홈 / Romance / The Billionaire Obsessed With My Body / 챕터 51 - 챕터 58

The Billionaire Obsessed With My Body의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 58

58 챕터

Chapter 51: Justice at the Breaking Point

Hindi na mababawi. ‎ ‎Ang katotohanan— ‎nasa kamay na ng buong mundo. ‎ ‎At sa gitna ng ingay ng hustisya— ‎isang desisyon ang tahimik na ginawa. ‎ ‎Pinili kong ilantad ang lahat. ‎Pero hindi ko piniling wasakin siya. ‎ ‎— ‎“Are you sure about this?” ‎Mahinang tanong ni Rafael habang magkatabi kaming naglalakad sa hallway ng korte. ‎ ‎Hindi ako agad sumagot. ‎ ‎Sa dulo ng pasilyo— ‎nakita ko si Leandro. ‎Nakatayo. ‎ ‎Hindi na bilang CEO. ‎Hindi na bilang lalaking kinatatakutan. ‎ ‎Kundi bilang isang taong handang managot. ‎ ‎Huminga ako nang malalim. ‎ ‎“Hindi ko siya ililigtas sa batas,” sagot ko. ‎“…pero hindi ko rin siya iiwan.” ‎ ‎Tahimik si Rafael. ‎ ‎At sa pagkakataong iyon— ‎naintindihan niya. ‎Lumapit ako kay Leandro. ‎Hindi siya gumalaw. ‎Pero nang huminto ako sa harap niya— ‎bahagya siyang ngumiti. ‎“So… this is it.” ‎ ‎Tumango ako. ‎ ‎“Oo.” ‎ ‎Isang saglit na katahimikan. ‎ ‎“Galit

Chapter 52: From Glory to Ruin

Hindi na ito tsismis. ‎Hindi na rin ito kontrolado. ‎Sa loob lamang ng ilang araw matapos ang pag-atake kay Amaryllis— sunod-sunod na ang pagbagsak. ‎Valeza Holdings… tuluyan nang bumigay. ‎Nagsimula sa freeze ng accounts. ‎Sumunod ang pag-pull out ng investors. ‎Hanggang sa— isa-isang nagsara ang mga subsidiary. ‎At sa huli— ‎isang anunsyo ang yumanig sa buong industriya. ‎Bankruptcy. ‎“Confirmed na po, sir…” mahina ang boses ng abogado sa kabilang linya. ‎Tahimik lang si Leandro. ‎Walang galit. Walang sigaw. ‎Para bang matagal na niya itong inaasahan. ‎“…I understand.” ‎Iyon lang ang sagot niya bago niya ibinaba ang tawag. ‎Mula sa salamin ng penthouse sa Makati— tinignan niya ang lungsod na minsan niyang hawak. ‎Ilaw. Gusali. Kapangyarihan. ‎Lahat iyon— ‎parang hindi na sa kanya. ‎“Sir… kailangan na po nating umalis.” ‎Mahinang paalala ng assistant niya. ‎Hindi na siya sumagot. ‎Isang huling tingin lang— at pagkatapos ay tumalikod. ‎W

chapter 53 The Night the Shadows Moved

Kinabukasan— ‎Hindi na bumalik si Leandro sa dating mundo niya. ‎Walang mansion. ‎Walang mga tauhan. ‎Walang kapangyarihan. ‎Sa halip— ‎isang maliit na bahay ‎sa gilid ng lungsod ‎ang naging simula niya. ‎ ‎“Dito ka muna.” ‎Diretso ang boses ni Amaryllis. ‎Walang lambing. Walang galit. ‎Kundi malinaw na hangganan. ‎“Hindi bilang parusa,” dagdag niya. ‎“Kundi bilang kabayaran.” ‎ ‎Hindi tumutol si Leandro. ‎Hindi na siya marunong tumutol. ‎ ‎“Lahat ng kondisyon ko—susundin mo,” sabi ni Amaryllis. ‎“At hindi ka aalis hangga’t hindi ko sinasabi.” ‎Saglit siyang tumingin dito. ‎“Maiintindihan mo rin… kung bakit.” ‎ ‎Tumango si Leandro. ‎Tahimik. ‎Handa. ‎ ‎At doon nagsimula ang buhay ‎na hindi niya kailanman naranasan. ‎ ‎Unang araw— ‎hindi niya alam kung paano magsaing. ‎Nasunog ang ilalim. ‎Hilaw ang ibabaw. ‎Tahimik lang si Amaryllis habang tinitingnan iyon. ‎“Ulit.” ‎ ‎Pangalawang araw— ‎nagkamali siya sa

Chapter 54: In the Midst of Losing Everything

Hindi agad nila pinansin ang mensahe. ‎Pero hindi ibig sabihin— hindi nila ito naramdaman. ‎Parang may unti-unting kumakain sa katahimikan ng bawat sandali. ‎“Malapit na.” ‎Dalawang salita lang. ‎Pero sapat para baguhin ang lahat. ‎Kinagabihan, hindi na muling naging payapa ang bahay. ‎May mga yabag sa labas. Mga ilaw na biglang nawawala. Mga aninong hindi mo mahuli— pero alam mong nandiyan. ‎“At hindi na sila nagtatago,” mahina na sabi ni Amaryllis. ‎Tumango si Leandro. ‎“Hindi na rin tayo dapat.” ‎Pero hindi iyon ang nangyari. ‎Dahil sa gitna ng paghahanda— sa gitna ng panganib— ‎unti-unting nawala ang lahat. ‎Unang nawala ang kuryente. ‎Isang iglap. Buong bahay— nilamon ng dilim. ‎Sumunod ang signal. ‎Walang tawag. Walang koneksyon. Walang Rafael na matatawagan. ‎Tanging katahimikan. ‎“At iyon ang gusto nila,” bulong ni Amaryllis. “Putulin tayo sa mundo.” ‎Hindi sumagot si Leandro. ‎Sa halip, hinanap niya ang kamay niya sa dilim. ‎At nang

Chapter 55: The Verdict of Truth

Hindi nagtagal ang labanan. ‎Dahil sa pagkakataong ito— ‎handa na sila. ‎ ‎Sa sandaling gumalaw ang mga tauhan ni Mr. K— ‎hindi nagdalawang-isip si Leandro. ‎Agad siyang humakbang pasulong, nagkubli muli si Amaryllis sa likod niya. ‎Hindi perpekto ang galaw niya— ‎pero totoo. ‎At matatag. ‎“Tumigil kayo!” ‎Isang boses ang pumutol sa kaguluhan. ‎Matigas. May awtoridad. ‎At pamilyar. ‎Tumigil ang lahat. ‎Pati si Mr. K. ‎Mula sa pintuan— pumasok ang mga pulis. ‎Armado at mga nkahanda. ‎At sa likod nila— ‎isang lalaking matagal nang nasa gilid ng laban. ‎Si “Atty. Rafael…” ‎mahina ang bulong ni Amaryllis. ‎Nagtagpo ang mga mata nila. ‎Kalmado. ‎Matatag. ‎“Tapos na.” ‎Sa unang pagkakataon— ‎nawala ang ngiti sa labi ni Mr. K. ‎“Ang tagal mo,” malamig niyang sabi. ‎Lumapit si Rafael. ‎“Hindi,” sagot niya. “Naubos lang ang oras mo.” ‎Ilang minuto lang— ‎ang bahay na dati’y puno ng takot ay naging lugar ng hustisya. ‎Kinumpiska a

Chapter 56: One Year Later

Lumipas ang isang taon. ‎Hindi madali. ‎Hindi perpekto. ‎Pero totoo. ‎Sa loob ng panahong iyon— ‎maraming nagbago. ‎At mas maraming piniling baguhin. ‎Si Amaryllis— ‎hindi na lang isang pangalan na konektado sa nakaraan. ‎Isa na siyang respetadong business consultant. ‎Kilalang matalino. Matatag. At higit sa lahat— ‎mapagkakatiwalaan. ‎Hindi na siya ang babaeng tumatakbo. ‎Hindi na rin siya ang babaeng hinahabol ng anino. ‎Siya na ngayon ang humaharap. ‎At pinipiling manatili. ‎Sa kabilang banda— ‎si Leandro. ‎Tahimik ang naging simula niya. ‎Walang ingay. ‎Walang kapangyarihan. ‎Walang impluwensyang inaasahan. ‎Nagsimula siyang muli— ‎bilang isang simpleng entrepreneur. ‎Sariling puhunan. ‎Sariling pagod. ‎Sariling pangalan. ‎Hindi na siya ang lalaking kinatatakutan. ‎Hindi na rin siya ang lalaking nakakulong sa sariling kasalanan. ‎Pinili niyang magbago. ‎At araw-araw— ‎pinipili pa rin niya iyon. ‎May mga gabi pa rin na

Chapter 57: At the Edge of Then and Now

Tahimik ang gabi sa Manila Bay. ‎Mahinang humahampas ang alon sa pampang. ‎Ang ilaw ng lungsod— sumasalamin sa tubig na parang mga alaala na hindi tuluyang nawawala. ‎Magkatabi silang nakaupo. ‎Walang nagsasalita. ‎Pero hindi ito katahimikang mabigat. ‎Kundi isang uri ng kapayapaan na matagal nilang hinanap. ‎“Naalala mo…” mahina ang simula ni Leandro, “kung paano nagsimula ang lahat?” ‎Hindi siya agad sinagot ni Amaryllis. ‎Pero alam niyang hindi niya kailangang magtanong pa. ‎“Hindi iyon pagmamahal,” dugtong niya. ‎“Obsessyon iyon.” ‎Napatingin si Amaryllis sa kanya. ‎Hindi para husgahan. ‎Kundi para makinig. ‎“Takot ako noon,” amin niya. ‎“Akala ko kapag kinontrol ko ang lahat— walang mawawala sa akin.” ‎Napangiti siya nang mapait. ‎“Pero mas lalo lang akong nawalan.” ‎Mahinang umihip ang hangin. ‎Dinala ang katahimikan sa pagitan nila. ‎“Hindi mo kasalanan ang naramdaman mo,” sabi ni Amaryllis. ‎“Pero responsibilidad mo kung paano mo pin

Chapter 58: Choosing to Heal

May mga sugat na hindi na kailangang pagbayaran ng iba. ‎May mga sugat na ang tanging hinihingi— ‎ay paghilom. ‎Matapos ang lahat ng unos, hindi na muling bumalik si Amaryllis sa landas ng paghihiganti. ‎Hindi dahil nakalimot siya. ‎Kundi dahil napili niyang huwag nang dalhin pa ang bigat nito. ‎Pinili niyang maghilom. ‎Tahimik na araw ang sumunod. ‎Mas mabagal. ‎Mas maingat. ‎Pero mas totoo. ‎Si Amaryllis ay nanatiling matatag sa sarili niyang mundo— ‎pinatatatag ang mga proyekto, tinutulungan ang mga taong tulad niya noon. ‎Hindi na siya humahabol sa multo ng nakaraan. ‎Sa halip— ‎ginagawa niya itong aral. ‎At si Leandro… ‎Ang lalaking minsang naghari sa takot, kontrol, at kapangyarihan— ‎ay hindi na ang dating siya. ‎Hindi na siya utos ang sinusunod. ‎Hindi na siya anino ng nakaraan. ‎Kusa siyang nagpakumbaba. ‎Kusa siyang bumitaw sa dating sarili. ‎Hindi dahil pinilit siya. ‎Kundi dahil natutunan niyang mahalin. ‎Minsan, nakaupo siya sa tabi ni Amaryllis ha

이전

다음

앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

DMCA.com Protection Status