Alle Kapitel von everytime with you เพราะมีเธอ.... : Kapitel 21 – Kapitel 30

“เมื่อวานข้าวไปหาพี่ทำไมไม่เข้าไปล่ะ” จิรณัฐเอ่ยถามขวัญข้าวเรื่องที่หญิงสาวไปที่บ้านไร่ส้มแต่ไม่เข้าไปหาเขา“พี่จิณเห็นข้าวด้วยเหรอ พอดีข้าวเห็นพี่จิณม่ีแขกก็เลยกลับ ข้าวจะบอกว่าเข้าไปห้องนอนพี่วาแล้วแต่หาไดอารีไม่เจอ เดี๋ยวคราวหน้ามีโอกาสข้าวค่อยไปหาใหม่”“ทำไมทำอะไรไม่ปรึกษาพี่เลยถ้าโดนจับได้ขึ้นมาทำไง ถ้าวารู้ว่าเราสืบเรื่องวาอยู่วาต้องไหวตัวทันแน่ ทีนี้ทำอะไรก็ยิ่งยากไปกว่าเดิมอีก” ชายหนุ่มเอ็ดไปที่หญิงสาว“ขอโทษค่ะที่ข้าวทำให้พี่จิณโกรธอีกแล้ว” หญิงสาวหน้างอก้มหน้าลงเมื่อถูกตำหนิ จิรณัฐเห็นสีหน้าที่เซื่องซึมของขวัญข้าวก็เริ่มรู้ตัวว่าเอ็ดหญิงสาวแรงไป เมื่อสักครู่ก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าวารีจะจับได้“คือพี่เป็น…”“ข้าวรู้ค่ะว่าเรื่องนี้สำคัญกับพี่จิณมาก ข้าวแค่คิดว่าถ้าเจอไดอารีนั้นบางทีพวกเราอาจจะเข้าใจทุกอย่างรวมถึงสาเหตุการตายของพี่ภูมิด้วย” หญิงสาวรีบสวนกลับ เธอเองก็รู้ตัวว่าใจร้อนไปจริงๆ“โอเคพี่ไม่ว่าแล้ว แต่ครั้งหน้าจะทำอะไรก็บอกพี่ด้วย”“ค่ะ ว่าแต่เพื่อนพี่จิณพักอยู่ที่บ้านไร่ส้มกับพี่จิณเหรอคะ” หญิงสาวทนเก็บความอยากรู้ไม่ไหว“อืม เฌออยู่ที่บ้านไร่ส้มน่าจะสะดวกกว่าไปอยู่ที่อื่

ขวัญข้าวมองไปที่จิรณัฐที่เอาแต่เหลียวหลังมองตามเฌอรินที่พึ่งเดินออกไป หญิงสาวเองก็ได้แต่เผยยิ้มด้วยความเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น“พี่จิณไปกับพี่เฌอเถอะค่ะข้าวอยู่คนเดียวได้ เดี๋ยวอีกแป๊บป้าก็คงมาถึงแล้ว”“ไม่เป็นไรพี่ไม่ได้หิวน้ำ ตกลงข้าวยังไม่บอกพี่เลยนะว่าทำไมถึงต้องปิดบังพี่ด้วย” ชายหนุ่มหันมายิ้มตอบ ตอนนี้จัดการเรื่องตรงหน้าตามสถานการณ์ที่เป็นอยู่ก่อน“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะก็แค่ไม่อยากให้พี่จิณรู้ ข้าวเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากด้วยเย็นนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”“พี่ก็นึกว่าเราสนิทกันแล้วซะอีก ตกลงพี่ก็ยังแทนที่ภูมิไม่ได้ใช่มั้ยข้าวถึงไม่ไว้ใจพี่ หรือข้าวไม่ได้มองพี่เป็นพี่ชายเหมือนที่ยอมรับภูมิ”“ก็ใช่นะสิข้าวไม่ได้อยากให้พี่เป็นพี่ชายจริงๆ นั่นแหละ”หญิงสาวนิ่งเงียบพึมพำในใจก่อนจะสะดุ้งขึ้นมาเมื่อเสียงเข้มของจิรณัฐย้ำถามอีกครั้ง“นิ่งแบบนี้คือกำลังคิดคำตอบที่จะโกหกอยู่ใช่มั้ย”“พี่จิณนี่ก็รู้ดีไปหมดเลย ข้าวไม่ได้จะโกหกสักหน่อย ข้าวแค่ไม่อยากรบกวนเวลาพี่จิณกับพี่เฌอแค่นั้น”“เกี่ยวอะไรกับเฌอ”“ก็พี่เฌอตั้งใจบินมาหาพี่จิณถึงที่นี่ข้าวก็ไม่อยากรบกวนเวลาที่พวกพี่อยู่ด้วยกันไง พวกพี่อา

วารีหมดความอดทนเมื่อถูกภูภัคตำหนิซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงสาวไม่เข้าใจการที่เธอมีใจให้จิรณัฐทำไมกลายเป็นคนเสแสร้งเห็นแก่ตัวได้ ยังไงเรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้อยู่แล้ว“ไหนทุกคนบอกให้พี่เลิกยึดติดกับภูมิไง แต่ทำไมพอพี่เปลี่ยนใจไปชอบคนใหม่ถึงรับไม่ได้กัน”“แต่ต้องไม่ใช่พี่จิณ พี่ก็รู้ว่าพี่จิณกับพี่ภูมิเป็นเพื่อนรักกัน ต่อให้พี่ภูมิจะตายไปแล้วแต่พี่ทำแบบนี้มันได้เหรอวะ! ไปชอบไปหาคนไกลๆ หน่อยไม่ได้หรือไง”“เรื่องความรู้สึกบังคับกันได้ที่ไหนล่ะ พี่เองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อภูมิสักหน่อย พี่ชอบจิณก็…ก็หลังจากที่ภูมิไม่อยู่แล้วพี่ไม่ผิด” หญิงสาวพูดได้ไม่เต็มปากเพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองกำลังโกหกอยู่ ความจริงเธอนั้นได้หลงรักจิรณัฐมานานแล้วต่างหาก“แต่พี่ก็รู้นี่ว่าพี่จิณไม่มีทางชอบพี่ ยิ่งถ้าพี่จิณรู้ว่าพี่ชอบเขา พี่จิณยิ่งแต่จะเกลียดพี่"“จิณรู้แล้ว” คำตอบของวารีทำภูภัคผิดหวังนัก เดิมทีชายหนุ่มคิดว่าจิรณัฐไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วยแต่พอได้ยินแบบนี้ก็อดขุ่นเคืองต่อจิรณัฐไม่ได้ก่อนนี้ภูภัคก็สงสัยมานานแล้วเพราะเห็นวารีมาที่บ้านไร่ส้มบ่อยๆ และสายตาเวลาที่หญิงสาวมองจิรณัฐนั้นดูไม่เหมือนเพื่อนท

จิรณัฐน้ำตาคลอมองดูข้อความที่ภูภูมิเขียนไว้ก็รู้สึกผิดขึ้นมา ขวัญข้าวค่อยๆ หันมามองนัยน์ตาสั่นไหวของจิรณัฐด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าข้อความลายมือนี้จะทำให้ชายหนุ่มโทษตัวเองและรู้สึกเสียใจต่อภูภูมิ ระหว่างนั้นเฌอรินก็กลับมาถึงบ้านพอดีเฌอรินเห็นประตูห้องนอนจิรณัฐเปิดอยู่ก็เลยแวะมาดู พอเห็นจิรณัฐกับขวัญข้าวแนบชิดกันจากที่ยิ้มอยู่ก็คลายยิ้มลง และดูเหมือนว่าทั้งจิรณัฐและขวัญข้าวจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอกำลังยืนมองคนทั้งคู่อยู่“ทำอะไรกัน!” เสียงทักของเฌอรินทำให้จิรณัฐและขวัญข้าวละสายตาออกจากสิ่งที่จดจ่อ ชายหนุ่มรีบหยิบหนังสือที่อยู่ในมือขวัญข้าวมาเก็บไว้ที่ตัวเอง ก่อนจะหันมาฝืนยิ้มให้กับเฌอริน“ทำความสะอาดหนังสือน่ะ เฌอล่ะไปซื้อของได้อะไรมาบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ก็ได้เยอะอยู่ ซื้อเค้กมาด้วยข้าวอยู่กินด้วยกันนะ” หญิงสาวตอบกลับก่อนจะหันไปบอกขวัญข้าวที่ยืนนิ่งอยู่ ท่าทีของทั้งคู่ในตอนนี้ดูมีลับลมคมในเหมือนกำลังปิดบังบางอย่างไม่ให้เธอรู้ พอเห็นแบบนี้เฌอรินก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอนั้นเหมือนเป็นส่วนเกินกับสถานการณ์ในตอนนี้เลยขวัญข้าวเห็นนัยน์ตาสั่นเครือของเฌอรินก็เข้าใจส

จิรณัฐและเฌอรินมาถึงบ้านสุดาก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี พอมาถึงภูภัคกับมีนาก็กำลังจะออกไปที่ไร่ส้ม ภูภัคเองพอเห็นวารีก็รีบหลบคว้ามือแฟนสาวออกจากบ้านไป ชายหนุ่มทำตัวห่างเหินกับวารีแบบนี้มาสักพักแล้วจนสุดาจับสังเกตได้วารีเองพอเห็นจิรณัฐก็ยิ้มดีใจในทันที แต่พอรู้ว่าเฌอรินมาด้วยก็ชักสีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์แทน เดี๋ยวนี้วารีไม่ค่อยเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกตัวเองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว คิดอะไรหรือรู้สึกยังไงก็จะแสดงออกมา“ไหนว่าคุณเฌอรินกลับอเมริกาไปแล้วไงคะ” วารีถามไปที่เฌอรินอย่างไม่พอใจ“ทีแรกก็ว่าจะกลับนี่แหละค่ะแต่จิณขอให้อยู่ต่อ” เฌอรินยิ้มกว้างตอบคำถามพร้อมกับเดินเข้าไปกุมมือจิรณัฐเอาไว้ เฌอรินต้องการแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมเพื่อยั่วยุอารมณ์ของวารี และความคิดของเธอจิรณัฐก็รับรู้จึงไม่ปฏิเสธ ดูเหมือนทั้งสองจะรู้ใจกันและกันจริงๆ และก็เป็นไปตามคาด วารีเมื่อเห็นเฌอรินกับจิรณัฐกุมมือกันก็เกิดอารมณ์หึงหวงทำทีขอตัวออกนอกบ้านโดยอ้างว่าจะโทรหาผู้เป็นแม่สุดาหลังวารีออกนอกบ้านไปก็เผยยิ้มมองไปที่จิรณัฐและเฌอรินที่ยังจับมือกันอยู่ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยถามก็ถูกชายหนุ่มรู้ทันความคิดเสียก่อน“ไม