MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้

“ฉันรักคุณค่ะ”สิ้นคำสารภาพรัก ปากอุ่นๆ แดงอมชมพูของหญิงสาวก็ประทับไปที่ปากของลีรภัทรด้วยความละมุนละไม ก่อนจะค่อยๆ รุกหนักบดขยี้ปากของชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนและแรงขึ้น จนผู้ที่ถูกก้าวล่วงไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาที่หญิงสาวจู่โจมได้อีกต่อไป ลีรภัทรเคลิ้มและหวั่นไหวจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว ไม่ทันที่จะได้ตอบรับความหอมหวานนั้นกลับ ชายหนุ่มก็ลืมตาเมื่อเสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้นลีรภัทรดีดตัวนั่งที่เตียงนอนเลียปากตัวเองเล็กน้อยก่อนใช้มือซ้ายลูบไปมาที่ริมฝีปากอย่างน่าเสียดาย ในใจก็ครุ่นคิดถึงแต่ริมฝีปากอุ่นๆ ที่ประทับรอยจูบเอาไว้และคำบอกรักของหญิงสาวในฝัน ทว่าแปลกนักที่ใบหน้าของหญิงสาวคนดังกล่าวนั้นเขากลับเลือนรางจำไม่ได้“อาการหนักนะเราเนี่ย” ลีรภัทรหลุดขำที่ตัวเองดูจะว้าวุ่นกับเรื่องฝันหวานเมื่อสักครู่นัก ชายหนุ่มส่ายศีรษะสลัดความคิดออกก่อนจะลุกจากเตียงนอนเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อทำกิจธุระส่วนตัวช่วงสายของวัน ณ สวนดอกไม้คุณชายลี จังหวัดเชียงใหม่ลีรภัทรในลุคเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครามสวมหมวกบักเก็ตสีน้ำตาลเข้ม กำลังจดจ่อกับการนำต้นบัวดินปลูกลงแปลงที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเ

“คุณได้เบอร์ผมมาจากไหน”ลีรภัทรเอ่ยถามหญิงสาวปลายสายด้วยความข้องใจ การที่เกวลินโทรมาหาเช่นนี้ค่อนข้างแปลกใจสำหรับชายหนุ่มเป็นอย่างมาก“คุณรู้ได้เลยเหรอว่าเป็นฉัน”“ก็เสียงคุณ!…” ลีรภัทรชะงักเล็กน้อย เกือบจะหลุดปากไปเสียแล้วว่าจำเสียงของหญิงสาวได้จากที่ฝันถึงครานั้น คำบอกรักที่หญิงสาวเอ่ยออกมายังคงวนเวียนมาให้นึกถึงอยู่เสมอ“เสียงฉันทำไมคะ?”“เปล่า เอาเป็นว่าผมจำเสียงคุณได้แล้วกัน ทีนี้บอกได้หรือยังว่าเอาเบอร์ผมมาจากไหน”“จากป้าน้อยของคุณไง”“นี่คุณ!”“ใจเย็นๆ หน่อยสิคุณ ฉันไม่ได้บอกเรื่องที่อาคุณหลอกเอาเงินฉันไปหรอกน่า ฉันแค่บอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน คุณจะไม่ให้ฉันมีช่องทางติดต่อคุณบ้างเลยหรือไง”“แล้วคุณโทรมามีอะไร”“คิดถึงคุณไง” คำตอบของเกวลินทำให้ลีรภัทรนิ่งเงียบไปอีกครั้ง ความเงียบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวต้องรีบขยายความ เพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิดคิดหนักกับคำพูดสองแง่สองง่ามของเธอ“ฉันหมายถึงคิดถึงบ้านและสวนดอกไม้ของคุณน่ะ นั่นแน่…เงียบแบบนี้คงเข้าใจว่าฉันชอบคุณสินะ ไม่ต้องห่วง…อย่างคุณไม่ใช่แบบที่ฉันจะชอบหรอก” คำอธิบายของเกวลินทำให้ลีรภัทรหลุดขำเล็กน้อย“คุณนั่นแหละที่คิดไปไกล ผู

“คุณถอยไปเลยนะ”เกวลินผลักอกลีรภัทรให้ออกห่างจากตัวเธอ การที่ชายหนุ่มแนบชิดกับเธอเช่นนี้มันทำให้เธอหวาดกลัวอยู่มากนัก ไหนจะสายตาเว้าวอนมองมาที่เธออีก“ทำไม…แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ ถ้ากลัวก็กลับไปสิ”ลีรภัทรแสยะยิ้มอย่างพอใจ แววตาที่จับจ้องไปที่ดวงตาเบิกโตของหญิงสาวก็ค่อยๆ ลดระดับลงมองไปยังปากแดงอมชมพูของเธอแทน ความรู้สึกที่ได้ลิ้มรสปากน้อยๆ นี้เป็นเช่นไรกันนะ มันจะแตกต่างจากความฝันเมื่อครั้งนั้นหรือไม่ ชายหนุ่มได้แต่ครุ่นคิดอยู่แบบนั้น ไม่นานก็ต้องปล่อยวางความคิดนั้นออกพร้อมกับเดินถอยห่างออกมา ดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้าเขาตอนนี้จะตื่นกลัวเขามากเสียเหลือเกิน“กลับไปได้แล้ว ถ้าคุณยังอยู่ที่นี่ผมก็ไม่รับประกันว่าคุณจะปลอดภัยหรอกนะ ไม่ว่าจากสัตว์หรือว่าจากคน”คำพูดและการกระทำของลีรภัทรทำให้เกวลินฉุกคิดบางอย่างได้ ที่แท้ชายหนุ่มก็ตั้งใจทำแบบนี้ให้เธอกลัวเพื่อจะให้เธอออกไปจากที่นี่เท่านั้น รู้เช่นนี้เรื่องอะไรที่เธอจะยอมแพ้เขาง่ายๆ ล่ะ“อ๋อ…ที่แท้คุณก็แค่จะขู่ให้ฉันกลัว เสียใจด้วยนะคุณชายลี ฉันเกวลินเป็นผู้หญิงที่แกร่งกว่าที่คุณคิดเยอะ ขู่ฉันแค่นี้ไม่ทำให้ฉันล้มเลิกความคิดที่จะอยู่ที่นี่ได้หรอก”“

“ทำไมไม่ตอบล่ะ ผมถามว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น” ลีรภัทรย้ำถามอีกครั้ง เห็นเกวลินเอาแต่นิ่งเงียบก็ยิ่งอยากรู้“มีเรื่องระหว่างเราที่ไหนกัน ช่วงนี้ฉันแค่ยุ่งๆ” หญิงสาวหลบสายตา“วันนั้นทำไมจู่ๆ คุณก็ไปโดยไม่บอกผมสักคำ โทรไปก็ไม่รับ ถ้าไม่จงใจหลบหน้าผมให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ”“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันบอกแล้วไงว่ายุ่งมากก็เลยไม่ได้รับสายคุณ ช่างเรื่องนั้นเถอะ ที่คุณตามฉันมามีอะไรหรือเปล่า”“ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณหายป่วยแล้ว แต่ดูจากท่าทางของคุณก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ อีกอย่างผมอยากจะคืนเงินที่อาของผมหลอกเงินคุณไปให้มันจบๆ ยื้อไว้แบบนี้ก็ไม่เห็นจะได้อะไร”“คุณลี ฉันไม่เอาเงินของคุณหรอกนะ คนที่ผิดไม่ใช่คุณ ถ้าจะโทษใครสักคนก็เป็นฉันเองที่ดูไม่ดี และคุณไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกป้าคุณด้วย ฉันไม่ทำแน่นอน ฉันปล่อยวางที่นี่แล้วล่ะ บางทีฉันอาจจะเจอที่ใหม่ที่ให้ฉันลงหลักปักฐานเปิดคาเฟ่เล็กๆ ของฉันได้ บนเขาที่มีทิวน์สวยงามแบบที่นี่ใช่ว่าในประเทศไทยจะมีที่เดียวสักหน่อย”“แปลกแฮะ! บทจะไปก็ไปง่ายๆ มีอะไรหรือเปล่านี่”“ฉันก็ไม่ได้หน้าหนาอยู่ให้คุณไล่ได้ทุกวันหรอกนะ ฉันรู้ว่าทำยังไงคุณก็ไม่ยอมให้ฉันอยู่ท

“เงียบแบบนี้ลังเลเหรอ”ปานวาดเอ่ยถามผู้เป็นลูกสาวอีกครั้ง เธอเองก็อยากรู้ว่าในใจของเกวลินยังรักชายหนุ่มดังกล่าวอยู่หรือไม่ เพราะที่ผ่านมาตั้งแต่จบความสัมพันธ์กันไปก็ไม่เคยได้ยินพูดถึงหรือติดต่ออีกเลย“ที่หนูเงียบเพราะกำลังคิดหาทางหนีเขาต่างหาก แม่คะ…งั้นเกวกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้เลยได้มั้ย เกวไม่อยากเจอน้ำน่ะ”“แล้วคิดจะหนีหน้าไม่เจอน้ำแบบนี้ไปตลอดหรือไง ครอบครัวเขากับครอบครัวเราก็รู้จักกัน ยังไงต้องติดต่อกันอยู่ดี มีอะไรทำไมไม่คุยกันให้เข้าใจล่ะ”“เกวพูดไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะ เราสองคนไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกันเลยสักนิดเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่า และน้ำเองที่เป็นคนบอกเลิกเกวก่อน แล้วตอนนี้จะมาง้อขอคืนดีนี่นะ”“แต่เกวก็จะบอกเลิกน้ำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แค่น้ำชิ่งบอกเกวก่อนแค่นั้น”“ตกลงใครเป็นลูกแม่กันแน่คะ” เกวลินค้อนไปที่ผู้เป็นแม่จนเธอต้องหลุดขำออกมา“แม่ไม่คุยด้วยแล้ว เกวขึ้นไปเอายามาให้แม่ดีกว่า อีกอย่างพรุ่งนี้ห้ามหนีกลับเชียงใหม่ล่ะ สัญญาว่าจะอยู่บ้านอาทิตย์หนึ่งก็ต้องอยู่ให้ครบ เข้าใจมั้ย”“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวหน้ามุ่ย ดูเหมือนแม่ของเธอจะรู้ทันเธอเสียแล้ววันต่อมา ช่วงสายของวันเกวลิน