, Pawis, at Pekeng PabangoKung may award ang pinakapangit na gabi ng buhay ko, siguradong panalo na ako.Nakatayo ako sa loob ng isang glass case sa gitna ng isang entabladong parang galing sa bangungot. Transparent na kahon, malamig ang ilaw, at ramdam ko ang bawat titig ng mga lalaking nasa paligid. Mga matatanda sila. Mga lalaking amoy mamahaling pabango pero mukhang bangkay na tinapalan lang ng pera. Yung iba may tungkod, yung iba may batang babaeng akay, pero lahat pare pareho ang mata. Gutom. Malagkit. Nakakadiri.Kung pwede lang magsuka, kanina ko pa ginawa.“HOY KAYO MGA DEMONYO” sigaw ko habang pinupukpok ang salamin. “MGA WALANG HIYA KAYO”Walang pumansin.May lalaking naka tuxedo sa gilid ng stage, may hawak na mikropono, parang auctioneer sa isang livestock market. Pero hindi baka ang binebenta. Babae. Kami.“Next item” sabi niya, kalmado, parang nagbebenta lang ng antique vase. “Twenty six years old, Filipina, no record, fresh"FRESH.Gust

Amaryllis Kaye POVTahimik pa rin ang bahay. Yung klase ng katahimikan na parang may sariling tunog. Parang humihinga ang mga pader, parang may matang nakamasid kahit alam mong wala.Nakaupo pa rin ako sa sofa, hawak ang baso ng tubig na hindi ko iniinom. Tinitigan ko lang ang malinaw na laman nito na parang doon ko makikita ang sagot sa tanong kung bakit ako nandito.Behave.Paulit ulit na salitang naglalaro sa isip ko.“Behave ka na ha” bulong ko sa sarili ko. “Para kang bata”Pero hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko. Parang may sariling buhay ang pisngi ko. Kahit ilang beses kong pigilan ang ngiti, kusa pa rin siyang sumusulpot.Nakakainis.Bakit ba kasi ganon.Narinig ko ang yabag ng paa niya. Mabagal. Sigurado. Parang alam niya na sa bawat hakbang niya, may epekto sa paligid. Tumayo ako agad, reflex. Parang may exam na biglang dumating.“Hindi mo kailangang tumayo” sabi niya.“Oo nga no” sagot ko, sabay upo ulit. “Sorry. Muscle memory”Tumingin siya sa akin mula ulo hangg

Leandro Iñigo Valeza POVHindi kasama sa plano ang maramdaman ang bigat ng katawan niya sa mga bisig ko.Kasama sa plano ang kunin siya. Ilabas siya. Ilayo siya sa auction bago tuluyang maging imposible. Yun lang. Walang emosyon. Walang pag aalinlangan. Isang malinis na hakbang sa gitna ng gulo.Pero nang buhatin ko siya palabas ng hall, doon ko unang naramdaman na may mali.Magaan siya. Mas magaan kaysa sa inaasahan ko. Hindi dahil payat siya kundi dahil parang matagal na niyang bitbit ang sariling bigat mag isa. Nang mahawakan ko ang braso niya, ramdam ko ang panginginig. Hindi hysterical. Hindi dramatic. Tahimik na takot. Yung klaseng takot na mas delikado dahil sanay na.Narinig ko ang sigaw niya. Malakas. Galit. Hindi iyak. Hindi pagsusumamo. Galit na pilit itinatayo ang sarili.Hindi ko siya tinignan agad. Alam kong kapag tinignan ko, may magbabago.Kailangan kong kumilos.Bumukas ang glass case sa isang galaw. Sanay na ako sa mga mekanismong ganito. Hindi ito ang unang ilegal n