MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้

MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้

last update最終更新日 : 2026-03-12
作家:  paiinara連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
56チャプター
184ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

ความรักหวาน

ทายาท

อิสระ

ดื้อรั้น

ความรักครั้งแรก

แอบรัก

รักแรกพบ

บนโลกใบนี้ล้วนแต่มีเรื่องบังเอิญ ใครจะเชื่อว่าคนในความฝันจะมีตัวตนจริงขึ้นมา อีกคนพยายามผลักใส อีกคนกลับยิ่งเข้าหา รู้ใจอีกทีเขาก็หลงรักดอกฟ้าไปซะแล้ว

もっと見る

第1話

ตอนที่1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
56 チャプター
ตอนที่1
“ฉันรักคุณค่ะ”สิ้นคำสารภาพรัก ปากอุ่นๆ แดงอมชมพูของหญิงสาวก็ประทับไปที่ปากของลีรภัทรด้วยความละมุนละไม ก่อนจะค่อยๆ รุกหนักบดขยี้ปากของชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนและแรงขึ้น จนผู้ที่ถูกก้าวล่วงไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาที่หญิงสาวจู่โจมได้อีกต่อไป ลีรภัทรเคลิ้มและหวั่นไหวจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว ไม่ทันที่จะได้ตอบรับความหอมหวานนั้นกลับ ชายหนุ่มก็ลืมตาเมื่อเสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้นลีรภัทรดีดตัวนั่งที่เตียงนอนเลียปากตัวเองเล็กน้อยก่อนใช้มือซ้ายลูบไปมาที่ริมฝีปากอย่างน่าเสียดาย ในใจก็ครุ่นคิดถึงแต่ริมฝีปากอุ่นๆ ที่ประทับรอยจูบเอาไว้และคำบอกรักของหญิงสาวในฝัน ทว่าแปลกนักที่ใบหน้าของหญิงสาวคนดังกล่าวนั้นเขากลับเลือนรางจำไม่ได้“อาการหนักนะเราเนี่ย” ลีรภัทรหลุดขำที่ตัวเองดูจะว้าวุ่นกับเรื่องฝันหวานเมื่อสักครู่นัก ชายหนุ่มส่ายศีรษะสลัดความคิดออกก่อนจะลุกจากเตียงนอนเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำกิจธุระส่วนตัวช่วงสายของวัน ณ สวนดอกไม้คุณชายลี จังหวัดเชียงใหม่ลีรภัทรในลุคเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครามสวมหมวกบักเก็ตสีน้ำตาลเข้ม กำลังจดจ่อกับการนำต้นบัวดินปลูกลงแปลงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเ
続きを読む
ตอนที่2
“คุณ..คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่า”หญิงสาวโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าลีรภัทร กว่าที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัวหญิงสาวดังกล่าวก็ยืนอยู่แทบแนบชิดตัวเขาแล้ว เมื่อได้สติคืนกลับมาก็ไม่รีรอที่จะถอยหลังออกห่าง แต่สายตาของลีรภัทรกลับยังจับจ้องไปที่ปากแดงอมชมพูของเธออย่างเว้าวอน ก่อนจะสละความว้าวุ่นทั้งหมดและกระแอมออกมาเล็กน้อย“คุณเป็นใคร มาอยู่ที่บ้านของผมได้ยังไง”“บ้านของคุณเหรอ งั้นคุณก็คือคุณชายลีใช่มั้ย สวนดอกไม้คุณชายลี ชื่อนี้เพราะจริงๆ” หญิงสาวเหลือบมองป้ายเล็กที่ห้อยไว้ข้างหน้าต่าง“ผมถามว่าคุณเข้ามาอยู่ในบ้านของผมได้ไง?” ชายหนุ่มเน้นเสียงย้ำคำถามเดิม“อ่อ ฉันเกวลินค่ะ คนที่จะมาเช่าบ้านของคุณไงคะ”“เช่าบ้าน? ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดแล้ว ผมไม่เคยประกาศปล่อยเช่าบ้านหลังนี้”“คุณอย่ามาอำฉันสิ…คิดจะโกงฉันเหรอ ก็คุณให้ผู้ช่วยของคุณเอาเอกสารการเช่าบ้านมาให้ฉันเซนต์ อีกอย่างฉันโอนเงินค่ามัดจำและค่าเช่าบ้านล่วงหน้า1ปีให้คุณแล้วด้วย เงินไม่ใช่น้อยๆ ถ้าคุณคิดจะโกงฉัน ฉันเอาหลักฐานการโอนเงินไปแจ้งความแน่”“งั้น ผมขอดูสลิปที่คุณโอนเงินหน่อย”ลีรภัทรตรวจดูชื่อผู้รับเงินจากสลิปการโอนเงินจากมือถือที่หญิงสาวยื่นมาให้ก็
続きを読む
ตอนที่3
“คุณได้เบอร์ผมมาจากไหน”ลีรภัทรเอ่ยถามหญิงสาวปลายสายด้วยความข้องใจ การที่เกวลินโทรมาหาเช่นนี้ค่อนข้างแปลกใจสำหรับชายหนุ่มเป็นอย่างมาก“คุณรู้ได้เลยเหรอว่าเป็นฉัน”“ก็เสียงคุณ!…” ลีรภัทรชะงักเล็กน้อย เกือบจะหลุดปากไปเสียแล้วว่าจำเสียงของหญิงสาวได้จากที่ฝันถึงครานั้น คำบอกรักที่หญิงสาวเอ่ยออกมายังคงวนเวียนมาให้นึกถึงอยู่เสมอ“เสียงฉันทำไมคะ?”“เปล่า เอาเป็นว่าผมจำเสียงคุณได้แล้วกัน ทีนี้บอกได้หรือยังว่าเอาเบอร์ผมมาจากไหน”“จากป้าน้อยของคุณไง”“นี่คุณ!”“ใจเย็นๆ หน่อยสิคุณ ฉันไม่ได้บอกเรื่องที่อาคุณหลอกเอาเงินฉันไปหรอกน่า ฉันแค่บอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน คุณจะไม่ให้ฉันมีช่องทางติดต่อคุณบ้างเลยหรือไง”“แล้วคุณโทรมามีอะไร”“คิดถึงคุณไง” คำตอบของเกวลินทำให้ลีรภัทรนิ่งเงียบไปอีกครั้ง ความเงียบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวต้องรีบขยายความ เพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิดคิดหนักกับคำพูดสองแง่สองง่ามของเธอ“ฉันหมายถึงคิดถึงบ้านและสวนดอกไม้ของคุณน่ะ นั่นแน่…เงียบแบบนี้คงเข้าใจว่าฉันชอบคุณสินะ ไม่ต้องห่วง…อย่างคุณไม่ใช่แบบที่ฉันจะชอบหรอก” คำอธิบายของเกวลินทำให้ลีรภัทรหลุดขำเล็กน้อย“คุณนั่นแหละที่คิดไปไกล ผู
続きを読む
ตอนที่4
“รบกวนครูมุกด้วยนะครับ พอดีที่โฮมสเตย์ที่คุณเกวพักเกิดปัญหานิดหน่อย ตอนนี้ก็ค่ำมากแล้วถ้าจะหาที่พักใหม่ก็ลำบาก”ลีรภัทรเอ่ยขอมุกดาเพื่อให้เกวลินได้มีที่พักสักคืน ในช่วงเวลาเช่นนี้ถ้าหาที่พักใหม่ก็คงมีแต่ต้องขับรถไปไกลอีกหลายกิโลเพื่อเข้าไปพักในตัวเมือง“ได้ค่ะ เข้ามาสิคะคุณเกวเดี๋ยวฉันจัดที่นอนให้” หญิงสาวตอบรับ ก่อนจะหันไปแจ้งเกวลินให้เข้าไปในบ้านพักของเธอ“ครูมุกเข้าไปก่อนเถอะค่ะพอดีฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณลีสักหน่อย”“ค่ะ งั้นฉันรออยู่ในบ้านนะคะ” มุกดาพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะเหลือบมองและยิ้มมาที่ลีรภัทร แล้วเดินเข้าบ้านไป“มีอะไรจะพูดกับผมเหรอ”“ฉันไม่พักที่นี่ได้มั้ย ให้ฉันไปพักที่บ้านป้าคุณก็ได้ ฉันพึ่งเจอคุณมุกวันนี้เองนะเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นมานอนค้างคืนด้วยได้สักหน่อย”“ผมกับป้าก็ไม่ได้สนิทกับคุณเหมือนกัน อย่าเรื่องมากเลยคุณแค่คืนเดียวเอง อีกอย่างที่ผมไม่ให้คุณไปนอนที่บ้านป้าเพราะผมขี้เกียจตอบคำถามน่ะ เดี๋ยวป้าก็ต้องถามอีกว่าเกิดเรื่องอะไร คุณว่าจริงมั้ยล่ะ”“มันก็จริงของคุณ”“คุณมีอะไรอีกเหรอเปล่า ถ้าไม่มีผมจะได้กลับบ้านสักที”“ไม่มี คุณกลับไปเถอะ”แต่ไม่ทันที่ลีรภัทรจะได้ก้าวขาเ
続きを読む
ตอนที่5
“คุณถอยไปเลยนะ”เกวลินผลักอกลีรภัทรให้ออกห่างจากตัวเธอ การที่ชายหนุ่มแนบชิดกับเธอเช่นนี้มันทำให้เธอหวาดกลัวอยู่มากนัก ไหนจะสายตาเว้าวอนมองมาที่เธออีก“ทำไม…แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ ถ้ากลัวก็กลับไปสิ”ลีรภัทรแสยะยิ้มอย่างพอใจ แววตาที่จับจ้องไปที่ดวงตาเบิกโตของหญิงสาวก็ค่อยๆ ลดระดับลงมองไปยังปากแดงอมชมพูของเธอแทน ความรู้สึกที่ได้ลิ้มรสปากน้อยๆ นี้เป็นเช่นไรกันนะ มันจะแตกต่างจากความฝันเมื่อครั้งนั้นหรือไม่ ชายหนุ่มได้แต่ครุ่นคิดอยู่แบบนั้น ไม่นานก็ต้องปล่อยวางความคิดนั้นออกพร้อมกับเดินถอยห่างออกมา ดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้าเขาตอนนี้จะตื่นกลัวเขามากเสียเหลือเกิน“กลับไปได้แล้ว ถ้าคุณยังอยู่ที่นี่ผมก็ไม่รับประกันว่าคุณจะปลอดภัยหรอกนะ ไม่ว่าจากสัตว์หรือว่าจากคน”คำพูดและการกระทำของลีรภัทรทำให้เกวลินฉุกคิดบางอย่างได้ ที่แท้ชายหนุ่มก็ตั้งใจทำแบบนี้ให้เธอกลัวเพื่อจะให้เธอออกไปจากที่นี่เท่านั้น รู้เช่นนี้เรื่องอะไรที่เธอจะยอมแพ้เขาง่ายๆ ล่ะ“อ๋อ…ที่แท้คุณก็แค่จะขู่ให้ฉันกลัว เสียใจด้วยนะคุณชายลี ฉันเกวลินเป็นผู้หญิงที่แกร่งกว่าที่คุณคิดเยอะ ขู่ฉันแค่นี้ไม่ทำให้ฉันล้มเลิกความคิดที่จะอยู่ที่นี่ได้หรอก”“
続きを読む
ตอนที่6
ลีรภัทรสวมกอดเกวลินไว้แนบแน่น หญิงสาวที่ถูกกอดทำได้แค่ยืนนิ่งสับสนท่าทีของชายหนุ่มที่แสดงออกมา เธอครุ่นคิดแต่ว่าวันนี้ลีรภัทรไปเจอเรื่องแย่ๆ มาหรือไรถึงเผยมุมอ่อนไหวเช่นนี้ให้เห็น“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบอกฉันได้นะ” หญิงสาวลูบแผ่นหลังชายหนุ่มเบาๆเสียงของเกวลินเหมือนทำให้ลีรภัทรรู้สึกตัว เมื่อสักครู่ทั้งดีใจที่หญิงสาวปลอดภัยและก็ตื้นตันใจกับการกระทำของหญิงสาวเลยเผลอใจตามความรู้สึก พอรู้ตัวก็รีบคลายอ้อมกอดนั้นออกทันที“ตกลงคุณเป็นอะไร” เกวลินย้ำถามอีกครั้ง“ไม่มีอะไร เข้าบ้านกันเถอะ”“แป๊บนะ”“ไม่ต้องเก็บแล้ว” ลีรภัทรคว้ามือหญิงสาวยื้อเอาไว้เมื่อเห็นว่ากำลังก้มไปเก็บต้นอ่อนดอกไม้ที่ทำตกก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเข้ามาในบ้านพามานั่งที่โซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาคลุมตัวให้กับหญิงสาวอีกที“ขอบคุณค่ะ นี่คุณไม่อยากให้ฉันเข้าบ้านคุณจนต้องล็อกบ้านไว้เลยเหรอ”“ไม่มีอะไรหรอก ต่อไปผมจะไม่ล็อกบ้านอีกแล้ว”เกวลินเริ่มสับสน วันนี้ลีรภัทรดูแปลกไปสำหรับเธอมากทั้งน้ำเสียงและท่าที ไหนจะสายตาที่อ่อนหวานคู่นั้นของเขาอีก เลยทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่ถึงได้ดูแปลก
続きを読む
ตอนที่7
“ทำไมไม่ตอบล่ะ ผมถามว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น” ลีรภัทรย้ำถามอีกครั้ง เห็นเกวลินเอาแต่นิ่งเงียบก็ยิ่งอยากรู้“มีเรื่องระหว่างเราที่ไหนกัน ช่วงนี้ฉันแค่ยุ่งๆ” หญิงสาวหลบสายตา“วันนั้นทำไมจู่ๆ คุณก็ไปโดยไม่บอกผมสักคำ โทรไปก็ไม่รับ ถ้าไม่จงใจหลบหน้าผมให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ”“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันบอกแล้วไงว่ายุ่งมากก็เลยไม่ได้รับสายคุณ ช่างเรื่องนั้นเถอะ ที่คุณตามฉันมามีอะไรหรือเปล่า”“ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณหายป่วยแล้ว แต่ดูจากท่าทางของคุณก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ อีกอย่างผมอยากจะคืนเงินที่อาของผมหลอกเงินคุณไปให้มันจบๆ ยื้อไว้แบบนี้ก็ไม่เห็นจะได้อะไร”“คุณลี ฉันไม่เอาเงินของคุณหรอกนะ คนที่ผิดไม่ใช่คุณ ถ้าจะโทษใครสักคนก็เป็นฉันเองที่ดูไม่ดี และคุณไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกป้าคุณด้วย ฉันไม่ทำแน่นอน ฉันปล่อยวางที่นี่แล้วล่ะ บางทีฉันอาจจะเจอที่ใหม่ที่ให้ฉันลงหลักปักฐานเปิดคาเฟ่เล็กๆ ของฉันได้ บนเขาที่มีทิวน์สวยงามแบบที่นี่ใช่ว่าในประเทศไทยจะมีที่เดียวสักหน่อย”“แปลกแฮะ! บทจะไปก็ไปง่ายๆ มีอะไรหรือเปล่านี่”“ฉันก็ไม่ได้หน้าหนาอยู่ให้คุณไล่ได้ทุกวันหรอกนะ ฉันรู้ว่าทำยังไงคุณก็ไม่ยอมให้ฉันอยู่ท
続きを読む
ตอนที่8
วันต่อมา“เดี๋ยวผมจะให้คนงานเข้ามาเก็บกวาดห้องให้ ส่วนเรื่องแต่งห้องยังไงก็รอคุณมาจัดการเองแล้วกัน แล้วคุณจะกลับบ้านกี่วันล่ะ”“น่าจะอาทิตย์หนึ่ง กลับแป๊บเดียวเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็บ่นให้ ต้นไม้ตรงนั้นดูโล่งไปนะ ถ้ามีชิงช้าสักหน่อยน่าจะดี” เกวลินชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องที่เธอจะมาอาศัยอยู่นัก“เป็นเด็กเหรอถึงชอบนั่งชิงช้า”“ก็ใช่นะสิ ใครจะไปแก่เหมือนคุณล่ะ ฉันมีเรื่องจะถามคุณหน่อยสงสัยมาตั้งนานแล้ว ทำไมคุณถึงตั้งชื่อว่าสวนดอกไม้คุณชายลีล่ะ เวลาฟังไม่จักจี้หูบ้างเหรอที่ได้ยินคนมาเรียกคุณชาย…คุณชายแบบนี้"“ทีแรกผมก็เขินอยู่เหมือนกัน ชื่อนี้ย่าผมเป็นคนตั้งน่ะ ตอนเด็กผมก็งอแงอยากให้ย่าเปลี่ยนชื่อใหม่เหมือนกัน แต่มันเป็นความสุขของย่า…ผมก็เลยปล่อยผ่าน คิดแค่ว่าเดี๋ยวรอผมโตค่อยเปลี่ยนชื่อใหม่ แต่พอท่านเสียผมกลับทำใจเปลี่ยนมันไม่ได้ ชื่อที่ย่าตั้งด้วยความรักที่มีให้ผม ผมก็ควรรักษาและทะนุถนอมให้ดีไม่ใช่เหรอ อีกอย่างทุกคนก็คุ้นชินกับชื่อนี้กันหมดแล้วด้วย”“คุณทำถูกแล้วค่ะ ย่าคุณคงจะภูมิใจในตัวคุณมาก แล้วปู่คุณละคะ ฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงปู่คุณเลย”“ผมไม่ค่อยมีความทรงจำเรื่องปู่เท่าไหร่
続きを読む
ตอนที่9
“เงียบแบบนี้ลังเลเหรอ”ปานวาดเอ่ยถามผู้เป็นลูกสาวอีกครั้ง เธอเองก็อยากรู้ว่าในใจของเกวลินยังรักชายหนุ่มดังกล่าวอยู่หรือไม่ เพราะที่ผ่านมาตั้งแต่จบความสัมพันธ์กันไปก็ไม่เคยได้ยินพูดถึงหรือติดต่ออีกเลย“ที่หนูเงียบเพราะกำลังคิดหาทางหนีเขาต่างหาก แม่คะ…งั้นเกวกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้เลยได้มั้ย เกวไม่อยากเจอน้ำน่ะ”“แล้วคิดจะหนีหน้าไม่เจอน้ำแบบนี้ไปตลอดหรือไง ครอบครัวเขากับครอบครัวเราก็รู้จักกัน ยังไงต้องติดต่อกันอยู่ดี มีอะไรทำไมไม่คุยกันให้เข้าใจล่ะ”“เกวพูดไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะ เราสองคนไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกันเลยสักนิดเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่า และน้ำเองที่เป็นคนบอกเลิกเกวก่อน แล้วตอนนี้จะมาง้อขอคืนดีนี่นะ”“แต่เกวก็จะบอกเลิกน้ำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แค่น้ำชิ่งบอกเกวก่อนแค่นั้น”“ตกลงใครเป็นลูกแม่กันแน่คะ” เกวลินค้อนไปที่ผู้เป็นแม่จนเธอต้องหลุดขำออกมา“แม่ไม่คุยด้วยแล้ว เกวขึ้นไปเอายามาให้แม่ดีกว่า อีกอย่างพรุ่งนี้ห้ามหนีกลับเชียงใหม่ล่ะ สัญญาว่าจะอยู่บ้านอาทิตย์หนึ่งก็ต้องอยู่ให้ครบ เข้าใจมั้ย”“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวหน้ามุ่ย ดูเหมือนแม่ของเธอจะรู้ทันเธอเสียแล้ววันต่อมา ช่วงสายของวันเกวลิน
続きを読む
ตอนที่10
“ทำดีกับคุณ หมายถึงทำอะไรให้บ้างล่ะ ผมว่าสิ่งที่ผมทำก็มีเหตุและผลของมันนะ” ลีรภัทรให้คำตอบกับหญิงสาว เพราะสิ่งที่เขาทำให้เธอไม่ได้ดูเกินความจำเป็นเลยสักนิด“คุณเคยเห็นตัวเองเมื่อก่อนตอนที่อยู่กับฉันมั้ยคะว่ามันต่างจากตอนนี้มากแค่ไหน ในชั่วข้ามคืนคุณก็เปลี่ยนไป ไม่ว่าฉันขออะไร…คุณก็โอเคทุกอย่าง อยู่ดีๆ คุณก็มาดีกับฉัน ฉันก็อดสงสัยไม่ได้สิว่าปกติคุณเป็นของคุณแบบนี้อยู่แล้วหรือเปล่า”“ผมก็เป็นแบบนี้แหละ ก่อนหน้านี้เราแค่ยังไม่รู้จักกันมากพอ คุณก็เลยไม่เห็นตัวตนจริงๆ ของผม หรือคุณคิดว่าการที่ผมทำดีกับคุณก็เพื่อหวังอะไรในตัวคุณ”“ไม่ได้คิด ฉันแค่จะบอกว่าบางทีการที่เราทำดีกับคนคนหนึ่งมากๆ มันอาจทำให้คนคนนั้นเข้าใจเจตนาเราผิดได้”“เช่นอะไรล่ะ”“ก็…ก็…”“ก็จะทำให้เข้าใจว่าผมชอบเขางั้นเหรอ” ลีรภัทรตอบแทนเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่อ้ำอึ้ง“ก็ประมาณนั้น”“แล้วคุณล่ะคิดแบบนั้นด้วยหรือเปล่า ถ้าผมทำดีกับคุณแบบนี้ไปเรื่อยๆ …คุณจะคิดว่าผมชอบคุณมั้ย”คำถามตรงไปตรงมาของลีรภัทรทำให้เกวลินนิ่งเงียบในทันที เหตุใดชายหนุ่มถึงได้พูดถึงเรื่องนี้อย่างสบายใจได้ ไหนจะสายตาหยาดเยิ้มมองมาที่เธออีก คงไม่ใช่ว่าเขาชอบเธอเ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status