All Chapters of The Billionaire Obsessed With My Body: Chapter 31 - Chapter 40

“Kuya…?” ‎Mahina ang boses ni Lia. ‎Pero sapat para durugin ako ulit. ‎Nakatayo lang ako sa pintuan. ‎Hindi makagalaw. ‎“Nasaan si kuya…?” ‎Napapikit ako. ‎Huminga nang malalim. ‎Pero bago pa ako makapagsalita— ‎BEEP! BEEP! BEEP! ‎Isang pamilyar na tunog. ‎Mabilis. ‎Malakas. ‎At hindi galing sa kwarto ni Lia. ‎Nanlaki ang mga mata ko. ‎Hindi… ‎Hindi pwede… ‎Napaatras ako. ‎Tumingin sa hallway. ‎At doon—nagkakagulo ang mga nurse. ‎“Room 3! Bilis!” ‎“He’s responding!” ‎Parang tumigil ang mundo ko. ‎Room 3. ‎Sa room iyon ni Leandro. ‎Hindi na ako nag-isip. ‎Tumakbo ako. ‎Mabilis. ‎Halos madapa. ‎Halos mawalan ng hininga. ‎Pagdating ko— ‎bukas ang pinto. ‎At sa loob— ‎nakapalibot ang mga doktor. ‎“Clear!” ‎BZZZT! ‎Napapikit ako sa lakas ng tunog. ‎“Again!” sabi ng doktor. ‎BZZZT! ‎“Come on… come on…” ‎Hindi ako makahinga sa sobrang lakas ng tibok ng aking puso. ‎“Leandro…” bulong ko. ‎Dalawa. ‎Tatlo— ‎

Ilang araw pa ang lumipas. ‎At sa wakas— ‎dumating din ang araw na matagal naming hinihintay. ‎“Pwede na kayong umuwi.” ‎Parang simpleng salita lang mula sa doktor— ‎pero para sa’min, ‎parang panibagong buhay. ‎Napatingin ako kay Lia. ‎Nakatayo na siya. ‎Hindi na naka wheelchair. ‎Medyo mabagal pa—pero matatag. ‎“Uy,” sabi niya, na nakangiti. ‎“Hindi na ako pabigat.” ‎“Hindi ka naman naging pabigat,” sagot ko agad. ‎“Talaga?” taas-kilay niya. ‎“Eh bakit ikaw lagi ang bida?” ‎Napatawa ako. ‎“Selosa ka pa rin.” ‎“Natural,” sagot niya. ‎“Tao lang ako.” ‎“Correction,” sabat ni Leandro mula sa likod. ‎“Makulit kang tao.” ‎“Kuya!” reklamo niya. ‎Napailing ako habang nakangiti. ‎Ganito pala ‘no— ‎yung simpleng tawanan, ‎pero ramdam mo kung gaano kayo ka-buo. ‎Lumabas kami ng kwarto. ‎Bawat hakbang— ‎parang unti-unting iniiwan ang sakit, ‎takot, ‎at lahat ng halos kumuha sa’min. ‎Pagdating sa lobby— ‎nandoon na siya ang susundo

Hindi pa doon natatapos. Pagkasuot ng singsing— hindi niya agad binitawan ang kamay ko. Sa halip, dahan-dahan niya itong inilapit sa labi niya, at marahang hinalikan. Hindi magarbo. Hindi palabas. Pero ramdam ko— parang may tinatakan siya sa puso ko. “Akin ka,” bulong niya. Napangiti ako, lumapit pa nang kaunti. “At ikaw?” tanong ko, mahina. Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinawakan niya ang baywang ko, hinila ako palapit sa kanya— hanggang sa wala nang pagitan. “Matagal na,” sagot niya, halos pabulong sa labi ko. At bago pa ako makasagot— h******n niya ako. Dahan-dahan. Parang ayaw akong masaktan. Parang ayaw matapos. Pero habang tumatagal— lalo itong lumalalim. Mas totoo, at mas ramdam. Napahawak ako sa balikat niya, at naramdaman ko ang mahigpit niyang yakap sa’kin. Parang ayaw na talaga akong pakawalan. “Leandro…” bulong ko sa pagitan ng halik. “Hmm?” “Hindi ka na pwedeng umatras.” Bahagya siyang napangiti laban sa labi ko. “Hindi ko na nga kayang umalis,”

Gabi na nang matapos ang mga gawain. ‎Tahimik na ang buong floor. ‎Isa-isa nang nawawala ang ilaw sa mga opisina— ‎parang unti-unting humihinto ang mundo. ‎Pero sa loob ng office niya— ‎nananatiling bukas ang ilaw. ‎At kami— ‎hindi pa tapos. ‎“Pagod ka na?” tanong ni Leandro, hindi inaalis ang tingin sa laptop. ‎Napatingin ako sa kanya. ‎“Medyo… ikaw?” ‎“Sanay na ako.” ‎“Hindi ibig sabihin nun okay lang,” agad kong sagot. ‎Napahinto siya. ‎Dahan-dahan niyang isinara ang laptop— ‎parang mas mahalaga na ako kaysa sa trabaho. ‎At saka niya ako tiningnan. ‎Diretso. ‎Malalim. ‎Yung tingin na parang ako lang ang laman ng buong gabi. ‎“Concerned ka?” tanong niya, may bahid ng ngiti. ‎“Assistant mo ako,” sagot ko sa kanya na pilit pinapakalma ang sarili. ‎“Trabaho ko ‘yon.” ‎Tumayo siya. ‎Mabagal. ‎At sa bawat hakbang niya papalapit— ‎parang may hinahabol ang puso ko. ‎“Trabaho lang?” bulong niya. ‎Napaatras ako, pero kulang. ‎Dahil ka

Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang bigat. ‎Basta isang araw, naramdaman ko na lang. ‎Mga tingin. ‎Bulungan. ‎At mga ngiting biglang nawawala kapag napapatingin ako. ‎“May mali ba?” tanong ko kay Leandro habang nasa office siya. ‎Hindi siya agad sumagot. ‎Busy siya sa laptop. ‎Pero alam kong nakikinig siya. ‎“Wala,” maikli niyang sagot. ‎Pero hindi ako kumbinsido. ‎Dahil tatlong araw na. ‎Tatlong araw na may kakaibang nangyayari sa paligid ko. ‎Mga emails na hindi ko naman inaasahan. ‎Meetings na biglang nacacancel. ‎Projects na biglang nililipat sa ibang assistant. ‎Parang unti-unti… ‎inaalis ako sa pwesto ko. ‎Valeza Holdings – Executive Floor ‎“Miss Amaryllis?” ‎Napalingon ako. ‎Si HR manager. ‎“Paki-ayos na lang po ang gamit mo sa cubicle mo. You’ll be reassigned starting today.” ‎Natigilan ako. ‎“Reassigned? Sino ang nag-approve?” ‎Nag-iwas siya ng tingin. ‎“Upper management.” ‎Upper management? ‎Hindi pa ako nakakasagot—