All Chapters of The Billionaire Obsessed With My Body: Chapter 21 - Chapter 30

Akala ko tapos na. ‎Akala ko may pahinga kami. ‎Kahit saglit lang. ‎Tahimik ang paligid. ‎May ilaw. ‎May mga taong tumatawa. ‎At kami—‎parang normal lang. ‎“Masarap ba yang inorder kong pagkain?” tanong ni Leandro habang nakatingin sa akin. ‎Tumango ako. “Oo… ang simple lang.” ‎“Minsan, ‘yon ang mas okay,” sagot niya. ‎Ngumiti ako. ‎At sa sandaling iyon— ‎Nakalimutan ko ang takot. ‎Hanggang sa—‎“Miss… laglag po ‘yung bag niyo.” ‎Napalingon ako. ‎Isang batang lalaki ang nakatayo sa harap ko. ‎Hawak ang bag ko. ‎Ngumiti siya. ‎“Ate, nahulog po.” ‎“Ah—salamat,” at inabot nya sa akin ang bag. ‎Ngumiti ako sa batang lalaki. ‎Simple lang at ‎normal. ‎Pero— ‎“Amaryllis.” ‎Boses ni Leandro. ‎Mahina ang tinig. ‎Delikado. ‎“Huwag mong kunin.” ‎Huli na. ‎Nahawakan ko na. ‎“Ano—?” ‎Hindi pa niya natapos ang sasabihin. ‎“DROP IT!” sigaw niya. ‎Napabitaw ako agad. ‎Bumagsak ang bag sa lupa. ‎At sa isang segundo— ‎Hinila niya ako palayo. ‎BOOM! ‎Sumabog ang bag.

Umuungol sa lakas ang makina habang mabilis kaming tumatakbo sa kalsada.‎Madilim ang paligid.‎Pero mas malinaw na ngayon ang direksyon namin.‎“Huwag mong pabagalin,” sabi ko habang nakatingin sa bakas ng gulong sa daan.‎“Hindi ko gagawin,” sagot ni Leandro.‎Mahigpit ang hawak niya sa manibela. Kita ko ang focus sa mata niya—walang alinlangan, walang takot.‎Pero ramdam ko—‎nag-aalala siya.‎Para kay Lia, at para sa’kin.‎At para sa laban na hindi pa tapos.‎Biglang lumiko ang bakas ng gulong papasok sa isang makitid na daan.‎Halos hindi iyon mapansin kung hindi ka nagbabantay.‎‎“Doon tayo,” sabi ko.‎At agad naman niyang sinundan.‎Pumasok kami sa isang lumang warehouse area. Sirang ilaw, kalawangin ang mga gate. Tahimik—pero ramdam mong may nagtatago.‎Huminto ang sasakyan.‎Pinatay ni Leandro ang makina.‎Biglang—‎katahimikan.‎Yung tipong kahit paghinga mo, parang maingay.‎“Tahimik lang ,” bulong niya.‎Tumango ako.‎Lumabas kami sa kotse.‎Mabagal.‎Maingat.‎Bawat hakb

Huminga ako nang mabagal. Isa. Dalawa. Tatlo. Lahat ng galaw—ay mabagal.Pero ang puso ko parang sasabog. Nakatingin ako sa kamay ni Leandro.Dahan-dahan.Papunta sa baril. Alam kong hindi siya basta gagalaw. Hindi siya papalya. Hindi siya basta susuko. Pero si Carl nakangiti. Parang sanay na sanay sa ganitong eksena. Parang laro lang sa kanya ang lahat. “Bilisan mo, Leandro", malamig ang boses. “Nawawalan na ako ng pasensya.” Mas humigpit ang hawak ko kay Lia.Ramdam ko ang panginginig niya.Hindi siya umiiyak.Pero natatakot siya. At sapat na ‘yon para magliyab ang galit ko. Hindi ko hahayaang may mangyari sa kanyang muli.Hindi sa harap ko. Biglang—kumilos si Leandro. Mabilis. Masyadong mabilis. Bumunot ito at ipinutok. Isang malakas na sigaw ng bala ang sumabog sa hangin. “Argh!” Napaatras ang isa sa mga tauhan ni Carl, may tinamaan sa balikat. Nagkagulo ang lahat. “Move!” sigaw ni Leandro. Hinila niya ako.Hawak ko si Lia. Tumakbo kami,

Tahimik ang buong lugar. ‎Tanging hingal namin ang maririnig. ‎At ang mahinang pagpatak ng dugo sa sahig. ‎Akala namin— tapos na. ‎Akala namin— wala na si Carl. ‎“Umalis na tayo…” mahinang sabi ni Lia, habang nanginginig pa rin. ‎Tumango si Leandro. Pero bago pa kami makagalaw— ‎clap… clap… clap… ‎Mabagal, malamig at nakakakilabot. ‎Napalingon kami. ‎At doon— sa dulo ng hallway— ‎may babaeng nakatayo. ‎Matangkad, maayos ang postura. Nakasuot ng itim— parang hindi bahagi ng gulong nangyari. ‎Nakangiti siya habang papalapit sa amin. ‎“Impressive,” sabi niya, parang nanonood lang ng palabas. “Hindi ko inakalang aabot kayo dito.” ‎“...Sino ka?” tanong ko, pilit pinipigilan ang kaba. ‎Lumapit siya. Dahan-dahan, sigurado ang bawat hakbang. ‎“At hindi niyo man lang ako nakilala?” bahagya siyang tumawa. ‎“Sayang naman.” sabi nito. ‎Tumigil siya ilang hakbang mula sa amin. ‎“At ako pa naman ang tunay na dahilan kung bakit nagsimula ang lahat.” ‎Nanigas

Hindi gumagalaw si Leandro. ‎Pero ramdam ang galit niya—malamig, tahimik, pero handang sumabog. ‎Nakatingin lang siya kay Isadora. ‎Diretso. Walang takot. ‎“Lumayo ka sa kanya,” babala niya. ‎Ngumiti si Isadora, parang wala lang nangyari. ‎Parang hindi siya ang bumaril. ‎“Too late,” sagot niya. “Nasa akin na ang gusto ko.” ‎Humigpit ang hawak ko kay Lia. ‎Mahina na ang hinga niya. ‎“Leandro…” nanginginig kong tawag. ‎Saglit lang siyang napatingin sa’kin— ‎at sa isang iglap, nagbago ang desisyon niya. ‎Hindi na siya umatake. ‎Lumuhod siya sa tabi namin. ‎“Tingnan mo ako,” sabi niya kay Lia, mas mahinahon na ngayon ang boses niya. ‎“Hindi ka mamamatay. Hindi dito. Hindi ngayon.” ‎Ngumiti si Lia, pero halatang hirap na siya. ‎“Kuya…” mahina niyang sabi. ‎Nanlaki ang mata ko. ‎Kuya? ‎Pero mas lalong nanigas si Leandro. ‎“Hindi mo na kailangang magsalita,” mabilis niyang sabi. “Magpahinga ka lang.” ‎Pero umiling si Lia. ‎“Sorry…” bulong niya.