บททั้งหมดของ MR.LEE หวานนักรักของคุณชายขายดอกไม้: บทที่ 41 - บทที่ 50

จังหวัดเชียงใหม่“พี่ชาติ เอาวางตรงนี้เลยครับ”ลีรภัทรแจ้งต่อชายคนงานให้ยกกระถางกุหลาบเลื้อยสีขาวมาวางไว้ข้างบานหน้าต่างนอกห้องนอนของเกวลิน ชายหนุ่มหวังว่าเมื่อโตขึ้นดอกกุหลาบจะเลื้อยตามโครงไม้ที่ชายหนุ่มทำเอาไว้ จะได้เป็นที่ผ่อนคลายอีกมุมให้กับหญิงสาวได้เวลาผ่านไปเดือนกว่าแล้วที่ลีรภัทรและเกวลินแยกกันอยู่ แม้ทั้งคู่ไม่ได้พบหน้าแต่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อกัน ถึงช่วงนี้ต่างก็ยุ่งเรื่องหน้าที่ของตัวเองก็ตาม“ยิ้มอะไรน่ะเรา” ผู้เป็นป้าเดินมาแซวเมื่อเห็นหลานชายเอาแต่ยิ้มยืนชื่นชมผลงานตัวเองอยู่ตรงบานหน้าต่าง“ลีว่าจะทำมุมนั่งเล่นตรงนี้ไว้ให้เกวนั่งชมวิวดอกไม้ ป้าว่าดีมั้ย”“ลีมีคำตอบในใจแล้วยังจะถามป้าอีก อะไรๆ ก็หนูเกว เราจะคลั่งรักเกินไปแล้วนะ”“ป้าอย่าแซวสิครับ ลีเองก็ยังไม่ได้ขอบคุณป้าเลย ลีรู้นะว่าป้าโทรหาแม่ให้ช่วยเรื่องของลีกับคุณเกว”“อะไรที่ทำเพื่อลีได้ป้าก็ทำหมดแหละ แต่กว่าลีจะยอมรับความช่วยเหลือจากแม่ก็ตั้งนานไม่ใช่เหรอ”“ลีเกรงใจแม่นะครับ แม่เองก็มีครอบครัวใหม่ไปนานแล้ว ไม่อยากให้แม่ต้องมาลำบากใจเรื่องของลีอีก”“ลีฟังป้านะ เรื่องของลูกไม่มีคำว่าลำบากสำหรับพ่อกับแม่ ลีไม่ได้ตัวคนเ

“เกวเดี๋ยวสิ…มีอะไรหรือเปล่าทำไมต้องรีบกลับกรุงเทพด้วย”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณกลับไปเถอะป่านนี้ครูสาวคนสวยของคุณคงรอแล้ว”“อย่าพูดแบบนี้สิ ระหว่างผมกับครูมุกไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นะ"“กอดกันกลมขนาดนั้นคุณยังบอกว่าไม่มีอะไรอีกเหรอ"“ก็…”"เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันมีเรื่องที่บ้านต้องจัดการ”“เรื่องอะไร ให้ผมกลับกรุงเทพเป็นเพื่อนมั้ย”“ไม่ต้องค่ะเรื่องแค่นี้ฉันจัดการเองได้ คุณเองก็ยุ่งเรื่องสวนดอกไม้อยู่ไม่ใช่เหรอ”“ได้..งั้นผมตามใจคุณ คุณจอดรถไว้ที่บ้านป้าผมใช่มั้ย ผมไปส่งนะ”เกวลินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ หญิงสาวเดินนำหน้าชายหนุ่มออกไปก่อน เธอยังคงขุ่นเคืองกับเรื่องที่มุกดาสวมกอดชายหนุ่มเมื่อสักครู่ ท่าทีของมุกดาเปลี่ยนไปจากเดิมที่เธอเคยรู้จักนัก หรือว่าหญิงสาวจะยังลืมลีรภัทรไม่ได้อย่างที่ภูมิทัศน์พูดเอาไว้จริงๆกรุงเทพมหานคร ช่วงบ่ายของวันเกวลินหลังลงจากเครื่องก็นั่งแท็กซี่มาที่บริษัทด้วยความร้อนใจ พอมาถึงก็ตรงเข้าไปที่ห้องทำงานกานวนิชอย่างไม่รีรอ หญิงสาวเปิดประตูห้องเห็นผู้เป็นพี่ชายกำลังนั่งทำงานก็เบะปากพร้อมเข้าไปสวมกอดเอาไว้ ท่าทีออดอ้อนของเธอในตอนนี้ทำกานวนิชสับสนมาก“เป็น

กรุงเทพมหานคร“จะได้กลับบ้านไม่ดีใจเหรอ” เกวลินเดินมานั่งที่เตียงนอนข้างๆ พิชชา เห็นสีหน้าเพื่อนสาวเซื่องซึมระหว่างจัดเก็บเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวบินกลับเชียงใหม่ก็เลยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง“ดีใจสิ”“ดีใจก็ต้องยิ้มกว้างๆ นี่เธอยังไม่คุยกับพี่กานใช่มั้ย”“ฉันก็คุยปกติเธอก็เห็น”“แต่คุยกันแค่เรื่องงาน วันนั้นพี่กานทำอะไรให้เธอโกรธกันแน่ หรือพี่กานฉวยโอกาสกับเธอ”“ไม่ใช่ พี่กานไม่ได้ทำอะไร” หญิงสาวรีบปฏิเสธ ถึงแม้ว่ากานวนิชจะไม่ได้ล่วงเกินเธอแต่พฤติกรรมที่ชายหนุ่มแสดงออกมาก็ดูเกินเลยกับเธอไปมาก ในเมื่อชายหนุ่มมีคู่หมายแล้วก็ควรอยู่ห่างจากเธอถึงจะเหมาะสม“ฝ้าย…มาถึงขนาดนี้แล้วบอกพี่กานไปเถอะ ถ้าเธอสารภาพรักบางทีการแต่งงานของพี่กานกับคุณพลอยอาจไม่เกิดขึ้นก็ได้”“นี่เธอยังจะให้ฉันสารภาพรักพี่ชายเธออีกเหรอ เขากำลังจะแต่งงานนะเกว”“ก็ยังไม่ได้แต่งไง พี่กานไม่ได้รักคุณพลอยสักหน่อย จริงๆ แล้วพี่กานชอบเธอต่างหาก”“พอได้แล้วไม่ต้องปลอบใจฉันแล้ว เดี๋ยวพอโปรเจคจบเรื่องฉันกับพี่กานก็จะจบด้วย ฉันก็แค่อกหักเดี๋ยวก็ทำใจได้” พิชชาฝืนยิ้ม หญิงสาวคิดว่าที่เกวลินบอกว่ากานวนิชชอบเธอนั้นก็แค่เพื่อปลอบใจให้เธอก

ช่วงดึกของวันทุกคนที่ยังไม่กลับรวมกันปาร์ตี้ที่คาเฟ่ของเกวลินอย่างครื้นเครง ไม่ว่าจะเป็นลีรภัทร เกวลิน มุกดา กานวนิช พิชชา พลอยลดา นิพลหรือแม้แต่ภูมิทัศน์ ทุกคนต่างก็เพลิดเพลินกับปาร์ตี้ในครั้งนี้เว้นแต่ลีรภัทรคนเดียวที่ดูจะเซื่องซึมเล็กน้อยลีรภัทรจ้องไปที่เกวลินอย่างไม่ละสายตา หญิงสาวหายหน้าไปทั้งวันกลับไม่ให้คำตอบเขา แถมตอนนี้ยังเอาแต่สนเพื่อนสาวของเธออีก หญิงสาวทำแบบนี้ดูจะเกินไปสักหน่อยเกวลินพยายามห้ามพิชชาที่กำลังดื่มจนขาดสติด้วยความทุลักทุเล ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยเห็นเพื่อนสาวดื่มหนักขนาดนี้มาก่อน กานวนิชเองเห็นพิชชาเมาหนักก็เป็นห่วงเช่นกัน พอจะลุกไปหาก็ถูกพลอยลดาที่อยู่ในอาการมึนเมาเช่นกันคอยรั้งเขาเอาไว้“พี่กานพาคุณพลอยเข้าไปนอนในบ้านเถอะดูสิเมามากแล้ว”“ก็ได้ เดี๋ยวพี่มานะ ดูแลฝ้ายด้วยล่ะ” กานวนิชตอบรับ ชายหนุ่มหันไปมองพิชชาอีกครั้งก่อนประคองพลอยลดาไปที่บ้านตามคำขอของผู้เป็นน้องสาว“หายห่วงไปหนึ่งคน ต่อไปก็ถึงคิวเธอแล้วนะฝ้าย” เกวลินหันมาบอกแก่เพื่อนสาวที่นั่งซบไหล่เธออยู่และตอนนี้เองที่เกวลินพึ่งสังเกตเห็นว่าลีรภัทรกับมุกดาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทั้งค

“คุณเกว!”“จะเสียงดังทำไมคะฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณเนี่ย ที่ผ่านมาฉันไม่พูดเพราะยอมคุณงั้นเหรอ ไม่เลยค่ะฉันแค่ไม่อยากเอาเรื่องของคุณมาใส่ใจแค่นั้น และฉันก็ไม่เคยใสซื่อไร้เดียงสาด้วย ฉันแค่รู้ว่าเรื่องไหนควรทำหรือไม่ควรทำ ไม่เหมือนกับคุณเป็นถึงแม่พิมพ์ของชาติแต่แยกแยะเรื่องส่วนตัวไม่ได้ อย่าเผลอให้เด็กๆ รู้พฤติกรรมคุณนะคะ ไม่งั้นพวกเขาอาจจะไม่เคารพคุณเอา อีกอย่างอย่าว่าแต่ฉันเปลี่ยนไปเลยค่ะ คุณเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน คุณรู้ทุกอย่างแต่ก็ยังดึงดันให้ความหวังตัวเอง”ระหว่างสองสาวมีปากเสียงกันอยู่นั้นลีรภัทรก็พาคชามาหาเกวลิน สองสาวเลยรีบเปลี่ยนอารมณ์กลับมาเป็นปกติ เกวลินเองพอเห็นคชาก็รีบยกมือไหว้ทักทายด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม“คุณพ่อหายดีแล้วเหรอคะ”“ดีขึ้นแล้วลูก”“เดี๋ยวนะครับนี่พ่อกับเกวรู้จักกันตอนไหน”“พึ่งรู้จักเมื่อวานนี่แหละ หนูเกวโทรหาพ่อเพราะร้อนใจที่เห็นลีรอพ่อน่ะ ตอนนั้นพ่ออยู่ที่โรงพยาบาลถูกมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวเอา พ่อก็กลัวว่าลีจะเป็นห่วงเลยบอกหนูเกวไม่ให้บอกลี ลีเองก็ยุ่งอยู่กับงานด้วย หนูเกวก็เลยอาสามาหาพ่อแทน อยู่กับพ่อทั้งวันพ่อยังเกรงใจอยู่เลยแทนที่หนูเกวจะได้อยู่ช่วยงานลีกลับต้องมา