Alle Kapitel von everytime with you เพราะมีเธอ.... : Kapitel 31 – Kapitel 40

ร้านอาหารตามสั่งมาลี“อ๊ะเอามาคืนล้างให้แล้วด้วย”ภูภัคเบะปากยื่นชุดปิ่นโตให้กับขวัญข้าวที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่“ดีมาก แล้วพี่มีนไม่มาด้วยเหรอคะ”“มีนกลับไปอาบน้ำ เดี๋ยวพี่ต้องพาเข้าเมืองไปรับชุดหมั้น พี่กลัวว่าเราจะดุให้เลยต้องแวะเอาปิ่นโตมาคืนก่อนนี่แหละ”“จริงด้วยมะรืนนี้ก็งานหมั้นพี่ภัคกับพี่วาแล้ว ดีใจด้วยนะคะ”“จ้า ข้าวเองก็รีบไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวพี่แวะมารับ”“รับไปไหนคะ”“ก็เข้าเมืองไปด้วยกันไง พี่จะพาไปเลือกชุดสวยๆ ไปงานหมั้นพี่ และจะพาไปกินของอร่อยๆ ด้วย ห้ามปฏิเสธไม่งั้นพี่โดนมีนดุให้แน่ มีนตั้งใจจะพาข้าวไปด้วยจริงๆ ไปด้วยกันนะพี่บอกป้ามาลีไว้แล้ว”“ก็ได้ค่ะ”แต่ไม่ทันที่ขวัญข้าวจะได้หันหลังกลับเข้าบ้านก็มีเสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อของเธอออกมาเสียก่อน ขวัญข้าวมองไปที่ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราเล็กน้อยกำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เปล่งประกาย รอยยิ้มที่มุมปากนั้นทำหญิงสาวรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นธานินทร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังชายคนดังกล่าวเธอจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะดูแล้วทั้งคู่น่าจะมาด้วยกัน“พี่ธานินทร์ ใครเหรอคะ?” แต่ไม่ทันที่ธานินทร์จะได้เอ่ยตอบ มาลีที่เดินออกมา

วารีนั่งเข่าทรุดอ้อนวอนขอร้องภูภูมิให้คิดใหม่เรื่องแต่งงาน แม้จะรู้ตัวเองว่าทำผิดแต่ก็ไม่อยากที่จะตัดสัมพันธ์ไร้ซึ่งเยื่อใยเช่นนี้ หญิงสาวอยากให้ภูภูมิหวนคิดถึงอดีตที่หอมหวานที่ทั้งสองเคยมีด้วยกัน“เราปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้มั้ย ถ้าเราไม่พูดถึงมันอีกจิณหรือคนอื่นก็จะไม่มีทางรู้ เดี๋ยววาเอาไดอารีไปเผาทิ้งตอนนี้เลย วาสัญญาว่าวาจะเลิกชอบจิณ นะภูมิ…เราอย่ายกเลิกงานแต่งเลยนะ มะรืนนี้เราก็จะแต่งงานกันแล้ว วาอยากให้ภูมิคิดถึงวันเก่าๆ ที่เรารักกันว่าตอนนั้นมีความสุขมากแค่ไหน”“อย่าใช้คำว่าเราวา เป็นภูมิต่างหากที่รักวาข้างเดียว วาอย่าพูดอะไรที่น่ารังเกียจแบบนี้อีกเลย ทำไมต้องเป็นจิณด้วย ทำไมต้องเป็นคนที่ภูมิไว้ใจและเชื่อใจที่สุดด้วย”“วาขอโทษ วายอมรับผิดทั้งหมด วามันเลวเอง”“วาไม่ผิดหรอกคนที่ผิดคือภูมิเอง เป็นภูมิเองที่ไม่รู้อะไรเลย เลิกกันเถอะวา…พรุ่งนี้ไปหาแม่ด้วยกัน บอกแม่ว่าเราจะไม่แต่งงานกันแล้ว ส่วนเหตุผลก็บอกว่าภูมิเป็นคนเปลี่ยนใจ บอกว่าภูมินอกใจหรืออะไรก็ได้ขอแค่เราจบกันก็พอ”“ภูมิไม่รักวาแล้วเหรอทำไมภูมิไม่ให้โอกาสวาเลย วาแค่นอกใจเองไม่ได้นอกกายสักหน่อยแถมจิณก็ไม่ได้รับรู้ด้วย ถ้าคนที

“มาเสียใจตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอ ถ้าแม่รักข้าวสักนิดให้ข้าวไปอยู่กับพ่อข้าวคงไม่น่าสงสารขนาดนี้ ข้าวคงได้เรียนหนังสือ ข้าวคงมีเพื่อนเหมือนกับคนอื่นๆ ทำไมแม่ถึงใจร้ายกับข้าวนัก ข้าวผิดอะไรนักหนาที่ต้องเกิดมาเป็นลูกที่แม่ไม่รัก” หญิงสาวฟุบลงที่พื้นร่ำไห้ปานใจจะขาด อยากจะเคียดแค้นให้ผู้เป็นแม่ก็ทำไม่ได้ จะดีจะชั่วยังไงก็เป็นแม่ที่ให้กำเนิดเธอมา“อย่าให้อภัยแม่เลยนะข้าวเพราะแม่ไม่คู่ควร พ่อของข้าวเป็นคนดีมากข้าวไปอยู่กับพ่อเถอะนะ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีๆ และอย่ากลับมาหาแม่อีก” มาลัยร่ำไห้คร่ำครวญมองไปที่ผู้เป็นลูกสาวด้วยความรู้สึกผิดท่วมท้น แม้แต่จะเอื้อมมือไปสัมผัสลูกสาวก็ไม่กล้าทำได้แค่ยับยั้งชั่งใจไว้ขวัญข้าวรีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออก หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นเดินตรงไปประคองผู้เป็นแม่ขึ้นมานั่งที่โซฟา ก่อนจะยื่นมือเช็ดน้ำตาของมาลัยที่ไหลรินไม่ขาดสาย การกระทำความมีน้ำใจโอบอ้อมอารีของผู้เป็นลูกสาวทำมาลัยยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมากไปกว่าเดิมอีก“ข้าวให้อภัยแม่ ข้าวไม่โกรธและไม่เกลียดแม่แล้ว ต่อไปแม่ก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ” มาลัยสะอื้นร่ำไห้หนักขึ้นกว่าเดิมรีบคว้าตัวผู้เป็นลูกสาวเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ตอ

“ฉันบอกให้เธอออกไป!”จิรณัฐตะโกนไล่วารีออกไปอย่างเกรี้ยวกราด ท่าทีของชายหนุ่มในตอนนี้ทำวารีตื่นกลัวเป็นอย่างมาก ตั้งแต่รู้จักกันมานี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นจิรณัฐมีอารมณ์ฉุนเฉียว หญิงสาวไม่คิดว่าชายหนุ่มจะหวงแหนสวนในขวดแก้วมากถึงขนาดนี้“ออกไป!” จิรณัฐตะคอกไปอีกครั้งอย่างสุดเสียง เหมือนเสียงดังของชายหนุ่มจะทำให้วารีฉุกคิดได้ หญิงสาวไม่รีรอรีบวิ่งออกจากห้องนอนลงบันไดมาก็สวนเข้ากับธานินทร์ที่กำลังเดินขึ้นบันไดพอดีธานินทร์เห็นสีหน้าและท่าทีวิตกของวารีก็รีบตรงไปหาจิรณัฐ พอมาถึงห้องนอนก็เห็นชายหนุ่มหน้านิ้วคิ้วขมวดกำลังนั่งก้มเก็บเศษแก้วที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นห้อง พอจะเข้าไปช่วยก็ถูกปฏิเสธ“เศษแก้วบาดมือคุณเลือดออกแล้วนั่น”“ผมไม่เป็นไร” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“วารีเป็นคนทำเหรอ”“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้น” จิรณัฐแม้แต่ชื่อของวารีก็ไม่อยากได้ยิน ชายหนุ่มพอแล้วกับความอดทนที่มีต่อหญิงสาว“เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมเห็นคุณโกรธขนาดนี้”“ช่างมันเถอะ คุณมาหาผมมีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่อง“อ่อ...ผมจะมาถามคุณเรื่องข้าวน่ะ”“คุณก็มีเบอร์ข้าวทำไมไม่โทรหาข้าวเองล่ะ ปกติก็

"ข้าวไม่ต้องคิดมาก ถึงจิณจะรู้แต่จิณก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด เกิดอะไรขึ้นเล่าให้พี่ฟังได้มั้ย” ธานินทร์กุมขวัญข้าวเพื่อปลอบประโลม อยากรู้ว่าเรื่องอะไรถึงทำให้ความอดทนของหญิงสาวที่พยายามปกปิดไว้มานานหมดลง“ข้าวไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ”“หรือพี่ไม่ใช่จิณข้าวเลยไม่ไว้ใจ”“ไม่ใช่นะคะ ข้าวไม่ได้น่ารักสดใสเหมือนที่พวกพี่เห็นหรอกค่ะ ถ้าข้าวบอกไปพี่ธานินทร์ต้องผิดหวังในตัวข้าวแน่”“แต่ถ้าข้าวไม่บอกพี่ พี่ก็จะผิดหวังในตัวข้าวแล้วนะ ไม่ต้องห่วงอยู่กับพี่ข้าวจะรู้สึกปลอดภัยแน่นอน” ขวัญข้าวหลั่งน้ำตาอีกครั้ง ตอนนี้เธอยอมที่จะเปิดใจความทรงจำที่เจ็บปวดในอดีตให้ธานินทร์ได้ฟังย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนขวัญข้าวในช่วงที่เรียนอยู่มัธยมต้นเธอมักจะถูกเพื่อนร่วมชั้นกลั่นแกล้งอยู่เสมอเพราะชอบเก็บตัวเงียบไม่สุงสิงกับใคร หญิงสาวอดทนมาตลอดพอเลื่อนชั้นเรียนมัธยมปลายก็ย้ายไปเรียนที่ใหม่ ตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าไม่ต้องเผชิญหน้ากับการถูกกลั่นแกล้งอีกต่อไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าที่โรงเรียนใหม่กลับสาหัสหนักกว่าที่โรงเรียนเก่าอีกมีครั้งหนึ่งที่ขวัญข้าวไม่สามารถทนต่อการกลั่นแกล้งได้เลยโต้ตอบกลับ พอเรื่องไปถึงผู้ปกครองเธอก็ถูกผู้เป็นแม่