บททั้งหมดของ MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้: บทที่ 21 - บทที่ 30

วันต่อมาเกวลินนั่งหน้าซึมอยู่ที่ห้องนั่งเล่นระหว่างรอพิชชาลงมาจากห้องนอน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ลีรภัทรไม่ติดต่อมาหาเธอเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้โทรหาเธอแทบจะทุกเวลา“เสร็จแล้วไปกันเถอะ” พิชชาที่เดินเข้ามาเอ่ยแจ้งต่อเพื่อนสาว แต่ท่าทางของเกวลินดูเหม่อลอยนัก แม้แต่เธอยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวก็ไม่รับรู้“เกว..ใจลอยไปถึงไหน”“อ่อ เสร็จแล้วเหรอ ฝ้าย…เธอพักอยู่ที่บ้านฉันก็ได้ไม่เห็นต้องไปอยู่ที่คอนโดเลย”“ฉันไม่ชินน่ะ อีกอย่างฉันต้องคุยงานตลอดด้วย ถ้าอยู่ที่นี่จะรบกวนเธอเปล่าๆ”“ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอพี่กานหรอกเหรอ”“พูดบ้าอะไร รีบไปกันเถอะขืนไปช้ากว่านี้เดี๋ยวแฟนเก่าเธอก็มาพอดี” พิชชายิ้มกว้างก่อนจะเดินนำออกจากบ้านไปก่อน แต่ไม่ทันพ้นประตูบ้านก็เจอกับกานวนิชเดินสวนเข้ามาพอดี“จะไปไหนกันแต่เช้าเชียว” ชายหนุ่มเอ่ยถามสองสาว“ไปเที่ยวเล่นค่ะ แล้วพี่กานยังไม่ไปทำงานอีกเหรอคะ” พิชชาถามกลับ แววตาของเธอในตอนนี้ดูอึดอัดอยู่ไม่น้อย คำว่าชายหนุ่มมีแฟนแล้วมันตอกย้ำความรู้สึกของเธอจริงๆ“กำลังจะไปนี่แหละแต่ลืมเอกสารไว้ที่ห้องเลยกลับมาเอา แล้วจะกลับมากินข้าวเย็นมั้ยพี่จะได้บอกแม่บ้านให้ทำอาหารเผื่อไว้ให้”“คงไม่ค่

“คุณลี คุณกำลังจะทำอะไร ถอยไปเลยนะ!”น้ำเสียงของเกวลินสั่นเครือไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทีของลีรภัทร ในครั้งนี้ชายหนุ่มดูเอาจริงเอาจังเป็นอย่างมาก ไม่ได้เหมือนแกล้งเย้าหยอกเธอเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา“ไม่เหรอ? ผมบอกคุณแล้วว่าจะพาคุณมาที่ห้องแต่คุณก็ตามผมมาง่ายๆ เลยนะ ผู้ชายพาผู้หญิงมาอยู่ตามลำพังคุณคิดว่าเขาหวังอะไรล่ะ"“เพราะเป็นคุณฉันถึงมาด้วย”“คุณไว้ใจผมขนาดนั้นเชียว”“คุณลี…ฉันไว้ใจคุณได้มั้ย”เกวลินจ้องไปที่นัยน์ตาของลีรภัทรอย่างสั่นไหว เธอคาดหวังกับคำตอบของชายหนุ่มนัก เพราะสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ไม่สามารถต่อรองได้เลย ถ้าเขาต้องการหักหาญน้ำใจเธอจริงๆ เธอก็คงจะสู้กำลังของเขาไม่ได้อยู่ดี ลีรภัทรเองก็ครุ่นคิดจ้องหญิงสาวอยู่สักครู่ก่อนจะค่อยๆ เผยยิ้มออกมา“ไว้ใจได้สิ ก็ผมบอกคุณแล้วไง ถ้าเรายังไม่คบกันผมก็จะไม่ทำอะไรคุณ”ลีรภัทรประคองตัวเกวลินขึ้นมานั่งที่โซฟา มือซ้ายก็ลูบไปที่แก้มนวลของเธออย่างอ่อนโยน เมื่อสักครู่ท่าทีของเขาคงทำให้หญิงสาวหวั่นใจอยู่ไม่น้อย“ครั้งหน้าอย่าไปไหนกับผู้ชายตามลำพังรู้มั้ย ไม่ว่าคนนั้นจะสนิทกับคุณแค่ไหนก็ตาม แต่คุณไม่ควรไว้ใจใคร

เกวลินมาหากานวนิชที่ห้องนอน เธอรู้สึกว้าวุ่นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ และอยากถามหาเหตุผลที่พี่ชายไม่ให้เธอพูดเรื่องของลีรภัทรออกไป“พี่กาน เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วเกวว่าบอกพ่อกับแม่ไปไม่ดีกว่าเหรอ”“อย่าพึ่งเลย”“แล้วถ้าพ่อรู้ว่าคนที่อยู่ออสเตรเลียไม่มีตัวตนจริง พ่อก็ยิ่งแต่จะโกรธมากกว่าเดิมนะสิ”“ไม่โกรธหรอกน่าจะดีใจซะอีก เพราะพ่อก็ไม่ได้ยอมรับผู้ชายที่ไม่มีตัวตนคนนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เมื่อกี๊พ่อยังบอกอยู่เลยว่าจะหาคนที่คู่ควรให้เกวใหม่ ส่วนเรื่องคุณภูมิพรุ่งนี้เกวก็ไม่ต้องไปกับเขาแล้วนะ”“เกวไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ไม่รู้จะหลุดพูดเรื่องคุณลีไปตอนไหน ถ้าพ่อรู้เรื่องเมื่อไหร่มีหวังจับเกวแยกกับเขาแน่ ทำไมพ่อต้องคิดว่าคนที่มีเงินเท่านั้นถึงจะดูแลเกวได้ พ่อไม่คิดถึงความสุขของเกวบ้างหรือไงว่าเกวก็อยากเป็นแค่คนรักธรรมดาๆ ของผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น”“ทำไงได้ก็พ่อเลี้ยงเรามาดีซะขนาดนี้ จะทำใจให้เราไปลำบากได้ยังไง เอาน่า…ค่อยๆ คิดไป ตอนนี้ก็เหลือเวลาไม่กี่เดือนแล้วนี่ที่สวนดอกไม้เขาจะเปิดเป็นทางการ บางทีตอนนั้นเขามีการงานที่จับต้องได้ มีธุรกิจที่มั่นคง พ่ออาจจะยอมอ่อนข้อให้มั้ง อย่าลืมส

“น้ำปล่อยเกวลงเถอะเกวเดินเองได้”“เจ็บขนาดนี้ยังจะห่วงความรู้สึกเขาอีก ถ้าเขาจะไม่พอใจที่น้ำอุ้มเกวพาไปหาหมอ งั้นเขาก็เป็นผู้ชายที่ใช้ไม่ได้แล้ว”คำพูดของนิพลทำให้เกวลินนิ่งเงียบไปในทันที เมื่อสักครู่สีหน้าของลีรภัทรไม่สู้ดีนัก ชายหนุ่มคงได้แต่โทษตัวเองที่เป็นแฟนเธอแท้ๆ แต่กลับทำหน้าที่นั้นไม่ได้ต้องให้ผู้ชายคนอื่นมาทำแทน หญิงสาวก็หวังแค่ว่าลีรภัทรจะไม่คิดมากจนเกินไปผ่านไปสักพักนิพลก็พาเกวลินมาถึงโรงพยาบาลในตัวอำเภอ โชคดีที่หญิงสาวไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ความเป็นห่วงของนิพลนั้นเกวลินรับรู้ได้เป็นอย่างดี มันทำให้เธอนึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ทั้งคู่คบกัน วันที่เธอวิ่งหกล้มเข่าถลอกจนชายหนุ่มต้องแบกเธอขึ้นหลังเพื่อพาไปโรงพยาบาล สีหน้าเป็นกังวลของนิพลในตอนนั้นเหมือนกับตอนนี้ไม่ผิดเพี้ยน“น้ำ…เกวไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ไม่ต้องห่วงขนาดนี้ก็ได้”“เกวนี่ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลย ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว”“เกวยืมมือถือหน่อยสิ มือถือเกวน่าจะหล่นอยู่ที่สวนน่ะ”“จะโทรหาเขาเหรอ”“อืม ป่านนี้คุณลีคงเป็นห่วงเกวมากแล้ว เกวควรจะโทรบอกเขาสักหน่อย”“เกว…ไม่ว่าน้ำจะทำตัวดีขึ้นแค่ไหนเกวก็จะไม่กลับมาหาน้ำแล้วใช่มั้

สองวันผ่านไปพิชชามาเข้าร่วมงานสัมมนากลุ่มนักธุรกิจที่จัดขึ้นที่โรงแรมดัง หลังเสร็จงานหญิงสาวก็ตั้งใจจะกลับคอนโดทันที ระหว่างยืนรอลิฟต์อยู่นั้นก็ถูกภูมิทัศน์เอ่ยทักขึ้น ชายหนุ่มเกิดความสนใจหญิงสาวตั้งแต่นั่งอยู่ในงานสัมมนาแล้ว“สวัสดีครับคุณฝ้าย”“คะ คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ”“ผมภูมิครับ พอดีถามชื่อคุณมาจากคนในงานอีกที เห็นคุณฝ้ายตอนแรกก็แปลกใจมากเหมือนกัน งานนี้มีแต่ระดับผู้บริหารรุ่นใหญ่ๆ เท่านั้นที่เข้าร่วม ไม่คิดว่าจะมีผู้บริหารที่อายุน้อยแบบคุณฝ้ายอยู่ด้วย เก่งจังเลยนะครับประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยเลย”“ไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เป็นธุรกิจสืบทอดของครอบครัว ฉันแค่เข้ามาช่วยพ่อแม่บริหารงานเท่านั้น”“แต่ก็ถือว่าเก่งอยู่ดี จะเป็นไรมั้ยครับถ้าผมจะชวนคุณฝ้ายไปดื่มกาแฟด้วยกันสักถ้วย พอดีผมสนใจธุรกิจของคุณฝ้ายมากเผื่ออนาคตจะได้ร่วมงานกัน”“คงไม่ได้หรอกครับเธอมีนัดกับผมแล้ว” กานวนิชปรากฏตัวเอ่ยแทรกขึ้นมา ทำไมชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์แท้จริงของภูมิทัศน์คืออะไร เขาไม่ได้อยากจะคุยกับหญิงสาวด้วยเรื่องธุรกิจอย่างแน่นอน“นี่คุณกานกับคุณฝ้ายรู้จักกันเหรอครับ”“รู้จักสิครับ ก