All Chapters of MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณลี คุณเลิกแกล้งฉันได้แล้ว”เกวลินพยายามยื้อยุดปลีกตัวออกจากอ้อมแขนของลีรภัทร หญิงสาวไม่ตอบในสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยถาม และเริ่มไม่ชอบใจแล้วที่เขาเอาแต่เย้าหยอกเธอเช่นนี้ ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรก็ควรเว้นระยะห่างจากเธอไว้หน่อยไม่ใช่เหรอ“คุณเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ พอผมถามกลับ…กลายเป็นผมผิดซะงั้น”“ก็ได้ ฉันจะไม่ถามไม่สงสัยอะไรในตัวคุณอีกแล้ว เอาเป็นว่าต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ พอใจหรือยัง”ท่าทีแง่งอนของเกวลินทำให้ลีรภัทรเอ็นดูนัก ชายหนุ่มเอาแต่ยิ้มมองไปที่หญิงสาวอย่างชอบใจ ก่อนหน้านี้เคยเห็นแต่มุมที่หญิงสาวเด็ดเดี่ยวมั่นใจในตัวเอง แต่พอยิ่งใกล้ชิดเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่อ่อนไหวใสซื่อ เหมือนเด็กสาวทั่วไปก็เท่านั้นลีรภัทรคลายมือที่โอบเกวลินออกเมื่อได้ยินเสียงคนส่งเฟอร์นิเจอร์ตะโกนเรียก เกวลินเองทันทีที่ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกก็รีบเดินจากห้องหนีไปอย่างไม่รีรอ ท่าทางของเธอยิ่งทำให้ชายหนุ่มเอ็นดูมากขึ้นกว่าเดิมช่วงเย็นของวัน“มากันแล้วเหรอ” ป้าน้อยยิ้มทักทายเมื่อเห็นเกวลินเดินเคียงมากับลีรภัทร วันนี้เธอให้ผู้เป็นหลายเอ่ยชวนหญิงสาวมาทานมื้อเย็นด้วยกัน“เดี๋ยวเกวช่วยทำกับข้าวนะคะ”“ไม่ต้องหรอกหนูเกว ค

เกวลินหลับตาพริ้มเมื่อใบหน้าของลีรภัทรแนบชิดใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวพร้อมตั้งรับไม่ว่าชายหนุ่มจะจู่โจมมาในรูปแบบไหน ลีรภัทรเองก็เอาแต่จ้องไปที่ปากเล็กๆ ของเกวลินอย่างว้าวุ่นใจ ถ้าตอนนี้เขากับเธอตกลงปลงใจคบกันแล้วคงจุมพิตเธออย่างไม่ลังเล“หวังอะไรถึงได้หลับตาปี๋แบบนี้” ชายหนุ่มเป่าลมปากไปที่ดวงตาของเกวลินที่ปิดอยู่ ก่อนจะร่นถอยห่างออกมา“อีตาบ้า นี่คุณแกล้งฉันจริงๆ ด้วย” เกวลินรู้สึกอับอายนัก หญิงสาวปรี่เข้าไปผลักอกลีรภัทรอย่างเต็มแรง ตอนที่เธอหลับตาเขาคงหัวเราะเยาะเธอเป็นแน่ คงมองว่าเธอใจง่ายที่เขาอยากจะทำอะไรเธอก็ยอม“คุณจะมาโกรธผมทำไม หรือคุณอยากให้ผมจูบ….”“หยุด! ห้ามพูดคำนั้นเด็ดขาด”“ที่บอกว่าชอบคุณผมพูดจริงๆ นะ คุณไม่สังเกตเห็นเลยเหรอว่าท่าทีของผมที่มีต่อคุณมันเปลี่ยนไป หลังจากคืนที่พายุเข้าผมก็เริ่มแน่ใจว่ารู้สึกกับคุณไม่เหมือนเดิม”“ชอบที่ฉันยอมตากฝนเพื่อขนย้ายดอกไม้พวกนั้นให้คุณจนเป็นไข้เนี่ยนะ ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงคุณก็ชอบคนง่ายเกินไปแล้ว”“ถ้าทำดีกับผมแค่นั้นแล้วทำให้ผมชอบได้ง่ายๆ งั้นผมก็คงชอบครูมุกไปแล้วล่ะสิ ถ้าเทียบกันครูมุกทำอะไรดีๆ ให้ผมเยอะกว่าคุ

วันต่อมาแสงแดดจ้ายามบ่ายสาดส่องมาที่แผ่นหลังกว้างของลีรภัทรที่กำลังหมกมุ่นกับการทำงานในสวนดอกไม้ แม้จะสวมหมวกบักเก็ตบดบังเอาไว้แต่ก็ไม่อาจคลายความอบอ้าวต่อสภาพอากาศ ณ ตอนนี้ได้มากเท่าไหร่นัก“น้ำค่ะ” เกวลินยื่นแก้วน้ำด้วยรอยยิ้มที่สดใส พอเห็นท่าทีเฉยเมยของชายหนุ่มก็หุบยิ้มลง หญิงสาวนึกว่าเขาจะดีใจเสียอีกที่เห็นเธอกลับมา“ขอบคุณนะ แดดมันร้อนผมว่าคุณเข้าไปหลบในร่มดีกว่า ทำไมมองผมแบบนี้ล่ะ”“เปล่า…ฉันคงคาดหวังมากเกินไป งั้นคุณทำงานของคุณไปเถอะ”เกวลินหน้ามุ่ยกำลังหันหลังกลับแต่ก็ถูกมือของลีรภัทรรั้งเอาไว้ได้ก่อน ชายหนุ่มดึงหญิงสาวเข้ามาสวมกอดเอาไว้ กับพร้อมยิ้มหวานออกมาอย่างพอใจ“คุณลี คุณทำอะไร”“ผมก็นึกว่าคุณอยากให้ผมทำแบบนี้ซะอีก”“คุณคิดไปเองทั้งนั้น ปล่อยนะเดี๋ยวพี่ๆ คนงานมาเห็นเข้าหรอก”“คนงานกลับไปหมดแล้วเย็นๆ โน่นถึงจะมา”“คุณลีปล่อยนะ เป็นอะไรของคุณเนี่ย” เกวลินรีบคลายอ้อมกอดออก หญิงสาวมองไปที่ชายหนุ่มด้วยความสับสน“ทำไมคุณกลับมาช้าจัง พี่ชายคุณกลับไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”“คุณรู้ได้ไง”“ก็เขาบอกผม เห็นว่ามีงานด่วนต้องรีบกลับกรุงเทพ แต่เมื่อกี๊คุณผิดหวังใช่มั้ยที่ผมดูเหมือนไม่ด

“ถ้าลียังไม่คบใคร งั้นเรากลับมาคืนดีกันมั้ย”เรวดียิ้มหวานมองไปที่ลีรภัทรอย่างคาดหวัง ชายหนุ่มเองพอได้ยินเช่นนี้ก็นิ่งเงียบอยู่สักครู่ก่อนจะเผยยิ้มออกมา แววตาจับจ้องไปที่เรวดีด้วยความอาวรณ์ มือข้างหนึ่งก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสลูบไล้ที่แก้มนวลของหญิงสาว“เอาสิ ลีเองก็รอให้เรกลับมาหาเหมือนกัน” ลีรภัทรตอบรับคำขอของหญิงสาวด้วยน้ำที่เสียงอบอุ่น ไม่นานมือที่ลูบไล้แก้มของเรวดีอย่างอ่อนโยนก็เปลี่ยนเป็นบีบแก้มหญิงสาวเบาๆ เพื่อเป็นการหยอกเย้าแทน“เรคาดหวังให้ลีพูดแบบนี้สินะ ขอโทษด้วยนะแม่สาวน้อย เล่นละครไม่เนียนเอาซะเลย”“ปล่อยนะเรเจ็บ ลีนี่รู้ทันเรตลอดเลย…กำลังซึ้งอยู่แล้วเชียว” เรวดีดึงมือชายหนุ่มที่บีบแก้มเธอออกก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา“แล้วคิดยังไงถึงเล่นแบบนี้ ไม่กลัวว่าลีจะเอาจริงบ้างเหรอ”“ก็รู้ว่าลีไม่มีทางเอาจริงไงถึงกล้าเล่น ลีก็เหลือเกินบีบมาได้แก้มอ่ะ ดูสิระบมไปหมดแล้ว ถ้ามีรอยแดงขึ้นมาเดี๋ยวพีร์ก็คิดว่าเรโดนใครตบมาหรอก”“เล่นเวอร์อีกละ ไม่ได้บีบแรงขนาดนั้นสักหน่อย ว่าแต่พีร์ก็มาด้วยเหรอ”“อืม พีร์เขาแวะไปหาเพื่อนน่ะอีกเดี๋ยวก็มารับเรแล้ว เรจะอยู่ที่นี่อีกสัก3-4วัน ถ้าธุระเสร็จเร็วเดี๋ยวเ

เกวลินปล่อยให้ลีรภัทรได้เชยชมรสจูบอันหอมหวานตามความต้องการ จุมพิตอันดูดดื่มที่ชายหนุ่มมอบให้นั้นเธอพึงใจเป็นอย่างมาก กว่าจะรวบรวมความกล้าถอนความรู้สึกเสน่หาออกมาก็ยากเสียเหลือเกิน อยากจะรีบตอบตกลงคบกับชายหนุ่มตอนนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด เธอจะได้ปล่อยใจไปกับความหอมหวานนี้ได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องรู้สึกเคลือบแคลง“คุณลีพอเถอะ” หญิงสาวจำใจหยุดความปรารถนาก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้“ขนาดนี้แล้วคุณยังจะตั้งแง่กับผมอีกเหรอ คุณเองก็ชอบผมแล้วทำไมต้องปฏิเสธด้วย”“ฉันมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกคุณ มันกวนใจฉันมากจริงๆ ค่ะ”เกวลินสบตาไปที่ลีรภัทรอย่างหวั่นใจ หญิงสาวเล่าเรื่องครอบครัวของเธอให้ชายหนุ่มฟังอย่างตรงไปตรงมา ถ้าทางบ้านรู้เรื่องที่เธอมาอยู่กับเขาตามลำพังเช่นนี้ มีหวังเธอต้องถูกพ่อกับแม่มาพาตัวกลับไปอย่างแน่นอน และการที่จะได้เจอลีรภัทรอีกครั้งก็เป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น“งั้นคุณก็พาผมไปหาพ่อกับแม่คุณสิ”“ไม่ได้หรอกค่ะ แม่ฉันอาจจะพอเข้าใจ แต่พ่อฉันนี่สิ…พ่อฉันเป็นประเภทที่ยึดความคิดตัวเองเป็นหลัก ยิ่งฉันกับคุณรู้จักกันได้ไม่นานด้วย ไหนจะเรื่องที่ฉันมาอยู่กับคุณอีก ถ้าบอกไปมีแต่พังกับพังแน่นอน”“แต่ถ