MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้

“ฉันรักคุณค่ะ”

สิ้นคำสารภาพรัก ปากอุ่นๆ แดงอมชมพูของหญิงสาวก็ประทับไปที่ปากของลีรภัทรด้วยความละมุนละไม ก่อนจะค่อยๆ รุกหนักบดขยี้ปากของชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนและแรงขึ้น จนผู้ที่ถูกก้าวล่วงไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาที่หญิงสาวจู่โจมได้อีกต่อไป ลีรภัทรเคลิ้มและหวั่นไหวจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว ไม่ทันที่จะได้ตอบรับความหอมหวานนั้นกลับ ชายหนุ่มก็ลืมตาเมื่อเสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้น

ลีรภัทรดีดตัวนั่งที่เตียงนอนเลียปากตัวเองเล็กน้อยก่อนใช้มือซ้ายลูบไปมาที่ริมฝีปากอย่างน่าเสียดาย ในใจก็ครุ่นคิดถึงแต่ริมฝีปากอุ่นๆ ที่ประทับรอยจูบเอาไว้และคำบอกรักของหญิงสาวในฝัน ทว่าแปลกนักที่ใบหน้าของหญิงสาวคนดังกล่าวนั้นเขากลับเลือนรางจำไม่ได้

“อาการหนักนะเราเนี่ย” ลีรภัทรหลุดขำที่ตัวเองดูจะว้าวุ่นกับเรื่องฝันหวานเมื่อสักครู่นัก ชายหนุ่มส่ายศีรษะสลัดความคิดออกก่อนจะลุกจากเตียงนอนเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำกิจธุระส่วนตัว

ช่วงสายของวัน ณ สวนดอกไม้คุณชายลี จังหวัดเชียงใหม่

ลีรภัทรในลุคเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครามสวมหมวกบักเก็ตสีน้ำตาลเข้ม กำลังจดจ่อกับการนำต้นบัวดินปลูกลงแปลงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเสื้อผ้าที่สวมใส่มีเศษดินเปรอะเปื้อนอยู่แต่ชายหนุ่มกลับดูอิ่มเอมอย่างพอใจ ดวงตาคมเข้มและรอยยิ้มหวานที่มองไปยังดอกไม้พวกนั้นช่างละมุนนัก

“เสร็จสักที รีบๆ บานนะเจ้าพวกบัวดินน้อยของพ่อ”

ระหว่างที่ชื่นชมดอกไม้อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงของลุงที่คุ้นเคยเอ่ยทัก ลีรภัทรไม่รีรอที่จะหันไปมองพร้อมกับยิ้มกว้างทักทายให้ลุงคนดังกล่าวในทันที

“ลุงคิดแล้วว่าลีต้องอยู่ที่นี่ พอดีมีของส่งมาให้ลีน่ะ ลุงเอาไปวางไว้ที่ห้องลีให้แล้วนะ”

“ขอบคุณครับ เอ่อ..ลุง ลุงว่าคนเราจะฝันถึงคนคนหนึ่งโดยที่ไม่เคยเจอเขามาก่อนมั้ย”

“ทำไมรึ? หรือลีฝันถึงผู้หญิง ว่าแต่สวยมั้ย”

“ไม่รู้สิ ตื่นมาลีก็จำหน้าเธอไม่ได้แล้ว ช่างเถอะ…ว่าแต่ลุงจะไปไหนเหรอครับ”

“ไปช่วยผู้ใหญ่ซ่อมบ้านพักครูน่ะ พอดีเดือนหน้ามีครูคนใหม่ย้ายเข้ามา บางทีผู้หญิงที่ลีฝันถึงอาจจะเป็นคนที่ส่งของมาให้ลีวันนี้ก็ได้นะ งั้นลุงไปละ”

"เดี๋ยวสิครับลุง คือลีอยากให้ลุงช่วยหาช่างฝีมือดีมาให้ลีสักหน่อย ลีว่าจะให้ช่างเข้ามาปรับปรุงบ้านของคุณย่าน่ะ”

“ลีจะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ”

“ครับ ลีเองก็รบกวนลุงกับป้ามานานแล้ว ถึงเวลาควรย้ายออกมาสักที อีกอย่างมาอยู่ที่นี่ลีจะได้ดูแลสวนดอกไม้ได้เต็มที่ด้วย ไม่ต้องไปๆ มาๆ ให้เสียเวลา”

“แต่อยู่บนเนินเขาคนเดียวเกรงว่าจะไม่ค่อยสะดวกหรือเปล่าลี”

“ลุงพูดเหมือนกับว่าหมู่บ้านอยู่ไกลมากอย่างนั้นแหละ แค่ลีปั่นจักรยานลงเขาไม่กี่นาทีก็ถึงหมู่บ้านแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกครับลีอยู่ได้ อีกอย่าง…ลีคิดถึงย่าด้วย ลีอยากกลับมาอยู่บ้านที่เคยอยู่กับย่าเมื่อตอนเด็ก”

“งั้นก็แล้วแต่ลี ลีคงจะผูกพันและรักที่นี่มากไม่งั้นคงไม่ยอมทิ้งเงินเดือนก้อนโตมาใช้ชีวิตเป็นชาวสวนเรียบง่ายอยู่ที่นี่หรอก งั้นเดี๋ยวลุงจะหาช่างมาให้แล้วกัน แล้วป้าเขารู้เรื่องที่ลีจะย้ายออกยังล่ะ"

“ยังเลย ไว้ซ่อมบ้านเสร็จก่อนเดี๋ยวลีค่อยบอกป้าแล้วกันครับ”

"งั้นก็ตามใจลีละกัน ลุงไปก่อนนะเดี๋ยวผู้ใหญ่จะรอนาน”

“ครับ”

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับก่อนจะหันไปมองบ้านสวนหลังน้อยที่คุ้นเคย บ้านหลังนี้มีความทรงจำมากมายที่ทำให้ลีรภัทรนึกถึง ถ้าได้กลับมาอยู่บ้านหลังนี้อีกคงทำให้ชายหนุ่มมีความสุขเป็นอย่างมาก

ลี หรือลีรภัทร ชายหนุ่มวัย28ปี เรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพมหานคร และใช้ชีวิตทำงานอยู่ที่กรุงเทพต่อก่อนจะตัดสินใจลาออกจากงานกลับมายังบ้านเกิดเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง

ลีรภัทรกลับมาอาศัยอยู่กับจันทร์และน้อยผู้เป็นลุงกับป้าได้เกือบปี ก่อนที่วันนี้จะตัดสินใจย้ายออกมาอยู่คนเดียว บ้านและสวนแห่งนี้มีพื้นที่รวมกันอยู่3ไร่ ซึ่งเป็นสมบัติตกทอดที่ผู้เป็นย่าได้เก็บไว้ให้กับเขา

ลีรภัทรเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคชากับริมน ทั้งคู่ได้หย่าร้างกันและต่างก็ไปมีครอบครัวใหม่ ลีรภัทรเลยเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของผู้เป็นย่า โดยที่ผู้เป็นพ่อปัจจุบันมีธุรกิจรับเหมาก่อสร้างอยู่ที่ชลบุรี ส่วนผู้เป็นแม่ก็มีธุรกิจที่ทำกับสามีใหม่อยู่ที่อเมริกา ถึงทั้งสองจะแยกย้ายไปมีครอบครัวแต่ก็ยังส่งเสียเลี้ยงดูลีรภัทรมาตลอดจนจบปริญญาตรี ก่อนที่ชายหนุ่มจะปฏิเสธรับความช่วยเหลือเมื่อมีงานทำและหาเงินส่งเสียให้กับตัวเองได้ เลยไม่อยากรบกวนผู้เป็นพ่อกับแม่อีกต่อไป

คชาและริมนต่างก็เสนอให้ลีรภัทรย้ายไปอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าชายหนุ่มจะเลือกไปอยู่กับใครอีกคนก็ยินดีเสมอ แต่ด้วยที่ผูกพันมากับผู้เป็นย่าตั้งแต่เด็กเลยตัดสินใจที่จะอยู่กับย่าแทนถึงแม้ในปัจจุบันท่านได้จากไปหลายปีแล้วก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ยังยืนยันที่จะกลับมาปักหลักอยู่ที่บ้านเกิด อยู่ที่บ้านและสวนของย่าที่ได้ทิ้งไว้ให้เขาหลังจากที่ได้จากไปอย่างสงบ

หลายวันต่อมา ช่วงบ่ายของวัน

ลีรภัทรเดินทางมาที่บ้านพักครูตามคำไหว้วานของผู้เป็นลุงเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยก่อนที่ครูคนใหม่จะย้ายเข้ามาอยู่ พอถึงตัวบ้านก็ได้ยินเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากชั้นบนของบ้าน ชายหนุ่มรีบวิ่งขึ้นบันไดเพื่อตรงไปยังที่มาของเสียงอย่างไม่รีรอ

“คุณเป็นอะไรมั้ย” ลีรภัทรรีบเข้าประคองหญิงสาวที่นั่งก้นจ้ำอยู่ที่พื้น ท่าทางของเธอในตอนนี้น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

“พอดีฉันขึ้นไปตอกตะปูว่าจะแขวนรูปตรงนี้ แต่ไม่ทันระวังก็เลยตกลงมา”

“คุณเจ็บตรงไหนมั้ย?”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

“คุณคือครูคนใหม่ที่ย้ายมาสอนที่นี่เหรอครับ”

“ค่ะ ว่าแต่คุณรู้ได้ไง”

“ก็คุณเล่นตอกตะปูจะแขวนภาพแสดงความเป็นเจ้าของบ้านขนาดนี้ผมคงไม่รู้มั้ง แต่ลุงจันทร์บอกว่าคุณจะย้ายมาเดือนหน้าไม่ใช่เหรอ นี่อีกตั้งเกือบเดือนกว่าจะเปิดเทอม ทำไมถึงได้รีบมาล่ะครับ”

“ฉันอยากมาทำความคุ้นเคยกับที่นี่ก่อนค่ะ คนที่นี่เขาใช้ชีวิตกันยังไงบ้าง ฉันจะได้รู้ลู่ทางของฉันได้”

“คนที่นี่เขาอยู่กันแบบง่ายๆ ถ้าคุณชอบธรรมชาติ ชอบความสงบเรียบง่ายงั้นที่นี่ก็ตอบโจทย์คุณ”

“แบบนี้แหละค่ะที่ฉันต้องการ” หญิงสาวยิ้มรับ

“แล้วตอนนี้คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอครับ คงไม่ได้อยู่ที่บ้านนี้ใช่มั้ย เพราะบ้านยังไม่เดินสายไฟเลย”

“ฉันพักอยู่ที่ตัวเมืองค่ะ วันนี้แค่อยากเข้ามาดูบ้านและก็ขนของบางส่วนเข้ามาไว้ก่อน พรุ่งนี้ลุงผู้ใหญ่จะให้คนเข้ามาเดินเรื่องไฟฟ้าให้ มะรืนนี้ก็ย้ายมาอยู่ได้แล้วค่ะ อ่อ…ฉันเองยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลยที่ช่วยเมื่อกี๊ ฉันมุกนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย”

“ไม่เป็นไรครับ งั้นผมเรียกคุณว่าครูมุกแล้วกัน ผมลีครับ…ทำสวนดอกไม้อยู่ที่เนินเขาท้ายหมู่บ้าน ถ้าครูมุกมีอะไรให้ช่วยบอกผมได้นะครับไม่ต้องเกรงใจ”

“ทำสวนดอกไม้เหรอคะ ฉันเองก็กำลังหาดอกไม้มาลงที่บ้านพักพอดีเลย งั้นคุณลีช่วยแนะนำหน่อยได้มั้ยคะว่าฉันควรจะปลูกอะไรดี”

“แล้ววันนี้ครูมุกว่างทั้งวันมั้ยล่ะครับ ถ้าว่างผมจะได้พาคุณไปเลือกดูดอกไม้ที่สวน เลือกว่าจะเอาดอกอะไรบ้างเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะเอาดอกไม้มาลงให้แต่เช้า”

“ได้ค่ะ งั้นไปรถฉันนะคะ”

“ครับ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างตอบรับ

ช่วงค่ำของวัน

“กลับมาแล้วเหรอลี แกงฮังเลอยู่ในหม้อนะ ถ้าหิวก็ตักกินได้เลย ว่าแต่ไปไหนมาทำไมวันนี้ป้าไม่เห็นหน้าลีทั้งวันเลย”

“ไปช่วยครูคนใหม่ย้ายของเข้าบ้านครับ”

“อ้าว…ย้ายมาแล้วเหรอ อีกตั้งนานกว่าจะเปิดเทอมนี่”

“เห็นครูบอกว่าอยากมาเรียนรู้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้คุ้นชินก่อน”

“ก็ดีเหมือนกัน ลีเองมีอะไรพอจะช่วยครูเขาได้ก็ช่วยๆ หน่อยนะลูก เห็นลุงบอกว่าเป็นผู้หญิงด้วยนี่ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ย้ายมาอยู่ต่างถิ่นคนเดียวแบบนี้คงลำบากน่าดู”

“ครับ”

“ลี วันนี้ป้าเข้าไปทำความสะอาดที่ห้องลีมาเห็นกล่องพัสดุที่ส่งมาเมื่ออาทิตย์ก่อนยังวางอยู่ที่เดิมอยู่เลย เรส่งมาใช่มั้ย”

“ครับ”

“ถ้าลีกับเรยัง…”

“ลีกับเรไม่มีอะไรทั้งนั้น งั้นลีไปอาบน้ำก่อนดีกว่าจะได้มากินแกงฮังเลอร่อยๆ ฝีมือป้า” ชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง ผู้เป็นป้าได้แต่มองตามหลานชายพร้อมถอนหายใจออกมาด้วยความอาทร

ลีรภัทเข้ามายังห้องนอนก็เดินตรงไปยังกล่องพัสดุที่วางไว้หัวเตียง ชายหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเปิดกล่องพัสดุดังกล่าว ในกล่องนั้นเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าครามพร้อมแนบกระดาษโน้ตอวยพรวันเกิดให้ชายหนุ่ม และยังมีเอกสารใบหย่าด้วย ลีรภัทหยิบใบหย่าขึ้นมาดูพร้อมกับเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางใบหย่านั้นลงเมื่อมีสายโทรเข้ามา

“ว่าไง”

“ของที่เรส่งให้ ลีได้รับหรือยัง”

“ได้แล้ว”

“โล่งอกไปที รับของแล้วก็น่าจะโทรบอกเรสักหน่อย ในนั้นมีใบหย่าอยู่ด้วยพอดีเรหาเจอตอนที่ย้ายบ้านน่ะ นึกว่าจะหายจริงๆ ซะแล้ว”

“หายไปก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงเราก็หย่ากันแล้วอยู่ดี ขอบใจมากนะเรกับของขวัญวันเกิด ว่างๆ ก็มาเที่ยวสวนลีสิ ช่วงนี้ดอกไม้กำลังบานเลย”

“ไว้เรหาโอกาสไปแล้วกัน ช่วงนี้ยังยุ่งๆ อยู่เลย”

“ไม่ต้องรีบ ว่างวันไหนค่อยมา งั้นแค่นี้ก่อนนะลีจะอาบน้ำแล้ว”

ชายหนุ่มบอกลาหญิงสาวอดีตคนรักและกดวางสายไปก่อนจะเก็บเสื้อเชิ้ตของขวัญพร้อมกับใบหย่าเข้าไปไว้ในกล่องพัสดุตามเดิม และนำกล่องพัสดุนั้นไปเก็บไว้ยังบนตู้เสื้อผ้าราวกับว่าสิ่งของที่อยู่ในกล่องนั้นคงไม่ได้ถูกนำเอามาใช้อย่างไงอย่างงั้น

เช้าวันต่อมา

ลีรภัทรเดินทางมาที่บ้านสวนแต่เช้าเพื่อเตรียมเอาดอกไม้ขึ้นรถไปปลูกที่บ้านพักครูสาวคนใหม่ตามที่ได้รับปากเอาไว้ ระหว่างนั้นชายหนุ่มเองก็รู้สึกแปลกใจที่บานหน้าต่างทางทิศตะวันออกของตัวบ้านถูกเปิดทิ้งเอาไว้ทั้งที่เมื่อคืนเขาอยู่บ้านเป็นคนสุดท้าย และก็มั่นใจว่าได้ปิดล็อกบานหน้าต่างทุกบานไว้ทั้งหมดแล้ว

ลีรภัทรรีบเดินมุ่งหน้าไปยังบานหน้าต่างดังกล่าวในทันที ระหว่างนั้นก็ค่อยๆ เผยใบหน้าของหญิงสาวผู้หนึ่งผ่านบานหน้าต่างขึ้นมา และก็ชัดเจนขึ้นเมื่อใบหน้าของเธอถูกแสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าสาดส่อง การปรากฏตัวของหญิงสาวดังกล่าวทำให้ลีรภัทรว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และก็เริ่มสั่นไหวเมื่อโครงหน้าและริมฝีปากแดงอมชมพูของเธอช่างคล้ายคลึงกับหญิงสาวในความฝันของเขาเมื่อหลายวันก่อนนัก

ลีรภัทรจ้องไปที่ใบหน้าละมุนหวานอย่างไม่ละสายตา ชายหนุ่มเบิกตากว้างมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อน้ำเสียงที่เอ่ยทักทายของเธอนั้นเหมือนหญิงสาวในฝันไม่มีผิดเพี้ยน “ฉันรักคุณค่ะ” คำบอกรักที่เคยได้ยินจากในฝันก็วนกลับมาอยู่ในความรู้สึกอีกครั้ง

ลีรภัทรได้แต่จดจ่ออยู่กับหญิงสาวอย่างเคลือบแคลง มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะเป็นคนคนเดียวกันกับคนที่อยู่ในความฝันของเขา ทั้งๆ ที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ